CAPTIVITY

Er zijn zo van die films die nog voor hun release flink wat controverse uitlokken. Dat is uiteraard goede reclame, want als er in filmland over je gesproken wordt, ben je hip. Maar soms kan het zich ook tegen je keren, zeker als de controverse ontstaat rond iets banaals als een afgekeurde postercampagne.
 
Zoals in het geval van Captivity dus, op zich een wat suffe, hypocriete en vooral smakeloze martelfilm in het genre van Saw, Hostel en de talloze exploitationfilms uit de jaren ’70 . Onder normale omstandigheden had de Amerikaanse filmindustrie en -pers er ook weinig woorden aan vuilgemaakt. Maar dat lag wel even anders toen er heibel ontstond over een schokkende postercampagne die op reuzenformaat langs de snelwegen werd opgehangen. Op die ‘billboards’ werd hoofdrolspeelster Elisha Cuthbert in vier verschillende poses afgebeeld, die representatief waren voor de film. Ondertitel: “Abduction. Confinement. Torture. Termination.”. Uiteraard lieten de bijbehorende beelden weinig tot de verbeelding over, wat er uiteindelijk toe leidde dat de Amerikaanse filmkeuringsinstantie MPAA producent Courtney Solomon en After Dark Films op het matje riep. De straf was niet mild: posters weg, of geen keuringscertificaat. En dat zou betekenen dat heel wat grote bioscoopcomplexen de film niet eens zouden draaien. Uiteraard werd er nog even gegooid met termen als “vrijheid van meningsuiting” en het onnoemelijk flauwe “wij zijn niet verantwoordelijk”, maar het mocht allemaal niets baten. De posters moesten weg en de MPAA ging in beraadslaging over al dan niet toekennen van een keuring. Uiteindelijk ging de film op zo’n 1.000 schermen in première (ongeveer een derde van het aantal schermen van een “grote” Hollywood-release), maar Captivity stierf ook ondanks de storm van verontwaardiging een stille dood aan de Amerikaanse bioscoopkassa’s.
 
Bij nader inzien heeft dat vooral te maken met de film zelf, die schaamteloos meelift op de horrortrends van het moment zonder echt iets nieuws te willen proberen. Sterker nog, voor eerste deel van Captivity zou de term “torture porn” uitgevonden kunnen zijn. Behalve een reeks brute martelingen en sadistische spelletjes gebeurt namelijk helemaal niets. Uiteraard roept dit (behalve walging) geen enkele emotie op bij de kijker, omdat zelfs de personages niet eens fatsoenlijk werden voorgesteld. Vreemde zaak, zeker als we vertellen dat Captivity werd geregisseerd door Roland Joffé, ooit een Oscargenomineerd supertalent en regisseur van onder meer The Mission en The Killing Fields, maar na het fiasco Super Mario Bros en The Scarlet Letter een “gun-for-hire”. Dat Captivity naar het einde toe toch nog een beetje interessant wordt, is waarschijnlijk zijn verdienste.
 
Pas na een dik uur afstompend gemartel krijgt Captivity immers wat vaart. De obligate twist ziet de geoefende filmkijker waarschijnlijk al mijlenver aankomen, maar de ontknoping mag er nog wel zijn. Zoals verwacht worden de rollen dan eventjes op z’n kop gezet en leren de personages wat lessen in goed en kwaad, en vooral over zichzelf. Niets wereldschokkends of diepgaands, maar tenminste iets. Verder wordt Captivity nog wat gered door de gedreven acteerprestaties van de cast. Elisha Cuthbert (beter bekend als Kim Bauer uit de topserie 24) doet wat ze kan met haar flinterdunne personage (in een notendop: topmodel wordt ontvoerd, gemarteld en ontsnapt) en bewijst dat ze prima kan gillen en bang spelen. Tot het uiterste gaat ze echter niet, want ondanks het feit dat Captivity qua horror balanceert op het randje van het aanvaardbare, loert preuts Hollywood nog altijd op de achtergrond: alle gemartelde meisjes houden keurig hun kleren aan. Nog maar eens het bewijs dat in het Amerikaanse filmlandschap zowat alles is toegestaan, zolang alle edele delen maar keurig bedekt blijven. Dat terzijde leveren ook de martelzieke psychopaat Pruitt Taylor Vince en Cuthberts celgenoot Daniel Gillies prima acteerprestaties af.
 
Het is in dat opzicht best jammer dat Captivity niet meer biedt dan wat lompe horror en doorzichtige zedenlesjes. In hun puurste vorm zijn dit soort harde horrorfilms immers een beklemmende, adembenemende ervaring, die voorzichtig de grenzen van de goede smaak aftasten. Joffé lijkt echter vooral uit te zijn op hip effectbejag en goedkope gruwel. En net daardoor is Captivity helaas niet meer dan een staalkaart van de tekoratkomingen van de moderne horrorfilm.