JE DETESTE LES ENFANTS DES AUTRES

We gaan allemaal graag op vakantie. Of het voor zon of cultuur is, iedereen trekt er graag op uit om alles achter zich te laten. Toch verandert alles eens je kinderen hebt. Of toch niet?
 
Cécile, Louise en Pénélope zijn drie vriendinnen die beslissen om samen op vakantie te gaan, omdat ze elkaar gedurende het jaar te weinig zien. Ook de man van Louise, Fred, gaat mee. Met vier volwassen en zeven kinderen trekken ze er vol goede moed op uit voor twee weken ontspanning, herbronning en vertier. Jammer genoeg blijkt al onmiddellijk dat het huisje dat ze gehuurd hebben toch niet helemaal aan hun wensen voldoet, dat de kinderen niet onmiddellijk met elkaar kunnen opschieten, en dat je toch wel een beetje aan elkaar moet wennen.
 
Ondanks het lekkere eten, de pittoreske bevolking en de mooie plaatselijke deernes hebben de volwassen het erg moeilijk met het in toom houden van hun kinderen, en dan vooral van die van de anderen. Uiteindelijk barst de bom en beslist Cécile om met haar twee kinderen terug naar huis te keren. Net op dat moment komt er een collega van Cécile aan, die op doortocht is naar Barcelona en toch een paar dagen bij hen wil logeren. Hierdoor beslist Cécile om toch maar een paar daagjes langer te blijven...
 
Je zou het niet denken bij het lezen van deze korte inhoud, maar de echt onuitstaanbare personen zijn hier de volwassenen. Natuurlijk gieten de kinderen al wel eens chocolademelk over anderen heen, of roken ze stiekem sigaretten, daar zijn het kinderen voor en hier kunnen ze niets aan doen. Toch blijven ze eerlijk tegenover de anderen en zichzelf, ondanks al hun kattenkwaad. De ouders daarentegen voelen zich verplicht om de vakantie van hun leven te hebben, en denken daarom twee keer na voor ze iets zeggen of doen. Ook moeten alle activiteiten verplicht leuk gevonden hebben. Zelfs al is het water van de rivier te koud, de ouders zullen en moeten erin zwemmen omdat het zo hoort op een vakantie.
 
Het is dan ook niet verwonderlijk dat het de kinderen zijn die een veel betere tijd hebben dan de ouders, die zich in alles opwinden en overal het laatste woord in willen hebben. Dit leidt tot de meest gekke situaties. Sommige van deze zijn erg gratuit en mikken iets te hard op de lachers (zoals de vader die naakt naar het ontbijt komt), andere scènes zijn dan weer absoluut briljant (de vader die uitlegt aan de kinderen én aan toevallige voorbijgangers hoe ze moeten roeien, om er dan daarna niets van te bakken is goud waard). Ook gaat men erg vaak de wrange toer op, waarbij men de ongemakkelijke situaties niet schuwt.
 
Erg sympathiek komen de hoofdpersonages dan ook niet over. Ze zijn kinderachtiger dan hun kinderen, en hebben compleet geen idee hoe ze zich moeten gedragen als volwassenen. Ze zijn jaloers op elkaar, ze tieren erop los, en ze willen vooral dat de vakantie verloopt zoals zíj het gepland hebben. Toch is het vooral het confronterende aspect dat deze film zo sterk maakt. Hoe zielig de personages ook overkomen, je kan er heel wat eigenschappen van herkennen. Niet alleen mensen rondom jou zie je vaak zo reageren, maar ook jezelf. Het is soms moeilijk om afstand te nemen van je eigen wensen en met deze van de anderen rekening te houden, jong en oud.
 
Dit is de eerste film van deze jonge regisseuse. Anne Fasio schreef en regisseerde al twee toneelstukken, en dat vind je ook terug in deze film. De dialogen zijn snedig, scherp en snel, en de personages zijn stereotypisch met hun persoonlijke trekjes. Filmisch is alles degelijk in elkaar gestoken, maar nergens valt iets buitengewoon op. Spreken van een verfilmd theaterstuk zou een beetje overdreven zijn, maar je ziet dat het hier toch vooral om de personages draait. Op de achtergrond weerklinken regelmatig bekende Franse deuntjes, maar veel sfeer voegen deze niet toe. Ze worden dan ook gelukkig slechts sporadisch gebruikt.
 
Alle acteurs en actrices, jong en oud, zijn erg geloofwaardig en hun onbekendheid in onze contreien helpt bij de inleving van hun personages. Dat van alle kinderen er geen één als een etter overkomt (behalve als het scenario hierom roept), verdient een pluim voor de makers. Waar men in Amerikaanse producties al moeite heeft om één aanvaardbaar kind te vinden, schaart men er hier schijnbaar moeiteloos een hele resem bij elkaar. Het is bij deze film dan ook vooral genieten om de leuke personages, de spitsvondige dialogen, de wrange situaties en vooral om de herkenbaarheid van dit alles.
 
Deze film zal je er vooral niet van weerhouden om kinderen te nemen, maar misschien wel om ouder ervan te worden.