PLAY

Play is het beweeglijke en kleurrijke debuut van de Chileense Alicia Scherson. Een ideale zomerfilm: luchtig, vrolijk en fantasierijk. Na twee jaar krijgt de film een mini-release in België.
 
De jonge verpleegster Cristina (Viviana Herrera) verhuisde van het platteland in het zuiden van Chili naar de hoofdstad Santiago de Chile. Ze woont in bij de oude, stervende Hongaarse man die ze verzorgt. Haar kabbelende leven verandert wanneer ze in een vuilnisbak de aktetas vindt van Tristan (Andrew Ulloa). Die is net buiten getrapt door zijn lekkere goedgeklede vrouw (Aline Küppenheim). Tristan transformeert van een okselfrisse, geslaagde zakenman naar een treurende plant die noodgedwongen weer bij zijn moeder gaat wonen. Zonder onberekenbare vrouwen met een sterk karakter zouden scenaristen op draag zaad zitten. Tristan is zo geconcentreerd bezig zijn vrouw te heroveren dat hij niet eens merkt dat Cristina hem schaduwt.
 
De vraag van Play is niet of Tristan en Cristina met elkaar in bed gaan duiken. Alicia Scherson – die zelf ook het scenario schreef – heeft meer ambitie dan dat. Ze laat Cristina flirten met Manuel (Juan Pablo Quezada), die werkt bij de groendienst van de stad. Ze volgt Tristan en raakt emotioneel betrokken bij zijn amoureuze geknoei. Ze is niet verliefd. Het is eerder een vorm van beroepsmisvorming. Ze wil hem verzorgen. Haar verlangens gaan uit naar Manuel. Hun romance bloeit zoetjes open. Manuel en Cristina zijn geen communicatieve en affectieve wonderkinderen. Ze bezegelen hun prille liefde dan ook op de meest vreemde manier.
 
Schersons personages zwerven kriskras door Santiago dat op die manier een eigen rol begint te spelen. Achter de kleurrijke muren schuilt eenzaamheid. Een psychologische muur scheidt rijk (Tristan en zijn ex) en arm (Cristina en Manuel). Scherson haalt de ongelijkheid terloops aan. Achteloos, geconcentreerd als ze is op haar personages die als vlinders van de ene scène naar de andere fladderen, gedragen door de wind. Zoekend naar een nieuw of ander leven, naar een identiteit.
 
Christina’s zwerftocht is intrigerend. Ver weg van huis leeft ze in haar eigen wereld als computerspelletjeskampioene. Ze is koppig en nieuwsgierig. Een schermvullend rijkgeschakeerd vrouwmens. Haar tegenbeeld Tristan is minder goed uitgetekend. Wel beschouwd is hij een slappe vod die een pak slaag verdient. Al is hij geen straffe kerel, toch wekt hij spontaan sympathie op.
 
Play is een vederlichte, moderne stadsparabel. Charmant en speels wikkelt de plot zich af. De onweerstaanbare fotografie en de typisch Zuid-Amerikaanse magisch-realistische touch zijn puntgaaf. Scherson weet wat ze wil vertellen en heeft de touwtjes zelfverzekerd strak in de handen gehouden. Een enkele keer overdrijft ze met haar visuele goochelarij maar die zonde is haar vergeven. Auditief tapt ze uit een even inventief vaatje.
 
In een stroom zwaarwichtige drama’s uit Zuid-Amerika is Play is vrolijk lichtpunt. Scherson heeft zich helemaal kunnen laten gaan. Het resultaat is goed. Als ze bij haar volgende films naast de visuele flair ook haar verhaal evenwichtiger kan maken en meer body geven, wacht haar een mooie toekomst.