THE REEF

Ja… de zomer is eindelijk begonnen. Na ellenlange regenachtige avonden leek alles eindelijk in positieve zin te veranderen. Zelfs Emma terroriseert de televisie niet langer meer, dus het kon enkel beter worden. Helaas is niets wat het lijkt. Juist wanneer de vislijn klaarstaat en de oceaan dichterbij lijkt dan ooit gooien ze The Reef in de zalen. Dit Zuid-Koreaans geproduceerde animatiegedrocht (in de VS uitgebracht als Shark Bait) leek enkel te zijn ontworpen door het succes van Finding Nemo en Shark Tale, waar het zo waar alle mogelijke onzin in heeft kunnen verwerken. De makers hadden kennelijk geen zin origineel uit de hoek te komen, dus besloten ze gewoon de zenuwen van de kijker uit te testen.
 
Het verhaal is zoals gezegd een kruising tussen het oneindig knappe Finding Nemo en het erg middelmatige Shark Tale. Uiteraard bestaat er geen gezonde animatiefilm zonder dramatisch te beginnen. Het visje Pi (stem van Freddie Prinze Jr.) moet lijdzaam toekijken hoe zijn ouders in een vangnet terechtkomen en zo direct tot wees wordt gebombardeerd. Een stel vredelievende bruinvissen ontfermen zich over de kleine snotter en leren hem opgroeien. Eenmaal opgegroeid besluit Pi naar de Reef te trekken, een magische plek waarover zijn ouders hem hadden verteld en waar eveneens zijn laatste echte familie woont. Zijn paradijs bestaat echter ook uit een heel stel vreemde schepsels – waaronder zelfs een stel vissen dat graag scheetwedstrijden houdt – en blijkt niet zo vredelievend als hij het zich had voorgesteld. Hij laat zijn oog vallen op de mooie Cordelia die hem zeker ook ziet staan, maar wat blijkt, de concurrentie duldt geen tegenstanders. De boosaardige haai Troy (stem van een immer irritante Donal Logue) is eveneens verliefd op het kleine visje en wil Pi het liefst van al tot dessert degraderen.
 
Wat volgt is een afgrijselijk zwakke avonturenkomedie die elke minuut erger wordt. De animatie oogt spuuglelijk en de toilethumor zal menig kind aan het huilen brengen. Ook op gebied van voice-acting slaan de makers de bal ferm mis. Kon men in Shark Tale nog genieten van enkele spitsvondige dialogen en personages (Will Smith! Robert De Niro! Angelina Jolie!), dan staat de cast hier zodanig lamlendig zijn motivatieloze tekst af te rammelen dat de XTC-patiënt er zelfs moe van wordt. Eeuwig onkomisch talent Rob Schneider krijgt de belachelijkste rol toegediend. Zijn rol van waakzame schilpad moet herinneringen oproepen aan pakweg Robert Shaw uit Jaws, maar zou zelfs nog moeten knielen voor Piet Piraat. De ouder die zijn kind vergezelt, zal dit vlug doorhebben, maar uw oogappel zal er echter maar bitter weinig van opmerken. Geen zorgen; denkt u, wij krijgen toch de Vlaamse versie te zien, maar beste mensen, het toeval wil dat deze evenwaardig is aan het origineel. Staf Coppens leent hier zijn stem uit aan het visje Pi, maar haalt nooit hoog niveau. Erger nog zijn de Nederlandse woordgrapjes die je haren enkele keren zullen doen rijzen. De makers hoopten kennelijk dat de actuele grapjes het geheel van een draaikolk zou kunnen redden, maar het verhaal keldert vlugger dan de Poseidon.
 
Is er dan helemaal niets goeds aan de film? Toch wel. Zodra de aftiteling eindelijk op het scherm begint te lopen, gaat u meteen een visschotel bestellen in het dichtstbijzijnde restaurant. U bent gewaarschuwd, beste kijkers: neem een tranquillizer, doe een half uurtje yoga voor u de moed hebt de zaal te betreden en leg Finding Nemo al klaar om achteraf nog eens een echt goede animatiefilm te bekijken… Met de voorsprong de slechtste tekenfilm van de laatste jaren.