LONDON TO BRIGHTON

Het debuut van Paul Andrew Williams is een clusterbom die al in de eerste scène verwoestend ontploft. De beginscènes zetten de toon voor een even zinderende als enerverende helletocht. Bij iedere stap die de personages zetten, richten ze meer schade aan.
 
In het midden van de nacht stormen twee vrouwen het schimmige toilet binnen van een Londens café. De sowieso al weinig aantrekkelijke straatmadelief Kelly is lelijk toegetakeld. Haar oog is blauw, de rest van haar gezicht zwelt op als een ballon. Joanne sluit zich huilend op in het toilet. De paniek is totaal. Ze moeten weg uit Londen, snel. Ze moeten weg van Derek. Kelly heeft een vriendin in Brighton. Terwijl Joanne snikkend op de toiletpot tot bedaren komt, werkt Kelly een paar klanten af om hun treinreis te kunnen betalen. Intussen zet Derek de achtervolging in. Derek zelf wordt op de hielen gezeten door de meedogenloze zoon van zijn opdrachtgever (Sam Spruell).
 
Eens de tranen gedroogd en de make-up weggehaald blijkt Joanne een meisje van elf. Wat het ongewone voortvluchtige duo uitgespookt heeft, komen we met flashbacks te weten. Het is direct duidelijk dat ze diep in de stront zitten. Ieder tipje dat Paul Andrew Williams van de sluier oplicht, duwt hen iets dieper. En dieper en dieper.
 
Wat Kelly en Joanne bij elkaar heeft gebracht is weerzinkwekkend. London to Brighton doet daar niet kinderachtig over. De film speelt zich af in het sukkelachtige misdaadmilieu van de Britse hoofdstad. De glamour van de misdaadwereld is ver weg. Pooier Derek laat een aantal meisjes de straat doen. Kelly is een van hen. Wanneer Derek (Johnny Harris) van zijn belangrijkste klant een ongebruikelijke opdracht krijgt, gaat het fout. Meteen zitten we weer bij het begin van de film.

Regisseur-scenarist Williams houdt het verschroeiende tempo van de openingsscène vol. Hij raast door en gaat retestrak op zijn doel af. Zijn scherpe milieuschets en doorwrochte personages tillen zijn film ver uit boven de gemiddelde genrefilm. London to Brighton speelt zich af in de rottende onderbuik van Londen bevolkt door figuren die we doorgaans geen blik waardig achten. Williams geeft zijn protagonisten een verleden, laat hen evolueren als echte mensen, ze zijn veel meer dan poppetjes in een achtervolgingsthriller. De expliciete dialogen, vinnige cameravoering en de in-your-face-vertolkingen geven de film een haast ondraaglijk realistisch karakter. Williams toont zich een meester van de suggestie en laat het bloed grotendeels buiten beeld stromen.
 
De cast bestaat uit grotendeels onbekende filmgezichten. Georgia Groome debuteert verbluffend in een aartsmoeilijke rol: Joanne het meisje dat speelt in het lunapark, het kind dat meegezogen wordt in een nachtmerrie, maar ook het wicht dat weg liep van huis en gewillig de misdaadplot instapt. Lorraine Stanley levert een pure, natuurlijke vertolking zoals we die kennen uit films van Ken Loach en Mike Leigh.
 
Als debuut is London to Brighton een veelbelovende brutale binnenkomer. De intense film spat bijna uit elkaar van de energie. Het budget van deze hele film was kleiner dan het cateringbudget van Die Hard 4.0. Daar is op het scherm niets van te merken. De visueel verbluffende stadsthriller – hyperkinetische camerabewegingen afgewisseld met prachtige grote plans – tonen dat het ook zonder geld kan. Paul Andrew Williams spreekt zijn eigen explosieve filmtaal. Het is meer dan de moeite om aandachtig te luisteren.