PREMONITION

Tijd is een dankbaar begrip voor het filmmedium. Je kan een verhaal van achter naar voor vertellen, in stukjes delen en door elkaar schudden, of zelfs zonder begin en einde werken. Regisseur Christopher Nolan is hier een meester in, maar ook mindere goden proberen deze techniek toe te passen.
 
Linda (Sandra Bullock) is een depressieve huismoeder met twee kinderen, en een man die meer op zijn werk zit dan thuis. Op een dag krijgt ze bericht dat hij omgekomen is in een verkeersongeluk. Wanneer ze de dag erna ontwaakt, blijkt echter alles in orde te zijn en loopt haar man springlevend rond. De dag erop is hij echter weer morsdood en moeten de voorbereidingen voor zijn begrafenis gewoon getroffen worden.
 
‘Wat als je de dagen van de week bij elkaar raapt, in de lucht gooit en ze op de grond laat vallen in een willekeurige volgorde?’ Ziehier de prémisse waarmee schrijver Bill Kelly en regisseur Mennan Yappo begonnen zijn. Een religieuze ondertoon wordt ook nog even in de mix gegooid, met als verhoopt resultaat een spannende thriller.
 
Jammer genoeg wordt er over de hele lijn gefaald. De problemen beginnen al bij het script dat met haken en ogen aan elkaar hangt. Als je de aandacht wil vestigen op kleine elementen om zo tijdssprongen te rechtvaardigen, zorg er dan ook voor dat dit op een logische manier gebeurt. De tijdslacunes worden echter zo bij de haren getrokken, dat geloofwaardigheid ver te zoeken is. Zo gaat de gedoemde echtgenoot de dag voor zijn dood nog even langs zijn bank om zijn levensverzekering zomaar eventjes te verdrievoudigen. Wat een ongelooflijk toeval! Jammer dat de rest van de film zijn best doet om ons er van te overtuigen dat toeval niet bestaat.
 
En zo komen we ook onmiddellijk op het einde van de film. Bij dit soort films verwacht je een spetterende finale waarbij je plotseling de rest van de film heel anders moet begrijpen, waardoor je hem eigenlijk zo snel mogelijk opnieuw wilt zien. Niets van dit alles bij Premonition. Het einde is na een kwartier al volstrekt voorspelbaar, waardoor elke spanning onmiddellijk verdwijnt, samen met de interesse. De daaropvolgende anderhalf uur is dan ook een opeenstapeling van saaie personages, ongeloofwaardige situaties en hemeltergende plotwendingen die niet ter zake doen aangezien je al lang weet hoe het verhaal zal eindigen.
 
Buiten Sandra Bullock komen de andere acteurs weinig uit de verf, en dat is jammer want la Bullock slaagt er niet in om de film te dragen. Hysterisch rondlopen is zowat haar enige acteerperformance, en die doet helaas pijn om naar te kijken. De andere acteurs hebben compleet geen doel in deze film, en lopen verloren rond. Het meest hilarische moment van de film is wel de scène waarin Bullock plotseling haar geloof in God terug vindt, en daarover met een priester gaat praten. Compleet nutteloos, hopeloos slecht geacteerd en een klucht van jewelste. Eigenschappen die op heel de film van toepassing zijn.