NAISSANCE DES PIEUVRES

In haar debuut gebruikt de jonge Franse regisseuse Céline Sciamma haar camera als een microscoop. Met veel precisie, gevoel en geduld ontleedt ze het gevoelsleven van drie tienermeisjes. Marie - de mooie, Anne - de dunne en Floriane - de dikke zijn vijftien. Hun leven speelt zich grotendeels af tussen de muren van het plaatselijke zwembad.
 
Naissance des Pieuvres – letterlijk vertaald geboorte van inktvissen – wordt in Vlaanderen uitgebracht onder de titel Water Lilies. Marie (Pauline Acquart) is de aanvoerster van het sterkste synchroonzwemteam. Floriane (Adèle Haenel) is minder opvallend, minder aantrekkelijk ook. Anne (Louise Blachère) kijkt toe van op de tribune. De introductie van de personages trekt een mysterieus rookgordijn op dat maar langzaam zal verdwijnen.
 
Over de achtergrond van haar drie vrouwelijke hoofdpersonages laat Céline Sciamma maar met mondjesmaat details los. Sciamma, die zelf ook het scenario schreef, heeft alle volwassenen uit het verhaal geweerd. Het verhaal speelt zich af in een niet strak gedefinieerde tijdsperiode en in een strak gelimiteerde ruimte. Alle elementen die de aandacht van Anne, Floriane en Marie kunnen wegtrekken zijn geliquideerd.
 
Het ragfijne liefdesverhaal ontvouwt zich erg langzaam. Eerst pelt Sciamma haar personages af als een ui. Heel gedetailleerd schetst ze hun onderlinge verhoudingen, opwellende verlangens en het venijn dat gepaard gaat met de pubertijd. Naissance des Pieuvres is heel secuur in de karaktertekening met erg geloofwaardige personages. Céline Sciamma is zelf amper zevenentwintig, haar pubertijd ligt nog niet zo ver achter haar. Ze maakte een film over pubers; niet voor pubers. Behoedzaam bouwt Sciamma de spanning op. Stapje voor stapje werkt ze in de richting van een totaal onverwachte plotwending die het verhaal helemaal open- en overhoop gooit.
 
Van de snelheid moet de film het niet hebben, wel van het uitgekiende beeldkeuze. Met lange shots en de spaarzame dialogen schept Naissance des Pieuvres veel sfeer. Ingetogen, en soms toch een ietsje te traag, komt de film tot zijn hoogtepunt.
 
Eerder dit jaar werd dit bijzondere debuut getoond op het filmfestival van Cannes in de sectie Un Certain Regard, waar het persoonlijker en intiemer jong filmgeweld te zien is. Een geoefend filmoog en een fikse portie geduld zijn onontbeerlijk om volop van Naissance des Pieuvres te genieten. Het even abrupte als onbegrijpelijke einde vergalt dat cinefiele plezier enigszins. Het moet Céline Sciamma vergeven worden want het is maar een kleine smet op een voor de rest opvallend beheerst debuut. Vooral de manier waarop ze de spanningen tussen haar drie protagonisten - en de daarbij horende giftigheid – in intrigerende cinema wist om te zetten is een proeve van diepe mensenkennis en groot filmtalent.
 
Pauline Acquart, Louise Blachère, Adèle Haenel en Warren Jacquin begonnen aan Naissance des Pieuvres als onbeschreven blad, nagenoeg zonder ervaring in de cinema. Ze maken indruk. Adèle Haenel doet denken aan de ongepolijste rauwe vertolking van Anaïs Reboux in Catherine Breillats provocatieve A Ma Soeur, duister en enigmatisch. Debutantes Louise Blachère en Pauline Acquart vormen een complementair filmduo: de twijfelende nieuwelinge en de zelfverzekerde ster, de schuwe maagd en de manneneter, de schriele brijnaald en het lichaam getekend door een Italiaanse designer. Onderkoelde chemie smelt hen samen. Naissance des Pieuvres is bloedmooi en zuiver als witte sneeuw. Een kijkoperatie in drie tienerzielen. Erg knap.