STRAIGHTHEADS

Wraakfilms blijven een fantastisch genre. Niemand bleef onaangeroerd toen Mad Max achter de motorbende aanging die zijn vrouw en kind omver reed en daarmee een enorm bloedspoor achterliet. Of de immens ingetogen Charles Bronson die elke crimineel aanzag als mededader van de moord op zijn vrouw in de eerste Death Wish (de vervolgfilms knallen we uit ons geheugen). Het genre blijft rake klappen uitdelen. Laatst nog konden we genieten van een fantastische Denzel Washington die iedereen naar het hiernamaals schoot in Man On Fire en van een doorgedreven Mickey Rourke in Sin City. Heel af en toe komen er zelfs echte kunstwerken uit voort (Old Boy!) die even teruggrijpen naar de bitterharde tijd van Straw Dogs. Helaas komen er ook veel middelmatige actieprentjes uit (remakes Walking Tall en Get Carter) waardoor ook dit genre niet onfeilbaar is. Het Britse Straightheads balanceert ook gevaarlijk dicht op de lijn van goed en zwak.
 
Het verhaal start bij Adam (Danny Dyer uit The Football Factory), een alledaagse werknemer van de beveiliging. Bij het installeren van een zoveelste alarminstallatie in een rijk pand neemt de jongeman even de tijd om wat uit te rusten in de rustzetel van zijn klant. De klant blijkt een bevallige, oudere zakenvrouw Alice (Gillian Anderson is goed op dreef) te zijn die hem wel een erg aantrekkelijk voorstel doet: hij wordt geïnviteerd haar te vergezellen naar een feestje waar hij als chaperon van dienst mag spelen. De nacht van zijn leven lijkt in aantocht en wanneer zelfs de seksuele opwinding hoog oplaait lijkt niets de stemming meer te kunnen verstoren. Helaas loopt het anders uit. Na een ongelukkige botsing op een bosweg worden de twee ongelukkigen ingehaald door enkele compleet geschifte jagers. Adam wordt halfdood geslagen door de grinnikende wilden waarna ze Alice bruut verkrachten. Een maand later blijft de wrede herinnering nog steeds nazinderen. Wanneer Alice toevallig een van de daders opnieuw tegenkomt tracht ze al haar angst langs de kant te schuiven en besluit ze wraak te nemen. Het plan blijkt echter eenvoudiger bedacht dan het ook effectief uit te voeren, want kan je terug zichzelf worden eenmaal je over de grens is geweest?
 
Dat laatste is ook de cruciale vraag die regisseur Dan Reed in de achtergrond laat weerspiegelen. Een erg moedige zet, maar helaas blijft het daar ook bij. Het verhaal mist kracht en vaart en de acteurs krijgen niet genoeg kans hun personages volledig uit te diepen. Een spijtige gebeurtenis want de film telt enkele erg knappe scènes met op kop de scène waar Gillian Anderson – erg overtuigend – na haar brutale verkrachting enkele moeizame stappen probeert te zetten terwijl haar tegenspeler luidkeels zijn woede uitroept. De ingeleefde prestatie van Anderson doet Danny Dyer enigszins verbleken, maar de man houdt zich aardig staande en zorgt voor aangename interactie. In een enorm harde, korte scène zien we een compleet mistroostige Anderson tegen hem uitleggen waarom ze een wraakactie op poten wil zetten.
 
Helaas kunnen beide hoofdacteurs niet opboksen tegen de leegtes in het nochtans ultrakorte (76 minuten) verhaal waardoor het geheel jammer genoeg minder behaaglijk is. De wraakactie wordt te lang uitgesteld en plots lijkt de logica ook zoek wanneer de personages nogal vreemde beslissingen nemen. Er is geen enkele nevenplot aanwezig en het camerawerk zorgt voor een grauwe, bijpassende sfeer. De stijl verdoezelt echter niet het beperkte verhaaltje. Toegegeven, de twijfel omtrent de wraakactie zorgt ervoor dat voor het grootste deel de personages echt van vlees en bloed worden voorgesteld. Naar het einde toe krijgt de kijker zoals bij elk degelijk wraakverhaal weer het wrange gevoel of we niet voor rechtvaardigheid moeten zorgen.
 
In tegenstelling tot Man on Fire of V for Vendetta is dit zeker geen film om lekker bij onderuit te schuiven. De kijker krijgt namelijk een brutale film voor ogen die een iets betere uitdieping van het verhaal had verdiend. Het verhaal stokt en werkt te langzaam, maar het doet wel deugd nog eens een knappe prestatie te zien van een intussen ouder wordende Gillian Anderson. Bij haar brutale geweldscène wens je zelfs even om een gewelddadige Mad Max-rit, maar je komt even vlug bij je verstand wanneer je de stijl van Straw Dogs herkent. Verder dan een verre achterneef ervan is deze film spijtig genoeg niet geworden.