THE SIMPSONS

Het heeft verschrikkelijk lang geduurd: de domeinnaam op het Internet werd al gereserveerd door Fox in april 1997, een eerste draft van het script was er eind 2003 en nu, ruim achttien jaar na hun tv-première, maakt Amerika’s meest gefascineerde familie de overstap naar het witte doek. Maar was het wel het wachten waard?
 
Moeten we de familie Simpson na vierhonderd afleveringen in achttien televisieseizoenen nog aan u voorstellen? Daar hebben we Homer Simpson, het levende bewijs dat je door gissen en vooral missen toch nog iets kan bereiken in het leven, zolang je de standaarden maar niet al te hoog legt. Dat achter elke grote man een vrouw staat is al langer geweten dan vandaag, maar Marge Bouvier-Simpson stond, toen zij haar keuze maakte, jammer genoeg in de verkeerde rij aan te schuiven. Dat zij na al die jaren nog steeds gelukkig getrouwd is met Homer mag, gezien diens lange lijst van flaters, gerust als een heus mirakel beschouwd worden. Bart Simpson is de enige zoon van Marge en Homer die duidelijk een aartje naar zijn vaartje heeft als het op luiheid, practical jokes (ooit verving hij de anticonceptiepillen van zijn lerares door Tic Tac’s) en verslaving aan televisie en junkfood aankomt. Zijn jongere zus Lisa Simpson is dan weer de Perfectie (met hoofdletter P) wat betreft schoolresultaten, goed gedrag en ethiek maar voelt zich in thuisstad Springfield juist hierdoor altijd onbegrepen. Peuter Maggie Simpson ten slotte, is steeds onafscheidelijk vergezeld van haar fopspeen en is niet de praatvaar van de familie, om het understatement van het jaar te gebruiken. Toch zal zij, helemaal op het einde van de prent, een nieuwe succesvolle poging ondernemen om te praten en daarmee zet de benjamin van de familie meteen al de deur open naar een eventuele tweede Simpsons-film.
 
Naast een heel aantal bekende bijfiguren (Itchy & Scratchy! De familie Flanders! Krusty de clown! Dominee Lovejoy en vele anderen!)  doet er ook een nieuw personage zijn intrede in deze Simpsons-film: een klein, aanhankelijk varkentje dat door Homer als huisdier wordt geadopteerd en door hem op dezelfde hoogte wordt gezet als Spider Man. Onrechtstreeks zal deze Spider Pig er echter voor zorgen dat Homer (wie anders?) verantwoordelijk wordt voor het grootste milieuschandaal in Springfield en omstreken en dat heeft zo zijn gevolgen: de stad wordt door de milieupolitie, onder leiding van de machtsgeile Russ Cargil (ook al een nieuw personage) letterlijk en figuurlijk van de buitenwereld afgesloten. De familie kan ternauwernood ontsnappen en vlucht richting Alaska, daarbij een furieuze menigte achter zich latend. Als ze zich later realiseren wat Russ Cargil werkelijk met Springfield van plan is (een scene van de prent waar Tom Hanks eventjes zichzelf speelt), komt het tot een conflict tussen Marge en Homer over hoe het nu verder moet met hun tweetjes, de kinderen en Springfield.
 
Het eerste halfuur is van een uitzonderlijk hoog Simpson-gehalte, belooft heel veel voor de rest van de prent en geeft de kijker nauwelijks ademruimte: van het gastoptreden van Ralph Wiggum in de Twentieth Century Fox-aankondiging (reeds te zien in de vierde en laatste trailer) over de passage van Itchy & Scratchy tot en met de introductie van Spider Pig: dit zijn de Simpons op hun best, met een hoog tempo en enkele hele goede one-liners. Vanaf het ogenblik dat de plot zelfstandig aan het werk moet, zonder al deze extra zuurstof, glijdt de film jammer genoeg terug af naar het niveau van een televisie-episode, hoe zeer de makers in verschillende interviews ons van het tegendeel willen overtuigen. Wanneer je eurocent is gevallen als kijker kan je alleen maar een legendarische uitspraak van Homer Simpson zelf in de mond nemen: d’oh!
 
Meer dan in de televisiereeks focust de prent op de familie Simpson zelf. Net geen negentig minuten film is jammer genoeg te weinig om iedereen te plezieren en de fans van onder andere Hans Moleman, Troy McClure, Patty & Selma, Lionel Hutz, Sideshow Bob en Otto Man zien hun favoriete personages dan ook niet of nauwelijks in beeld. Hier kunnen we, zoals gezegd, nog mee leven maar waarom Mr. Burns en zijn slaafje Waylon Smithers amper anderhalve minuut on screen zijn, is ons nog steeds niet duidelijk. Slechterik van dienst Russ Cargill (stem van Albert Brooks) komt amper tot aan de enkels van Mr. Burns en we kunnen er alleen maar van dromen hoe deze laatste zelf een dergelijk complot (wie herinnert er zich nog het reuze zonnescherm uit de dubbelaflevering Who Shot Mr. Burns?) op poten zou zetten. Wat ons betreft een gemiste kans, zoveel is zeker. Ook bij andere karakterkeuzes en plotwendingen hebben we zo onze bedenkingen: was sidekick Rainier Wolfcastle niet beter geweest als president van de Verenigde Staten in plaats van de nu opgevoerde Arnold Schwarzenegger? En hoe zit het nu met de schijnbaar helderziende eigenschappen van Grampa Simpson, die na zijn entree in de film ook in de achtergrond spoorloos verdwijnt?
 
Over het technische gedeelte van de overstap naar het witte doek hebben we niets dan lof. Regisseur David Silverman (binnen de Simpons eerder al regisseur van 23 episodes waaronder enkele Three House Of Horror-exemplaren en daarbuiten coregisseur van onder andere Monster’s Inc) maakt optimaal gebruik van de 2.35/1 filmratio en een bioscoopbezoek aan Springfield valt daardoor letterlijk en figuurlijk breder uit vergeleken met een doordeweekse televisieaflevering. Met alle positieve gevolgen van dien: er gebeurt meer dan ooit op het brede beeld, de animatie is op sommige ogenblikken enorm gedetailleerd en de typische felle kleuren komen helemaal tot hun recht.
 
Het tempo waarmee de film gemaakt werd (anderhalf jaar tijd, terwijl een normale 22 minuten durende aflevering een productietijd heeft van negen maanden) laat zich helaas zien aan een gebrek aan originaliteit in meerdere sequenties. Zo is de hele Alaska-subplot overduidelijk gebaseerd op de verhuis van de familie Simpson naar Cypress Creek (uit de achtste seizoen-aflevering You Only Move Twice ) en we vermeldden eerder al de vergelijking tussen het complot van Mr. Burns in Who Shot Mr. Burns? en de acties van Rus Cargill in de prent. Het is dan ook uitermate jammer dat er niet wordt geleerd uit de fouten van anderen, want eerder speelden Mr.Bean in zijn Ultimate Distaster Movie en, dichter bij ons, Windkracht 10 al nadrukkelijk leentjebuur bij enkele afleveringen uit hun respectievelijke televisiereeksen.
 
Tot slot nog dit: net als bij een aantal Disney-klassiekers kunnen we ook hier alleen maar aanraden om tijdens de aftiteling gewoon nog eventjes te blijven zitten. Waarop de kijker deze keer wordt getrakteerd, haalt jammer genoeg niet het niveau van de voorgangers (de outtakes van Monster’s Inc. blijven met een enorme voorsprong op nummer één op dit vlak wat ons betreft)  maar geven toch nog een extraatje aan de prent.