BLACK SNAKE MOAN

Samuel L. Jackson is nog steeds hot in Hollywood. Na het sierlijk hanteren van de lichtsabel in Star Wars koos hij prominent opnieuw voor de goede flik met hoog street gehalte in het hopeloos gekelderde Freedomland. Hoewel lof voor zijn prestatie bracht het drama amper een cent op. Mocht niet opnieuw gebeuren dus deed Jackson iedereen een plezier door aan te treden in het door de meest trippende mens bedachte Snakes on a Plane. Na deze hallucinerende trip - de man vloekt namelijk meer dan een patiënt met de ziekte van tourette - koos de acteur terug voor de zwaardere rol. De man treedt aan in het lichtjes uitzinnige melodrama Black Snake Moan naar een script en in een regie van Craig Brewer, een jaar terug verantwoordelijk voor de rapfilm Hustle & Flow. De veteraan wordt bijgestaan door een blonde Christina (Yawee!) Ricci als bloedhete nymfomane, die duidelijk iets had goed te maken na het hallucinerend slechte Cursed uit 2005.
 
Samuel L. Jackson speelt Lazarus (en dat is wel degelijk zijn naam), een diepgelovige bluesmuzikant die tegenwoordig vaker naar de fles grijpt dan naar de gitaar. Na een lang (en gelukkig?) huwelijk besluit zijn vrouw hem te verlaten en erop uit te trekken met zijn beste vriend. Tegelijkertijd krijgt de jonge schone Rae (Christina Ricci) een klap te verwerken. Haar vriend (Justin Timberlake moet nog eens bewijzen dat hij geen groot acteur is) voelt zich geroepen voor de vlag te gaan strijden en meldt zich aan bij het leger. Rae heeft echter een probleem: ze werd vroeger misbruikt en heeft nooit goed weet geweten met haar verdriet. De jonge vrouw houdt er daardoor een losbandig leven op na waar seks de hoofdrol in vertolkt. Na een nachtje feesten loopt het echter verkeerd af. Ze wordt in elkaar geslagen en voor dood achter gelaten. Lazarus vindt haar en besluit haar op zijn manier te redden van haar ‘afwijking’. Na een zoveelste hallucinatie legt hij de schaars geklede Rae vast aan een ketting waardoor ze het huis niet kan verlaten. Uiteraard moet de man eerst zelf zijn problemen kunnen opbergen teneinde de jonge vrouw goed te kunnen helpen.
 
De eerste minuten zorgen voor een uitstekende start: Ricci en Timberlake kruipen nog eenmaal tussen de lakens voor de laatste ten oorlog trekt waarna Ricci geheel de controle verliest en haar geluk in een ruig seksavontuur zoekt. De bedwelmende bluesgitaar zet meteen de juiste toon en even lijk je vertrokken voor een Fear & Loathing in Las Vegas trip. Het tempo houdt echter vlug halt. Dat is ten goede van de film, want de chemistry tussen de twee hoofdacteurs bloeit er door open. Samuel L. Jackson is tegenwoordig een oude rot in het vak die elk personage al eens heeft uitgeprobeerd. Opnieuw valt hij terug naar zijn geliefkoosde rol van gebroken man die de ogen mag laten glinsteren waar een woeste stier nog van gaat lopen. De man zit uitstekend in zijn rol en bewijst dit met verve. Zijn woede-uitbarstingen komen (gelukkig!) nooit op een ongepast moment. Wanneer Lazarus met een beverige hand naar de bluesgitaar grijpt voel je je haren even hard meetrillen als de snaren die hij aanraakt.
 
Er vloeit eveneens een positieve chemistry uit met zijn tegenspeelster. Christina Ricci voert knap weerwerk. Haar rol van bloedgeile nymfomane behoort zeker tot een van de beter uit haar wisselvallige carrière. De vrouw straalt een mooie onschuld uit en weet de kijker in haar acteerspel mee te slepen. De afkickscènes getuigen dan ook van een heerlijk hallucinant gevoel en de kettingscène heeft een knap campy annex hilarisch effect. Ook de regie van Craig Brewer is meer dan effectief. De man bouwt het verhaal goed op en laat de schitterende soundtrack prachtig uit de luidsprekers stralen. De bluesstukken stralen dan ook een stuk boven de andere scènes uit, onder meer door het knappe acteerwerk van beide hoofdacteurs. In bijrollen is het uitkijken naar Justin Timberlake als Ricci’s loverboy die evenals zijn vriendin zijn eigen problemen heeft, en een goede bijrol van eeuwige gastrolacteur John Cothan Jr. als de doordringende eerwaarde. Deze laatste biedt trouwens meer dan waardig weerwerk in enkele cruciale scènes met een doordraaiende Jackson. De rest van de cast zorgt verder nooit voor enige opwinding.
 
Een topper dus? Niet helemaal, daarvoor straalt de film teveel flair boven klasse uit. Ondanks het uitstekende acteerwerk (de gansta wonna be drugdealer niet meegerekend) wist Craig Brewer duidelijk niet goed te kiezen welk pad in te slaan. De film balanceert voortdurend tussen pure camp en bloedserieus melodrama. De Bijbelverwijzingen en zogezegde religieuze lofzang (wat hebben Amerikanen toch altijd met moraal) komen nooit serieus of geloofwaardig over en werd er duidelijk maar bijgehaald als achtergrondverhaal. Afgewogen tegenover de minpunten stralen de hoogtepunten (de bluesscènes! de kettingscène! de tripscènes!) er mooi bovenuit en Ricci en Jackson bieden uitstekend weerwerk. Intrigerend filmpje.