WILKINSON AMERICAN MOVIE DAY

Naar goede gewoonte is het Feest van de Amerikaanse Onafhankelijkheid op vier juli opnieuw het uitgelezen moment om dertien avant-premières in vier bioscoopzalen op het publiek los te laten. Hoewel er meestal slechts een of twee echt interessante of aan veel hype gekoppelde zomerfilms op de agenda staan is de selectie dit keer best wel indrukwekkend; met enkele niet te versmaden blockbusters op het rijk gevulde menu. Schrap alle verplichtingen voor die dag, kies uw bioscoop (wie zich naar UGC de Brouckère in Brussel verplaatst kan daar om 22u de nacht in swingen op de bakvispop/rock van Avril Lavigne) en rep u naar de donkere zalen!
 
De grote klepper is uiteraard Transformers; ongetwijfeld de film die de meeste zullen uitkiezen om op die dag, een drietal weken voor de film officieel in de zalen verschijnt, te gaan bekijken. Michael Bay’s samenwerking met Steven Spielberg belooft een hersenloos maar daarom niet minder spectaculair popcornspektakel te worden dat nostalgische herinneringen aan het Transformers-speelgoed uit de jaren ’80 aan state-of-the-art effecten koppelt. Als we de trailers mogen geloven pakt effectenhuis Industrial Light and Magic eindelijk nog eens uit met een vernieuwende pixelparade die (samen met de visueel overtreffende trap van Pirates of the Caribbean: At World’s End) eindelijk de uitdaging van WETA en The Lord of the Rings vol zelfvertrouwen terugkaatst. De eerste recensies zijn het erover eens dat de film een plotloos vehikel blijft maar de charmante vertolking van rising star Shia LaBeouf; een acteur die op uitstekende wijze een soort Michael J. Fox voor het derde millennium-vibe meedraagt (Bay beweert overigens dat de film een Back to the Future-achtig sfeertje heeft, iets wat met Spielberg als producent niet zo vreemd is) en de niets aan de verbeelding overlatende vormen van zijn onbekende maar nu al onvergetelijke tegenspeelster Megan Fox (of deze jongedame ook maar een greintje acteertalent bezit valt af te wachten maar als eye candy voor het testosteronpubliek is ze perfect gecast) maken veel goed. In de prent nemen twee rivaliserende robottenbendes – de goede Autobots en de wrede Decepticons – het in een buitenaardse knokpartij tegen elkaar op. Hun slagveld is – wanneer is dat nu eens niet het geval? – onze blauwe planeet. Bay is niet meteen een regisseur die we vertrouwen met inhoud (zie Pearl Harbor) maar met “explosief” materiaal kan de man zeker aan de slag en Transformers lijkt perfect voor hem. De obligate achtervolging met voortdurend in wagens en straaljagers… uh transformerende robots lijkt ons nu al dé actiescène van het jaar.
 
Diezelfde Shia LaBeouf (nu ook niet bepaald de meest handige naam voor een acteur) zien we terug in Disturbia; een kleine thriller van D.J. “The Salton Sea” Caruso over een jonge kerel die na een uit de hand gelopen kwajongensstreek thuis moet blijven met een elektronische enkelband. Uit verveling begint hij met een lokale schone aan te pappen (LaBeouf mag alvast niet klagen over zijn tegenspeelsters!) en zijn buren te bespioneren. Voor iemand “Rear Window!” schreeuwt ziet hij bij zijn overbuurman (vertolkt door een in de trailers ijzige David Morse) iets wat lijkt op een moord en komt ook zijn eigen leven - en dat van zijn vrienden - in gevaar. Disturbia heeft het opvallend goed gedaan aan de Amerikaanse box-office en is zo’n typische “4 juli” film om rustig mee op te warmen.
 
In de categorie “terug van weggeweest” duikt regisseur Roland Joffé (in een vorig leven de regisseur van klassiekers als The Killing Fields en The Mission) op met Captivity; een film die vooral in de States door een opvallende marketingcampagne (waarin bijvoorbeeld actrice Elisha “24” Cuthbert levend bedolven ligt onder zand) op controverse en kritiek kon rekenen. De prent handelt over een man (Daniel Gillis; astronaut Jameson uit Spider-Man 2) en een vrouw (Cuthbert dus) die gevangen zitten in een kelder. Hun ontvoerder speelt een psychologisch spelletje dat naar een onvermijdelijke ontknoping leidt. Het lijkt alvast een weinig geïnspireerde Saw ripoff maar met B-film veteraan Larry Cohen als scenarist (verantwoordelijk voor de scenario’s van leuke pulp als Q: The Winged Serpent, It’s Alive, Maniac Cop en recenter de telefoonthrillers Phone Booth en Cellular) en goed volk als Michael Harney (Dronkaard Steve uit Deadwood) en Pruitt Taylor Vince (ook al te zien in Deadwood) in de cast valt hier misschien toch nog enig suspenseplezier uit te halen.
 
Evan Almighty, de sequel op Bruce Almighty, lijkt in alle opzichten een veredelde straight-to-dvd vervolgfilm die enkel gemaakt werd om het laatste beetje creativiteit uit het concept van een man die de krachten van God krijgt te melken. Jim Carrey is er alvast niet meer bij en werd vervangen door Steve Carell die ook al een bijrol had in het eerste deel. Carells populariteit is – terecht – de hoogte ingeschoten na hits als The 40 Year Old Virgin en Little Miss Sunshine en ook hier krijgt hij opnieuw de kans om uit de schaduw van zijn generatiegenoot Will Ferrell te treden en een film te dragen. Het verhaal, waarin Evan door God (Morgan Freeman die dit soort bijrollen in zijn slaap doet) gevraagd wordt om een ark te bouwen voor een nakende zondvloed, is rijp voor hersenloos zomervertier maar de trailer doet ons een Dr. Dollitle – Ace Ventura – Liar Liar- achtige kruisbestuiving verwachten.
 
