VOLEURS DE CHEVAUX

Subtiel is het minst voor de hand liggende adjectief dat gekoppeld zal worden aan Voleurs de Chevaux. Het debuut van de Brusselse regisseur en scenarist Micha Wald is daarentegen wel een overtuigend bewijs van lef en visie. Rauw, hees en een enkele keer ook teder vertelt Wald het wraakverhaal van twee broederparen.
 
Het in drie hoofdstukken – Lui (hij), Eux (zij) en La traque (de achtervolging) – ingedeelde Voleurs de Chevaux speelt zich af in de negentiende eeuw in een streek die vaagweg wordt omschreven als ergens in het oosten. Jakub en Vladimir laten zich inlijven bij het Kozakkenleger. De kozakken leefden van de veeteelt, maar nog veel meer van roof en diefstal. De paardenkunstenaars stelden hun militaire kunst en slagkracht ten dienste van de tsaar. Ze knapten zijn vuile klusjes op. In ruil daarvoor werden ze ongemoeid gelaten door de overheid en vragenstellende ordehandhavers.
 
Voor Jakub en Vladimir is toetreding tot het leger een kans om te ontsnappen aan een hopeloos zwerversbestaan. Jakub is dominant en sterk, een sombere Einzelgänger die zijn broer overdondert en meesleept. De zachte kwetsbare Vladimir laat het initiatief ook aan zijn broer. Terwijl ze zich baden in een rivier worden hun paarden gestolen door Roman en Elias. In het daaropvolgende gevecht komt Vladimir om het leven. Gedreven en bezeten door wraakgevoelens zet Jakub alles op alles om Roman en Elias te pakken te krijgen.
 
De niet-chronologische vertelling van Micha Wald heeft niet veel om het lijf. In Voleurs de Chevaux is de relatieve magerheid van het verhaal eerder een voordeel dan een nadeel. Twee broederparen die een gevecht leveren op leven en dood, zinderende actie, weidse landschappen, sterk gecaste hoofdrolspelers en een stevige ondersteunende soundtrack de ruime compensatie.
 
Voleurs de Chevaux is bovenal een visueel spektakel zoals dat nog niet vaak in België gemaakt is. Perfect tijdloos en nog perfecter ontdaan van ieder gevoel van geografische beperking ontstijgt de debuutfilm alle cinematografische grenzen. Wald filmde de scènes die zich afspelen op de Russische steppe in de Ardennen en aan de Vlaamse kust. Hij schreef hedendaagse dialogen voor negentiende-eeuwse personages. Een totaal ontheemde film is het boeiende resultaat. Hoewel ze diepgang missen en flirten met de banaliteit zijn Jakub en Vladimir aan de ene kant en Roman en Elias aan de andere kant aantrekkelijk genoeg om het basale verhaal te kruiden. De vernuftige kleurenkeuze en de grootste fotografie zijn een geweldige troef. Hoe harder de actie en hoe grimmiger het conflict, hoe lichter en fleuriger de beelden.
 
Adrien Jolivet, Grégoire Colin, Grégoire Leprince-Ringuet, François-René Dupont en Mylène St-Sauveur in een pittig bijrolletje, maken zich ondergeschikt aan het epische verhaal. Ze spelen hun veeleisende rollen met onderkoelde schwung. Ze gaan naadloos op in de fantastische decors en landschappen. Voleurs de Chevaux is een niet te stoppen rollercoaster, een avonturenfilm pur sang die de grenzen van de Belgische film verlegt. Ver weg van de boeren en de hoeren, het liefdesverdriet of de sociaal-realistische dramatiek. Geen voorgekauwd entertainment, noch ondoordringbaar artistiek verantwoord gewauwel waar drie man en een paardenkop in geïnteresseerd is.
 
Het is een niet te onderschatten verdienste dat de eersteling van Micha Wald zowel publieksvriendelijk als intelligent is. Nog van dit, nog meer eigenzinnige cinema van eigen bodem die niet voor één gat te vangen is. Wald is zijn tweede film al aan het voorbereiden. Iedere rechtgeaarde filmliefhebber zal er na Voleurs de Chevaux reikhalzend naar uitkijken.

Gezien op het Europees Filmfestival in Brussel 2007.