OCEAN'S THIRTEEN

Die laatste lijkt ook al een tijdje met het Soderbergsyndroom te kampen. Het is alweer van Insomnia geleden dat we de intrinsiek misschien wel meest talentrijke acteur uit Hollywood nog in een degelijke prent zagen. Hij is en blijft op zijn best in een kwetsbare leidersrol van waaruit hij alles om zich heen omver kan brullen. Ook in Ocean’s Thirteen wordt hij weer in die rol gegoten, al doet zijn Benidormteint en dito pak hem wel erg ongeloofwaardig overkomen. Je bent een casino eigenaar in Las Vegas of je bent het niet natuurlijk.
 
Het is hoe dan ook bizar om zien om hem scriptgewijs vernederd en in feite van het scherm gespeeld te zien worden door de jongere en intrinsiek minder talentrijke Clooney. Pacinofans verliezen hierbij allicht alle trots, maar er lijkt licht te schijnen aan het eind van de tunnel. Later dit jaar vertolkt hij de hoofdrol in het autobiografische Dali & I en volgend jaar wordt het likkebaardend uitkijken naar Righteous Kill, waarin hij 13 jaar na het meesterlijke Heat opnieuw de degens kruist met Robert de Niro.
 
In Ocean’s Thirteen vertolkt Pacino de steenrijke hotel- en casinoeigenaar Willie Bank. Die beging de fout één van Danny Ocean’s twaalf apostelen, Reuben, een financiële voorhamer in het gezicht te slingeren en hem er nog een beroerte bovenop te bezorgen. Reden genoeg voor Clooney en de zijnen om de zelfingenomen Bank de nachtmerrie van diens decadente leventje te bezorgen.
 
De prelude op Banks ondergang duurt echter veel te lang. Net als in de voorgaande avonturen van Billy Ocean worden alle trucs en listen weer gedetailleerd in kaart gebracht en elk lid van de bende speelt weer zijn rolletje in het al te complexe meesterplan. Tussendoor rolt de ene oneliner na de andere over het scherm om het samenraapsel van voorbereidingen, schema’s en ontwerpen wat glans te geven. Vooral Brad Pitt kreeg maar niet genoeg van de trommel met stoere replieken waarin hij van Soderberg zonder ophouden mocht grabbelen. Het geeft niet alleen het verwaande personage Rusty maar ook elke scène waarin hij zijn in Armani getooide zelf ten toon spreidt een irritante ondertoon.
 
Toch probeert de film zich gaandeweg te herpakken. Het scenario wint aan tempo en de vindingrijkheid doet je toch wat comfortabeler film kijken. Willie Bank wordt nerveus en kwijnt stilaan weg in zijn digitaal opgetrokken hotel. Niet te kraken beveiligingssystemen worden tóch gekraakt, een - weliswaar al te goedgelovig gecreëerde - aardbeving drijft Bank tot de waanzin en diens slavinnetje, oude doos Ellen Barkin, verliest al helemaal de pedalen. Er wordt met geld gegoocheld dat het een lieve lust is, jazztonen rollen onophoudelijk uit de cinemaboxen en zelfs gouwe ouwe Terry Benedict (jawel, ook Andy Garcia is weer van de partij) wordt langs de neus weg nog eens flink beet genomen. Onderhoudend is het allemaal zeker wel en hier en daar (de Oprah Winfrey scènes!) worden de uitgemolken fratsen plots zelfs hilarisch.
 
Wat jammer genoeg blijft duren zijn de ogenteisterende 70’s decors en de nerveuze beeldvoering die je haast migraine bezorgen. Het rijmt niet met de maatpakken waarin Clooney, Pitt en Damon rond hossen en het doet vooral pijn aan de ogen. Hoe stijlvol het filmpje ook wil ogen, het wordt allemaal zo lichtzinnig en vaak ook tegenstrijdig gebracht dat revanche geen funny thing maar an annoying thing wordt. Anderzijds viel er van een derde heistmovie met weer dezelfde cast uiteraard niet veel meer te verwachten. Tenzij enkele nieuwe gokspelletjes door het betrekken van Brian Koppelman & David Levien bij het script. Met Rounders hadden beide heren een pareltje voortgebracht rond het gokthema en Soderbergh dacht met hen erbij nog een extra pigment aan zijn uitgemolken prent te kunnen geven.
 
Helaas zien we ook in het derde Ocean avontuur alleen maar lachende en winnende gokkers. Alle zin voor geweten en diepgang wordt aan de kant geschoven en dat levert eigenlijk louter een reünie op waarin een rist topacteurs zich op enkele maanden draaien weer vooral wilde amuseren.