FANTASTIC FOUR: RISE OF THE SILVER SURFER

Terwijl de meeste superheldenfilms donkerder en duisterder worden, grappen en grollen de Fantastic Four vrolijk verder. De vederlichte sequel op het uiterst succesvolle Fantastic 4 uit 2005 was de eerste Marvel-verfilming sinds Howard the Duck uit 1986 die van de MPAA een PG-rating kreeg. De wereld redden is een lolletje als zelfs Jessica Alba het kan.
 
Dat kinderfilmregisseurs als Chris Columbus en Raja Gosnell in de running waren om drie jaar geleden de eerste Fantastic Four te regisseren, zegt genoeg over de richting die de film zou uitgaan. Met een Batman op de dool, Peter Parker op de rand van een zenuwinzinking en Superman in een serieuze dip, wilden de makers het kinderlijk amusement terug op het voorplan. Columbus en Gosnell haalden het toen niet; Tim Story wel. Story had zichzelf een trapje hoger gehesen op de Hollywoodladder met de remake van Taxi. De critici omarmden Fantastic Four niet. Te vrijblijvend, te speels, te weinig diepgang. Joelende, juichende kinderen deden dat wereldwijd wel. Met een opbrengst van 330 miljoen dollar was een sequel een uitgemaakte zaak.
 
Die gaat van start met een toon die even licht en verteerbaar is als die in het eerste deel. Alsof het een aflevering van FC De Kampioenen betreft, plannen Reed Richards en Sue Storm hun huwelijk. Dat loopt niet van een leien dakje, zeker niet als de Silver Surfer langs komt glijden op het moment dat de priester de ceremonie wil beginnen. Wie is die zilveren man aan de hemel? Blijkt dat de snoodaard een verkenner is van de boosaardige Galactus, die de aarde wil vernietigen. Galactus is in de comics de opperslechterik, maar wordt in deze film voorgesteld als een gigantische, dreigende wolk die planeten opeet om te overleven. Dat klinkt behoorlijk stom, en zo ziet het er ook uit.
 
De Silver Surfer houdt het gelukkig nog een tijdje boeiend. Terwijl de fantastische vier aan het kibbelen zijn over hun vriendschap (Reed en Sue denken eraan zich, eens getrouwd, uit het superheldenbestaan terug te trekken) veroorzaakt hij over de hele wereldbol enorme weersveranderingen. Waarom hij dat juist doet, blijft – zoals veel in de film – vaag en onverklaard, maar het aanzicht van een besneeuwd Egypte is tenminste nog cool. Het Amerikaanse leger stuurt zijn beste generaal richting Reed om samen een oplossing te zoeken, maar brengt ook een oude vijand terug in stelling. Waarom wil Dr. Victor von Doom de Silver Surfer eigenlijk een halt toeroepen?
 
In vergelijking met de eerste Fantastic Four zit er gelukkig wat meer pit in dit tweede deel. Vooral visueel trekt regisseur Tim Story de registers wat meer open, met als hoogtepunt een spectaculaire scene aan the Londen Eye, het reuzenrad aan de Thames. De Silver Surfer is knap geanimeerd. Achter de digitale zilveren laag zit specialist Doug Jones (Pan uit El Laberinto del Fauno, en binnenkort weer Abe in Hellboy 2) en de diepe, mystieke stem van Laurence Fishburne. De fans reageerden zo positief op het karakter dat hij in 2009 wellicht een eigen spin off krijgt. Het is te hopen dat de vermoedelijke regisseur van die film, Alex Proyas (I Robot, Dark City), dan wat dieper durft graven in de zielenroerselen van zijn superhelden.
 
Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer oogt immers nog teveel op Marvel Light. Op zich is er niets mis met een superheldenverhaal zonder Freudiaanse ambities, maar Story houdt het allemaal toch een beetje té oppervlakkig. Gelukkig houdt de licht ontvlambare Johnny Storm af en toe letterlijk en figuurlijk de vlam in de pan. Zijn gevecht met de Silver Surfer vormt qua spektakelwaarde zonder twijfel het hoogtepunt van de film. Tenzij je dertien bent en Jessica Alba in strak pakje voor het hoogtepunt in je eigen superheldenbestaan zorgt.