PRIMEVAL

We leven in een wereld waar men rondvliegende, laserstraalschietende auto’s op het scherm tovert, waar een dinosaurus een nieuw leven krijgt voorgeschoteld en een reusachtige oorlog tegen machines niet eens ondenkbaar is. En toch dateert de beste monsterfilm al van 1975, toen Spielberg het schitterende Jaws inblikte. Het was meteen ook het signaal voor ontelbare stinkers die de ultieme dier-jaagt-op-mens film van zijn troon wou stoten. Af en toe valt het resultaat nog best te pruimen (Deep Blue Sea! Tremors! The Ghost & the Darkness!), maar meestal draait het uit op een gedrocht van jewelste.
 
De krokodil is dan ook nog eens het beest waar men het meeste problemen mee heeft. De laatste poging die op iets uitdraaide was in 1999 toen Lake Placid enige critici wist te verrassen en zo boven het gemiddelde uitsteeg. Nu is het de buurt aan Primeval, een voor de onderste rekken van de videotheek bedoelt gedrocht dat enkel in de zalen kwam door aanwezigheid van Prison Break fenomeen Dominic Purcell. Jaws mag rustig doorzwemmen.
 
Het verhaal? Na een mislukte reportage krijgt tv-journalist Tim Manfrey (Dominic Purcell met krak dezelfde kop als in Prison Break) de opdracht zijn koffers te pakken en naar Burundi af te reizen. Een reusachtige krokodil terroriseert daar de bevolking, evenals de dreigende burgeroorlog, maar soit, uiteraard is dit stof voor een uitstekend artikel. Zijn opdracht luidt het monster te vinden en gevangen te nemen (wat journalisten al niet moeten doen tegenwoordig!). Uiteraard krijgt de man enige hulp: roddeljournaliste Aviva Masters (Brooke Langton uit The Replacements) die uit is op een grote doorbraak, cameraman Steven Johnson (Orlando ‘Evolution’ Jones werd ingeroepen voor de (on)komische noot) en krokodillenkenner Matthew Collins. Aangekomen in Afrika en na een eerste ontmoeting met het oorlogsgeweld, krijgt het team hulp van gids annex jager Jacob Krieg (Jürgen ‘Das Boot’ Prochnows in een hopeloze Robert Shaw imitatie). De krokodil draagt de naam Gustav en leeft in een gebied dat onder controle staat van een krijgsheer zonder gezicht die zich little Gustav noemt. Eenmaal aangekomen op hun bestemming brengen ze een val in stelling, maar nog voor iemand ‘help ik kan niet acteren’ kan roepen, breekt de hel compleet los.
 
De enige die de hel effectief meemaakt is de ongelukkige toeschouwer. Al de eerste vijf minuten wordt duidelijk dat de film twee genres door elkaar mengt en nooit duidelijk maakt welke nu voorrang krijgt. Enerzijds hebben we de krocosaurus (of wat er toch voor moet doorgaan), anderzijds een politieke thriller die een even grote chaos als het woord zelf voorstelt. Verantwoordelijke voor deze ongewild hilarische prent is voormalige tv-regisseur Michael Katlemen die eerder enkele afleveringen inblikte van Taken en Everwood. De beverige beeldcomposities en de hoofdpijn bezorgende montage zorgt niet bepaald voor enige versterking. Tijdens de in elkaar geknutselde actiescènes ziet men ook nooit goed wat er nu eigenlijk gebeurt. Grootste miskleun van deze infantiele prent is echter niet de plot of weinig overtuigende cast, maar is het reptiel zelf. De CGI winkel draaide kennelijk geen overuren want dit hopeloze digitale schepsel doet je terug verlangen naar de tijd van de oudste Godzilla films. De cast is ook al niet veel soeps. Dominic Purcell had er duidelijk geen zin in en bewijst verre van de nieuwe Bruce Willis te zijn, Orlando Jones maakt hem zo mogelijk nog irritanter dan hij al was en Jürgen Pronchows tracht uit een moedige poging uit zijn kluiten te slaan om naast Robert Shaw en Michael Douglas plaats te nemen, maar haalt nog niet eens de schoenveters. Een kleine grinnik van Robert Shaw, en de man roept hardop om zijn mammie…
 
Zelfs met je hersens unplugged kan deze camp nooit bekoren. De weinige hoogtepunten zijn op een hand te tellen (de opening!) en de paar niet slechte bedachte oneliners helpen het geheel niet hogerop. Waar Bill Pullman en Bridget Fonda in Lake Placid nog voor enig vertier konden zorgen, laait het vuur nooit op tussen Dominic Purcell en Brooke Langton. De hele cast staat trouwens te acteren alsof ze wisten wat komen zou. Dat de film dan nog eens afstevent naar een ongeloofwaardige ontknoping (dit is waarschijnlijk de eerste film waar het beest tot nevenpersonage wordt gedegradeerd!) en de makers het dan nog eens willen afdoen als een waar gebeurd verhaal helpt het zootje er ook niet op vooruit. Kortom: een handtas maakt meer indruk.