LICENSE TO WED

Een romantische komedie die zich focust op de geliefden vooraleer ze trouwen: zo krijgen we er elk filmjaar wel een paar voor de kiezen. License To Wed probeert zich uit de grijze middelmaat te profileren door er een nieuw, origineel element aan toe te voegen. Maar dat dit niet altijd garant staat voor succes, heeft de aandachtige lezer ondertussen allicht reeds begrepen.
 
Inzake dergelijke nieuwe, originele elementen, waarvan sprake in de inleiding, hadden we al eerder de schoonouders (Meet The Parents) en de maffia (in Mickey Blue Eyes) en in License To Wed focussen de makers op het volgen van een pre-huwelijkscursus. We maken kennis met Sadie (Mandy Moore), die in het begin van de prent positief antwoordt op het huwelijksaanzoek van haar vriend Ben (John Krasinski) en er in één tijd aan toevoegt dat ze graag in haar lokale parochie in het huwelijksbootje wil treden. In deze parochie van Sadie is het echter de gewoonte dat verloofden zo’n pre-huwelijkscursus volgen, die wordt gegeven door de plaatselijke dominee van dienst. En dat blijkt niet zo eenvoudig te zijn als dominee Frank (rol van Robin Williams) na verloop van tijd bij wijze van spreken rechtstreeks uit de hel blijkt te komen.
 
Bekijk de sequenties in License To Wed waar Robin Williams niet in beeld komt, en je hebt een romantische komedie zoals er elke zaterdagavond wel tientallen op televisiezenders worden uitgezonden: cliché tot en met, maar best genietbaar, met liefde voor het genre en volgens de regels van het spel in beeld gebracht. Tot zover loopt alles nog min of meer op wieltjes, maar in License To Wed is het karakter van dominee Frank een psychopaat van het ergste soort die eigenlijk achter de tralies thuis hoort. Tenzij u het plaatsen van afluisterapparatuur, het brainwashen van een tienjarig jochie zodanig dat hij hem onvoorwaardelijk gehoorzaamt en een geblinddoekte rijles door het stadscentrum als doodnormale zaken beschouwt. Als hoofdrol hangt Williams’ karakter echter voor driekwart van de tijd als een donkere schaduw over de prent en dat komt de kwaliteit, tot spijt van wie het benijdt, echt niet ten goede. Bovendien zijn de grappen en grollen die uit al deze situaties naar boven komen van een bedenkelijke kwaliteit en het moet al heel lang geleden zijn dat we tijdens een persvisie van een komedie weinig of geen gelach in de zaal hoorden.
 
Daarenboven rammelt het script langs alle kanten, maar met drie scenaristen hadden we eerlijk gezegd niets anders verwacht: waarom reageert Ben bijvoorbeeld niet heftiger wanneer hij de afluisterapparatuur ontdekt? Waarom reageert Sadie hierop al helemaal niet? En is het logisch dat de tienjarige sidekick van Williams blijkbaar dag en nacht voor hem in de weer is en geen eigen leven schijnt te hebben? Regisseur Ken Kwapis, in televisieland nog verantwoordelijk voor een tiental episodes van de sitcom The Office, geeft ons geen afdoende antwoord op deze vragen en filmt voor de rest duidelijk ook op automatische piloot.
 
Over de rest van de cast hebben we voor de rest nog een woordje van lof: zij proberen ondanks al het voorgaande toch nog hun mannetje te staan: John Krasinski (ook al uit The Office) en Mandy Moore doen wat het script hun oplegt en spelen, zoals reeds hoger vermeld, het ideale koppel maar kiezen de volgende keer beter een gewone romantische komedie met een beter scenario. Williams doet vaag denken aan zijn rol van psychopaat in One Hour Photo en Insomnia, maar de komische noten gaan hopeloos de mist in. Hij is op een dergelijke wijze in de prent aanwezig, dat de andere bijrollen – meer dan in gelijkaardige films – letterlijk tot derderangsfiguren worden gedegradeerd, met niet of nauwelijks toegevoegde waarde. En dat is jammer, want bepaalde sequenties (het feest waarop Ben Sadie ten huwelijk vraagt, de verwijzing van Sadies moeder naar The Shining als ze het heeft over haar huwelijk) hebben echt wel potentieel.
 
Een romantische komedie zou geen romantische komedie zijn zonder het obligate happy end en nadat alles uiteindelijk in kannen en kruiken is, danken Ben en Sadie Frank voor alles wat hij voor hen gedaan heeft. Maar wat dat juist is, hebben we nu spijtig genoeg nog steeds niet door.