INTERVIEW MET D.J. CARUSO

Eén van de succesvolste films van het voorjaar in de States was de thriller Disturbia van D.J. Caruso. Nu is de prent ook bij ons te zien. Naar aanleiding van deze release hadden we tijdens het Brussels International Festival of Fantasy Films een gesprek met de regisseur, die eerder verantwoordelijk was voor The Salton Sea, Taking Lives en Two for the Money. Ook is hij één van de vaste medewerkers van de spraakmakende serie The Shield, waarvan het derde seizoen sinds kort eindelijk uitkwam op dvd.
 
Eén van mijn favoriete scènes uit de film is het verkeersongeluk. Het werd goed in beeld gebracht en was zeer origineel. Welke scène springt er bij jou bovenuit?
“Het ongeluk is er één van. Ik wou dit vooral zo realistisch mogelijk overbrengen en probeerde de kijker zélf in de autozetel te plaatsen. Ik was zéér trots toen ik het resultaat zag. Zo zien échte verkeersongelukken er immers uit. Ik wou het niet filmen in slow-motion of de auto’s van een heuvel laten rijden. Het ander sterk fragment was technisch zeer lastig om te filmen, nl. waar Ronnie de blue tooth camera meeneemt en de garage binnengaat, terwijl Kale in zijn kamer zit te kijken. In die scène zien we ondermeer wat Kale via die camera kan zien, maar ook niét kan zien. Ik hou er vooral van, omdat we heel wat elementen op korte tijd gebruikten. Het publiek zal overigens ook niet merken dat die scène op verschillende tijdstippen en plaatsen gefilmd werd.”    
 
Disturbia is jouw eerste échte nagelbijtende thriller. Koos je zélf voor deze film of werd het je voorgesteld door de studio?
“Ze stelden mij het project voor, nadat ik het script gelezen had. Ik hield van het verhaal, maar ik dacht dat het niks voor mij was. Op een gegeven moment belde Steven Spielberg naar me (Steven bedacht het verhaal met zijn studio Dreamworks nvdr.) en vroeg me welke veranderingen ik eventueel zou aanbrengen, zodat ik het toch zou gaan regisseren. Ik stelde hem voor om de personages interessanter te maken, vooral dat van Kale. Van zodra ik het akkoord kreeg van Dreamworks, was het mijn taak om zéér interessante personages te ontwikkelen en een soort nagelbijtende thrillersituatie te creëren. Ook wou ik het echte tienerleven (lachen, plezier, pijn en de angst voor het buurmeisje) zodanig verwerken dat het een originele thriller werd.”
 
Om daarin te slagen had je vooral een goede hoofdrolspeler nodig…
“Ja, tuurlijk. Tijdens de casting zag ik méér dan 100 kandidaten vooraleer ik Shia ontmoette. Ik weet nog goed dat ik als jonge knaap zeer veel bewondering had voor Sean Penn en John Cusack. Toen Shia binnenkwam en zijn tekst voorlas, wist ik meteen dat hij perfect was voor de rol. Voor het filmpubliek in Amerika is hij een nieuw gezicht. Vroeger was hij nog te zien op Disney Channel, maar toen was hij een stuk jonger. Ik was blij iemand ontdekt te hebben die anders is dan een gewone filmster.”
 
Voyeurisme is een belangrijk onderdeel van Disturbia. Hou jij ervan om net als vele mensen andere mensen te bekijken?
“Tuurlijk. Ik ben een regisseur hé, ik kan niet anders. Ik kan het aanbrengen als excuus, dat het een soort research is voor mijn volgende film (lacht). Ik denk dat we allemaal voyeurs zijn, maar niet iedereen geeft het toe. De helft van de kantoorbedienden die aan hun pc zitten, concentreren zich niet fulltime op hun werk. Ze kijken naar andere dingen; een knap meisje die bijvoorbeeld over straat wandelt. Je kan het hen niet kwalijk nemen. De supermarkt is ook een ideale plaats om naar het gedrag van andere mensen te kijken. Dus ja; het zit zeker in ons.”
 
Disturbia stond in Amerika enkele weken op nummer 1 in de box-office. Het is dus je grootste succes tot op heden.
“Jazeker. Ik hou enorm van deze film. Disturbia en The Salton Sea zijn de twee films waar ik het meest trots op ben.”
 
Je blijft echter ook nog verder werken voor televisie…
“Ja, ik hou vooral van The Shield. Het is mijn favoriete serie. Ik regisseerde 3 afleveringen tijdens het eerste seizoen en ieder jaar ga ik terug om een paar episodes in te blikken. Ik kan het niet missen, want het is zeer plezant om te doen. Voorlopig is het de enige serie die ik wil doen, tenzij het een nieuw feuilleton is, dat ik help ontwikkelen. Televisie wordt, met uitzondering van The Shield, immers geleid door de producers, terwijl regisseurs weinig te zeggen hebben.”
 
Ga je het blijven combineren?
“Ja, zeker. Er was een periode dat tv en film volledig gescheiden waren. De laatste jaren is daar echter verandering in gekomen. Vorig jaar werden pilootafleveringen van nieuwe series geregisseerd door mensen als Stephen Frears en Phillip Noyce. Veel bekende regisseurs staan meer open voor tv in vergelijking met vroeger, omdat het véél sneller werken is. In plaats van een hele tijd te onderhandelen over een filmproject, kan men ondertussen iets maken voor tv. Het is een boeiende afwisseling.”
 
Zie je het niet als een risico voor je verdere carrière om beide te blijven combineren?
“Nee, ik denk het niet. Als je echter kiest voor slechte tv (want er zijn véél slechte producties), kan het je carrière wellicht schaden. Voor mijn eerste tv-opdracht was Spielberg producer, daarna deed ik Smalville dat een bekende serie werd; mijn derde project was Dark Angel van James Cameron en daarna volgden nog Robbery Homicide Division (van Michael Mann) en tenslotte “The Shield”. Dus ik heb het gevoel dat ik goede tv maakte.”
 
Voordien maakte je Two for the Money, die volgens mij vooral teleurstelde omdat hij té lang was. Hoe sta jij er tegenover?
“Het was leuk om met Al Pacino te werken, maar de film deed het niet zo goed als we
gehoopt hadden. Misschien was de film te lang, maar op het moment dat je aan het filmen bent, wil je gewoon een volledig verhaal vertellen. Er was veel druk tijdens de draaiperiode, omdat we over een klein budget beschikten. Anderzijds, is het vooral mijn bedoeling om films te maken die weinig geld kosten. Destijds was ik teleurgesteld in Two for the Money, maar uiteindelijk ben ik er trots op. Ik zou liegen mocht ik het tegenovergestelde beweren.”
 
Weet je al wat je volgende film zal worden?
“Ik zou heel graag een ouderwetse politieke thriller willen maken in de stijl van Three days of the Condor, All the president’s men en The Parallax View. Momenteel ben ik in onderhandelingen met Dreamworks over dit soort film. Jammer genoeg kende dit genre een stille dood, nadat er toch wel zéér sterke films in de jaren ’70 gemaakt werden. We hebben gewoonweg goede films nodig. Ik hoop dat het project groen licht krijgt, want met enkele uitzonderingen terzijde, worden politieke thrillers niet meer gemaakt. En daar wil ik verandering in brengen.”