BECAUSE I SAID SO

Because I Said So start met de grootste verrassing van deze zomer. Is Diane Keaton dezelfde vrouw die we in de jaren zeventig zagen schitteren in The Godfather? Het antwoord is pijnlijk genoeg… ja. Tegenwoordig vallen de oud-strijders van de jaren '70 graag terug op een zomerse romantische komedie waar hun leeftijd prangend in vraag wordt gesteld. Het lukte haar aardig in het aangename Something’s Gotta Give waar ze duidelijk stand hield tegenover Jack Nicholson. Helaas, Jack is ditmaal in geen mijlen ver te bespeuren waardoor de vrouw alle last zelf moet dragen. Ze beschikt jammer genoeg maar over genoeg komisch talent om dit futloze verhaal naar de middelmaat te helpen.
 
Diane Keaton speelt Daphne Wilder, een moeder met onbegrensde liefde voor haar drie volwassen dochters. Hoewel haar dochters evenveel liefde terug geven, schieten de bemoeienissen van de moeder soms in het verkeerde keelgat. Zo is er Maggie (rol van Lauren Graham), een stabiele psychologe en misschien meteen wel de meest ‘serieuze’ van het drietal . Mae (de hemelsmooie Piper Perabo is sinds Lost & Delirious nog geen spat veranderd) is meer vrijgevochten en leeft zoals ze het zelf wil, wat haar niet meteen de meest handelbare persoon maakt. De laatste van de drie is de zeker niet onaantrekkelijke, maar o zo onzeker Milly (rol van een onkomische Mandy ‘Saved!’ Moore). Haar keuze van mannen draait meestal uit in een compleet fiasco wat zowel bij haar als haar moeder voor frustratie zorgt. De laatste dochter roept veel eigen ervaringen op bij Daphne. Om erger te voorkomen, plaatst ze zonder medeweten van haar dochter een contactadvertentie. Niets loopt echter zoals ze het wil waardoor de hele situatie uit hand dreigt te lopen. Mocht dit verhaal geschreven en bewerkt zijn door eeuwig komisch talent Woody Allen, dan was hier ongetwijfeld een heerlijke komedie uit voortgekomen, maar de schrijvers durfden kennelijk nooit all the way gaan waardoor ze vast blijven zitten in een onkomisch drama waar het ene cliché het andere opvolgt.
 
Het moet gezegd: Diane Keaton tracht haar personage nog enige geloofwaardigheid mee te geven, maar veel goede wil eindigt daarom nog niet in een juist resultaat. De vrouw haar – goedbedoelde - bemoeizucht werkt menig kijker op de zenuwen en zorgt nooit voor het gewenste effect. Mandy Moore zal nooit een fantastische actrice worden en lijkt bij momenten bijna op kalmeerpillen te acteren. Piper Perabo blijft een schatje, maar haar redelijke over the top vertolking zorgt niet meteen voor een meerwaarde. Al kon de jonge vrouw er ook maar weinig aan doen, want ze vertolkt een wandelend cliché. Ook Lauren Graham vertolkt een simpel, onzinnig rolletje. Ook de bijrollen stralen maar weinig energie uit. Grabiël Macht (A love song for Bobby Long) is een goed acteur, maar staat droogjes te acteren. Alsof hij zijn cheque vooraf kreeg uitgeschreven. Stephen ‘7th Heaven’ Collins daarentegen zorgt voor een kleine verrassing door een lichtjes kalme, doch intrigerende vertolking. Al is de man natuurlijk het huilen en treurig kijken doorheen de jaren gewoon geraakt. Alles bij elkaar vertolkt de hond die af en toe door het scherm komt lopen nog de meest interessante rol van allemaal.
 
Because I Said So is het zoveelste feelgood filmpje dat nooit grappig wordt en je nooit naar een zakdoek zal doen grijpen. De romance blijft steeds op een laag pitje staan en de enige vlam die je bespeurt zal wel van het kookfornuis komen. De blind-romantische zielen krijgen een familietafereel te zien vol drama en misverstanden, maar neem het van ons aan: een romantische zomeravond op een sfeervol terras zal voor meer spanning zorgen.