MAN ZKT VROUW

Man Zkt Vrouw lokte op de openingsdag meer toeschouwers naar de zalen dan Windkracht 10. Voor de Vlaamse cinema is dat bemoedigend nieuws. Het contrast tussen de opgeblazen Hollywoodiaanse spektakelfilm en de kleine, broze film die volledig door de acteurs gedragen wordt, kan niet groter zijn.
 
We zijn een groot voorstander van diversiteit in het Vlaamse filmlandschap. Dat er geld gepompt wordt in would be blockbusters: het moet dan maar. Dat er veel creativiteit verspild wordt met bekrompen komedies: onvermijdelijk. Zolang er maar heldhaftige cineasten zijn die naarstig tegengewicht gooien op de andere kant van de weegschaal. Elke Dagen zonder lief of Laatste zomer bewijst dat er in Vlaanderen veel jong talent rondloopt, weliswaar met een klein budget, maar met veel goesting, creativiteit en enthousiasme. Een echte jonge wolf a la Felix Van Groeningen of Joost Wijnant kan je regisseur Miel van Hoogenbemt (Miss Montigny) niet meer noemen. Hij regisseerde al talloze films en reeksen voor televisie en de Waalse cinema, maar Man Zkt Vrouw is zijn Vlaams debuut.
 
De openingsscène van de prent zet meteen de toon. Van Hoogenbemt is er de man niet naar om met ingewikkelde scènes of hiëroglifische beeldcomposities de toeschouwer meteen lek te prikken. Zijn eenvoudige, rustige aanpak werkt. In een tragikomische scène die zo uit In de Gloria had kunnen komen, zien we hoe de wat bokkige, stuurse Leopold Vossius een weinig hartverwarmend afscheid krijgt als schooldirecteur. De terugrit met de tram, de aankomst in zijn groot herenhuis: er hangt een waas van tristesse rond deze Jack Nicholsoneske figuur, die in zijn vrije tijd heel symbolisch etsen maakt van de dode boom in zijn tuin. Sinds de dood van zijn vrouw krijgt hij hulp in het huishouden van de Roemeense Ada. Als die aankondigt dat ze grootmoeder is geworden, en terugkeert naar haar geboorteland, staat Leopold er alleen voor.
 
Gelukkig kan hij rekenen op zijn wat excentrieke buurman Julien, een ex-werknemer van Sabena, die Leopold maar wat graag wil helpen met het zoeken naar een nieuwe vrouw. Even surfen naar de datingsite wareliefde.com en de reacties stromen binnen. Alleen: de ontmoetingen die naderhand met de logistieke hulp van Julien volgen in enkele Gentse cafés bezorgen de norse Leopold geen vlinders in de buik of broek. Gelukkig is er de jonge Alina, het nichtje van Ada, die plotseling voor de deur staat als nieuwe huishoudster. In de keuken is ze een ramp, maar haar ontwapenend enthousiasme werkt aanstekelijk.
 
Dat Man Zkt Vrouw echt werkt, is in de eerste plaats de verdienste van drie uitmuntende vertolkingen. Stugge eik Jan Decleir heeft al zoveel onvergetelijke rollen neergezet, maar is hier nog maar eens perfect gecast als de gesloten en norse weduwenaar die vastgeroest zit in een weinig opwindend bestaan – de kin omhoog, want een heer heeft zijn fierheid. Miel van Hoogenbemt boetseert zijn karakter door middel van kleine, rake karaktertrekken. Wim Opbrouck speelt met veel Schwung de jolige buurman met ufo-complex die een verre neef van Frankie Loosveld zou kunnen zijn. Opbrouck is in bijna elke scène grappig, maar weet ook te ontroeren wanneer het moet. De Roemeense Maria Popistasu kent u misschien van de tv-serie Sex Traffic. Als het nieuwe huishoudhulpje Alina is ze de openbaring van het jaar. Popistasu is temperamentvol, ontroerend, hartveroverend, schattig.
 
Hoe de zaken tussen Leopold en Alina zich ontwikkelen, laat zich erg makkelijk raden. Het scenario van Pierre De Clercq (Flikken, Verlengd Weekend) en Jean-Claude Van Rijckeghem (De bal, Science Fiction) is wat dat betreft erg voorspelbaar en wellicht een beetje te braaf. De hoekjes hadden scherper gemogen; de angels mochten gerust nog wat dieper het vlees in. Gelukkig kiezen ze nooit voor de grote emotie. Pathetische soapuitbarstingen blijven achterwege. Leopold en Alina zijn mensen van vlees en bloed, geen acteurs op een wit doek. Het kabbelende, aarzelende vertelritme werkt samen met de stemmige soundtrack van Spinvis de weemoed in de hand. Van Hoogenbemt lijkt helemaal in zijn element als hij met de camera de grillige, humeurige Noord-Franse kust mag filmen. Op het einde krijgt ook een subplot rond Leopolds scrabbelende zoon een mooi einde.
 
Veel Vlaamse dramedys zijn er nog niet gemaakt. De evenwichtsoefening tussen slapstick en ernst is moeilijk, zo weten we uit de Amerikaanse en Engelse voorbeelden. Zowel de humor als het drama moeten goed zitten en mogen elkaar bovendien niet in de weg staan. Man Zkt Vrouw wankelt en weifelt af en toe – niet elke scene zit goed qua toon -, maar houdt uiteindelijk toch stand. De evenwichtskunstenaar die niet naar beneden stort, is op de goede weg. Hij heeft het niet nodig om hoog in de lucht risico's te nemen met spectaculaire pirouettes of halsbrekende danspasjes.