EMPLOYEE OF THE MONTH

In een wereld waar geweld en wanhoop stilaan één dreigen te worden, mag er nog steeds eens tijd worden gemaakt voor een gezellige lachbui. Lachen is tenslotte gezond en aanstekelijk. Dat het niets steeds intelligente humor hoeft te zijn, bewees het hilarische Borat vorig najaar. Zelden zo in een schaterlach gezeten. Helaas bestaat er ook nog steeds troep als The Dukes of Hazzard, waar je buiten komt met het gewelddadige gevoel naar een sloophamer te willen grijpen en de hele montagekamer aan gort te rammen.
 
Employee of the Month zorgt op een haar na voor hetzelfde onheilwekkende gevoel. Oh ja, Jessica Simpson laat menige mannenharten sneller kloppen, maar wat is de bioscoopganger ermee als je betere foto’s van haar vindt op het internet. Na de blonde Daisy te hebben vertolkt in de voornoemde stinker, vond Jessica het kennelijk nodig om de ergernis nog eens te laten oplaaien. In een verhaal dat elke caféhanger op een bierviltje kan neerpennen, speelt ze een nieuwe caissière die de hormonen van elke Neanderthaler die er werkt op hol doen slaan. Regisseur van dienst is Greg Coolidge, die in 2002 de wereld van zijn goede smaak bijna beroofde met zijn rampzalige travestietenkomedie Sorority Boys.
 
Het verhaal start rond loser Zack (Dane Croock is duidelijk niet het nieuwe komische wonder) die een baantje heeft als rekkenvuller in de supermarkt ‘Super Club’. De man vertelt over vrouwen en sport en stelt zich dus vlug tevreden met zijn onbelangrijk leventje. Na tien jaar staat hij nog steeds waar hij begon zonder enige promotie te hebben gemaakt. Intussen ligt hij vaak in de clinch met zijn medewerker Vince (een immens slecht acterende Dax Shepard), die reeds talloze keren werd uitgeroepen tot werknemer van de maand. Ieders leven verandert echter wanneer de blonde schone Amy (Miss Simpson speelt eigenlijk gewoon zichzelf) eveneens haar intrede maakt als caissière en dan nog toevallig een oogje heeft op de volgende werknemer van de maand. Zack wil zijn kans grijpen en besluit een extra inspanning te leveren teneinde iets te kunnen bereiken, al is uiteraard niet iedereen het daarmee eens waardoor er een kleine concurrentieoorlog uitbreekt…
 
Toegegeven, op papier moeten de grappen er soms goed hebben uitgezien. Het verhaal staat bol van de stripverhaalhumor (problemen met een tennisbalmachine, om het vlugst een gebroken fles wegvegen,…) die denkbeeldig zeker hadden kunnen werken, maar waarvan de uitwerking zodanig lamlendig in beeld wordt gebracht dat het lachen zelfs niet in je opkomt. Even lijkt er nog enige hoop te bespeuren wanneer de o zo herkenbare levensstijl van het personage Zack wordt uitgediept, maar de afwerking eindigt al snel in een groot cliché die alle hoop doet verzwelgen. Het verhaal is kinderlijk simplistisch (de duelscène aan de kassa wenkt eventjes een rimpel, maar slaat om in een grote norse blik), de fysieke humor is ongemanierd slecht en de hele cast staat lamlendig slecht te acteren. Dat Jessica Simpson over geen barst acteertalent beschikt was al lang geweten. Een hersenloze bimbo voor de tweede maal op rij te vertolken, doet zwaar vrezen voor de toekomst. En dan zwijgen we nog over de belachelijke dialogen waar ze denkt haar gram uit te halen.
 
De jongere kijker zal misschien zijn hart ophalen met de levensstijl van het hoofdpersonage. Deze kan genieten van de laissez-faire stijl waarmee hij door het leven gaat en zal wel nog eens kunnen lachen met de fratsen die hij tegenkomt. Het balkon van Jessica Simpson zal voor hen dan ook wel extra… euh… opvallen. Voor de gezondere mensen onder ons: te mijden. Charlie Chaplin, je was een kunstenaar.