HAIRSPRAY

Verfilmingen van musicals zijn meestal geen goed idee. De personages die op het witte doek staan te zingen, weten zelden de emoties of spanning los te maken van hun evenknieën op het theaterpodium. Hetzelfde geldt voor Hairspray, maar de vrolijkheid en het enthousiasme zijn zo overtuigend, dat de boodschap van de film je toch niet onberoerd laat.
 
Hairspray heeft dan ook een lang parcours afgelegd: éérst was er de cultfilm van John Waters en pas daarna de uiterst swingende en succesvolle musical op Broadway. De remake van choreograaf Adam Shankman verenigt zo'n beetje het beste van die twee werelden. Dat mag gerust een verrassing genoemd worden, want als regisseur is zijn curriculum niet zo indrukwekkend. Shankman maakte onder meer The Wedding Planner, Bringing Down the House en Cheaper by the Dozen 2. Niet de beste man op de beste plaats, zou je denken, maar het resultaat spreekt dat tegen. In Amerika was Hairspray zo succesvol dat de kaap van de honderd miljoen dollar al gerond werd.
 
De film opent met zoveel vuur, gloed en schwung dat zelfs de grootste brompot er vrolijk van wordt. Het openingslied is een ode aan het Baltimore van de swinging sixties. Swingen doet de optimistische en vrolijke Tracy Turnblad (Nikki Blonsky) als de beste. Elke dag holt ze in het gezelschap van haar lekstok likkende vriendin Penny (Amanda Bynes) naar huis om net op tijd de kleine zwartwit televisie te kunnen aanschakelen om te kijken naar The Corny Collins Show, de populaire dansshow van de plaatselijke zender. Het is Tracy's droom om in de show te mogen swingen naast haar idool Link. Als de zender audities doet voor die rol, is Tracy er als de kippen bij. Enig probleem: Tracey is mollig en niet bepaald moeders mooiste. Da's iets waar de hardvochtige producer van de show, de venijnige Velma Von Tussle (Michelle Pfeiffer), niet flauw over doet. Bovendien wil die graag haar eigen dochter, de knappe Amber (Brittany Snow), in een prominentere rol.
 
Het verhaal van het lelijke eendje dat zich dan toch tot de mooie zwaan ontpopt is, net als de liedjes, aanstekelijk. Nieuwkomer Nikki Blonsky bewijst zich niet alleen als een steengoede danseres, maar ook als een fijne, beminnelijke actrice die ondanks tegenslagen de hoop niet opgeeft. Misschien heeft haar karakter dat optimisme wel geërfd van haar vader, Wilbur (een geweldige Christopher Walken) die een grappenwinkel runt en eigenlijk altijd een groot kind is gebleven. Tracy's moeder is zo'n beetje de tegenpool van vader en dochter: ze voelt zich door haar uiterlijk minderwaardig en durft nauwelijks naar buiten. Misschien nog niet zo gek als je personage gespeeld wordt door een onherkenbare John Travolta in fat suit.
 
De hele cast zet 'm vrolijk in z'n overdrive, en in een sixties decor vol toeters en bellen mag dat ook wel. Alles en iedereen danst, zwiert, dartelt, huppelt en draait dat het een lieve lust is. Al snel injecteert Adam Shankman zijn prent met onderhuidse maatschappijkritiek. Op het podium is geen plaats voor zwarte dansmuziek. Zelfs de eenmalige Negro Day staat ter discussie. Zoveel zwarte bezieling is niet goed voor een programma met een hagelwit tandpasta-imago. Uiteraard bedenkt Tracey – samen met Maybelle (Queen Latifah) - een plan om haar gekleurde vrienden toch te laten dansen en zet ze daarmee de racistische Velma een hak van jewelste.
 
Echt zwaar op de hand wordt het echter nooit. Regisseur Shankman mixt een perfecte cocktail die niet op de maag blijft liggen. Helaas duurt het allemaal iets te lang (twee uur) en zitten er tussen de aanstekelijke sixties nostalgie en besmettelijke danspasjes ook enkele overbodige liedjes, maar Hairspray heeft gelukkig het hart op de juiste plaats. Dat slaat met de juiste beat.