Dat de eerste Fantastic Four een door overbodige popsongs, idiote gags en teleurstellende effecten gedomineerde, net niet misplaatste parodie op het superheldengenre was hoeft geen betoog. Maar het lichte toontje, de infantiele grapjes en kleurrijke CGI stonden haaks op de donkere psychologie van Batman, de puberzorgen van Spider-Man of zelfs het vadercomplex van Superman en deden de kassa rinkelen. Een vervolg kon dus niet uitblijven en The Rise of the Silver Surfer is het resultaat. In deze prent komt de buitenaardse Silver Surfer naar de Aarde om de planeet voor te bereiden op de komst van zijn meester Galactus (hier niet de reusachtige strijdheer uit de comics maar iets wat lijkt op een elektrische storm) en de totale vernietiging van life as we know it. Het is aan de Fantastic Four om hun krachten te bundelen en de dreiging te stoppen, terwijl ze ook nog rekening moeten houden met de wraakzuchtige Dr. Doom die zich nu in zijn thuisbasis Latveria ophoudt. Dat de film ook dit keer een gigantisch succes wordt bewijst de box-office in de States maar met Tim Story nog steeds in de regiestoel verwachten wij ons aan niets meer dan een hersencellendodend tussendoortje; wat natuurlijk ook niet altijd slecht hoeft te zijn.
 
Volwassen Harry Potter-liefhebbers (en waarom zouden die er, na het uitstekende The Prisoner of Azkaban en het spectaculaire The Goblet of Fire, niet mogen zijn?) zullen zich bij het lezen van de volgende paragraaf ongetwijfeld ergeren: The Order of the Phoenix, het vijfde luik in de zevendelige saga, wordt op vier juli enkel in de ongetwijfeld kokhalsneigingen veroorzakende Vlaamse versie vertoond. Als het een troost mag zijn; de film komt een week later – in beide versies! – gewoon in de zalen. Dat de Potter-films steeds beter worden bewijst ook de in donkerblauwe tinten gedoopte trailer voor deze veelbelovende fantasy-film. De bij ons nagenoeg onbekende Britse televisieregisseur David Yates bracht het er volgens de producenten zo goed vanaf dat hij ook meteen het zesde deel mag regisseren en de prent, waarin een gekwelde Harry de strijd aangaat met de terug rondwandelende Voldemort, lijkt alvast een van de inhoudelijk en visueel intelligentere producties van de zomer.
 
Films die op vier juli ongetwijfeld zullen verzuipen in het blockbusteraanbod maar daarom best wel interessant kunnen zijn; Curtis Hansons Lucky You met Eric Bana, Drew Barrymore en Robert Duvall, over een pokerspeler die het in de wereldcompetitie opneemt tegen zijn vader; Mr. Brooks, met Kevin Costner als een schizofrene moordenaar (waarbij de “donkere zijde” vertolkt wordt door William Hurt); het weinig veelbelovende Premonition; waarin Sandra Bullock na The Lake House alweer problemen heeft met de tijdsstroom en terechtkomt in een soort tearjerker- thrillerversie van Groundhog Day; The Lookout, een misdaadfilm over een geblesseerde sporter turned conciërge in een bank wiens geheugen gaten vertoont en zijn nieuwe “beste vriend” die de inhoud van de kluis wil; de horrorfilm Turistas, B-pulp à la Hostel over arrogante, seksueel zeer actieve jongeren (onder hen ook Josh “Las Vegas” Duhamel, ook te zien in Transformers) die het in Brazilië aan de stok krijgen met lokale psychopaten en de leiders van een “underground” organenmarkt en Whisper met Josh “Sawyer uit Lost” Holloway en Sarah Wayne Callies (Dr. Sara Tancredi uit Prison Break) waarin een radeloos koppel, met de hulp van enkele louche kerels, het zoontje van een rijke familie kidnappen. Wat ze echter niet beseffen is dat het kind zelf een spelletje met hen speelt.
 
“Last” maar zeker “not least” is Ratatouille, het nieuwste meesterwerk van Pixar over de rat Remy wiens droom het is om in het meest prestigieuze restaurant van Parijs te leven en te eten. Toevallig ontstaat er een bondgenootschap tussen de onhandige keukenhulp Linguini en de rat en ze besluiten om samen in de keuken van het restaurant met hun kookkunsten aan de slag te gaan. Tenminste tot de chef Skinner hen ontdekt… een eenvoudig verhaaltje maar naar alle waarschijnlijkheid een grote film, in een regie van Simpsons-veteraan Brad Bird die al eerder wist te overtuigen met de culthit The Iron Giant en The Incredibles. De eerste reacties zijn niets anders dan lovend en prijzen niet alleen de animatie maar vooral de plot en de negen minuten durende preview die online te bewonderen is waarin Remy door de keuken raast met de alweer sublieme filmmuziek van Lost en Mission: Impossible 3 componist Michael Giacchino op de geluidsband is ronduit verbluffend. Gaat dat zien!
 
Dertien films, dertien redenen om naar een van de vier bioscopen – Kinepolis Gent, Metropolis Antwerpen, UGC de Brouckère Brussel en Imagix Mons – af te zakken. Voor een keer wuiven we patriottisch met de Amerikaanse vlag en fluiten we het volkslied; voor dit minifestival maken we graag een uitzondering.
 
Veel filmplezier!