ROGUE ASSASSIN

Het is een spijtige zaak: Hollywood barst van de uitstekende acteurs, maar toch zijn echte actiehelden niet meer in trek. Steven Seagal zorgde bijvoorbeeld nooit voor uitstekende cinema, maar een goede knokfilm van tijd tot tijd deed meer dan deugd. Vin Diesel is de brok testosteron die het actiegenre op zijn biceps terug optilde, maar de man laat al een paar jaar op zich wachten met zijn geplande meesterwerk Hannibal. Gelukkig koos Bruce Willis met Die Hard 4 terug voor het geliefde actiegenre dat de filmzomer toch nog enigszins wat warmte bezorgde. Neen, er worden veel flaters begaan in het verre westen.
 
In 2001 kreeg de oosterse gevechtsmachine Jet Li de opkomende Jason Statham als tegenspeler in de droevige actieprent The One. De Engelsman was echter nog niet bekend voor het grote publiek en na het zien van The Transporter vond elke actiefanaat het doodjammer dat de twee nooit hun vuisten naar elkaar hadden gericht. Dezelfde fout werd trouwens gemaakt in Chaos waarin Jason Statham en Wesely Snipes een dijk van een gevecht hadden kunnen neerzetten. Nooit te laat om een fout goed te maken en de bal ging aan het rollen voor een naar kruit ruikende actieknaller.
 
Jason Statham (met een ongeschoren kinnebak die doet denken aan Bruce Willis in The Last Boyscout) speelt de agressieve politieman Jack Crawford. In een gevecht met de Chinese maffia wordt hij op het nippertje gered door zijn partner Chang van de gevaarlijke huurmoordenaar Rogue (Jet Li). Geen beste zet zo blijkt, want Rogue neemt op zijn wijze wraak door Chang en zijn gezin uit te moorden. Een zwaar aangeslagen Jack zweert op zijn beurt wraak en kan de zaak niet lossen. Drie jaar na de feiten keert Rogue terug naar Amerikaanse bodem om enkele zaken voor de families op te knappen. Hij houdt er echter zijn eigen agenda op na waardoor niet alleen Jack zijn grootste zorg lijkt te wezen. Crawford is echter nog even wraakzuchtig en wil ditmaal koste wat het kost orde op zaken stellen. Dat hij daarvoor zowel de onderwereld als de gevaarlijke huurmoordenaar alleen moet trotseren kan hem maar weinig schelen. Rogue is de gebroken agent echter ook nog niet vergeten en heeft kennelijk andere plannen voor hem. Een oorlog kan beginnen.
 
Het moet gezegd: het basisidee om twee beren van vechters tegen elkaar uit te spelen spreekt enorm aan. Zelfs midden de veertig kan Jet Li nog steeds goed met de benen zwieren en Jason Stathams agressieve vechtstijl zorgt voor amusement van de bovenste plank. De twee acteren elk op hun eigen afstandelijke toon die best aansluit bij hun personages. Het soms nogal ingewikkelde verhaal is een grote aaneensluiting van actiescènes die echter nooit vervelen, maar daardoor wel enige poging van uitdieping compleet de kop indrukt. Waar zit dan het probleem? Regisseur van dienst is de onbekende Philip G. Atwell (hij werkte onder andere mee aan National Treasure en regisseerde een aflevering van The Shield) die resoluut kiest voor een agressieve montage waardoor het beeld bij de actiescènes geen twee seconden stilstaat. Daardoor is het soms moeilijk uit te maken wie nu wie op zijn lazer geeft en laat hij de kijker gauw merken dat er geen John Woo balletten op komst zijn. Op zich niets mis mee, maar toch enorm jammer wanneer je weet dat er twee testosteron gespierde vechtjassen het beste van zichzelf (lees: het beste op hun niveau) geven.
 
De actiescènes zijn behoorlijk brutaal (er wordt niet op een liter bloed gekeken) en zorgen wel voor enig entertainment. De kijker wordt zelfs getrakteerd op een lichtjes overdreven cliffhanger die de toon omslaat en nog voor enig gegrinnik zorgt. Toch blijft de fanaat weer ferm op zijn honger zitten wanneer eindelijk het duel tussen de twee actiesterren losbarst. De scène is maar van korte duur en de sterren krijgen nooit de kans zich voldoende uit te leven waardoor het onwaarschijnlijke is het dit maar? door je hoofd spookt. De affiche beloofde nochtans het gevecht van het jaar. Spijtig, maar dat maken er de andere afgevuurde actiescènes vol bloedvergieten en leuke oneliners niet minder op.
 
Leuk is natuurlijk de gedachte dat het actiegenre nog niet (volledig?) is uitgedoofd. Jason Statham heeft zijn laatste kogel nog niet afgevuurd (volgend jaar komt hij in de remake van het indertijd immens brutale Death Race) en Jet Li belooft een heerlijke tegenstander te worden voor het volgende Jackie Chan vehikel. Wie nu de betere is van de twee zal de film spijtig genoeg niet uitwijzen (al zal Jet Li toch iets meer voorsprong hebben) maar een degelijke actieknaller is het idee dan toch geworden. Volgende keer toch iets meer naar John Woo kijken…