THE BRAVE ONE

Toen in de jaren zeventig het wraakgenre op het scherm werd getoverd, was het ook meteen de aanleiding voor een compleet vernieuwde vorm van rechtvaardigheid waar iedereen het recht heeft iedereen zonder pardon naar het hiernamaals te knallen. Toegegeven, er zitten vele heerlijke films tussen. Of het nu ging om Charles Bronson die zonder een rimpel te verroeren een schijnheilige junkie omver blafte of supercops als Mad Max of Dirty Harry die de gerechtigheid in het kruit van de kogels zochten.
 
De toon blijft nog steeds heerlijk gehandhaafd en zolang het gaat om actiespektakels als Man on Fire hoor je niemand klagen. Maar het kan ook een pak realistischer en rauwer worden voorgesteld. In 21 Grams speelde Naomi Watts de fantastische rol van gebroken moeder die in een gehele vlaag van depressiviteit wraak wil nemen op de compleet ongelukkige dader. Haar fantastische acteerspel en de enorm zwaarmoedige sfeer zorgden voor een prachtig contrast met eerdere genregenoten. The Brave One vergelijken met deze superieure klassieker is overdreven, maar het is wel een heerlijk wraakdrama geworden.
 
Je hele leven kan veranderen in een korte minuut. Zo merkt ook radiopresentatrice Erica Bain (een fantastische Jodie Foster). Tijdens een avondwandeling met haar verloofde David Kirmani (Lost acteur Naveen Andrews in een klein bijrolletje) raken ze even hun hond kwijt. Wanneer ze een tunnel doorlopen worden ze tegengehouden door enkele crackheads en compleet verrot geslagen. Een zwaargewonde Erica overleeft het drama, voor haar vriend kan echter geen hulp meer baten. Enige tijd later tracht ze haar leven weer op gang te krijgen, maar de stad die haar eens zo aan het hart ging, is nu een donkere plaats geworden waar iedere voetganger je strot zou kunnen afsnijden. Erica leeft voortdurend in angst tot een spijtig toeval haar dwingt in te grijpen en het sein geeft voor een wraaktrip waarvan het einde niet meteen in zicht is. Er zijn echter ook nog goede mensen in New York. Zo tracht Detective Mercer (Terrence Howard is uitstekend op dreef) een jong meisje bij haar criminele stiefvader weg te houden en intussen de mysterieuze moordenaar te vinden die elke nozem in het voorbijgaan neerlegt.
 
De donkere sfeer die de hele film blijft hangen - waardoor je merkt dat New York een groot crimineel gat is waar je elke avond prijs kan hebben - roept uiteraard herinneringen op aan Taxi Driver. Regisseur Neil Jordan (Breakfast on Pluto) laat zich echter niet vangen aan teveel kopieergedoe (de uitstekende Jodie Foster is nog altijd niet Robert De Niro als Travis Bickle) en slaat verder mooi zijn eigen weg in. Scenaristen Roderick en Bruce Taylor (vader en zoon) zorgen voor een zwaarder en meer ingetogen wraaknimf die haar daden juist niet goedkeurt en de gevolgen ervan onder ogen durft zien. Het leed van de mens komt op de eerste plaats terwijl het soms brutale wapengekletter genoegen moet nemen met een tweede plaats.
 
De actiescènes bevatten hetzelfde intense gevoel en het onveilige straatgevoel zorgt meermaals voor een treffende realistische blik op de hedendaagse wereld (de scène hoe Jodie aan haar wapen komt!). Verder hanteren de makers een uitstekend tempo waar het hoofdpersonage geleidelijk verandert in iemand die ze nooit had gedacht te zijn zonder eensklaps in een Steven Seagal van jewelste te transformeren. Jodie Foster staat fenomenaal te acteren zonder ook maar een keer ongeloofwaardig over te komen en zorgt reeds in het eerste kwartier voor heel wat sympathie. Tussen haar enorm zwaarmoedige scènes door kan ze heerlijke dialogen als ‘Now, whose the bitch!’ uitslaan (serieuze gevoel maakt voor een nanoseconde plaats voor eenvoudig vertier). Dit laatste klinkt misschien lachwekkend, maar zelfs de meest fantastische oneliner klampt aan bij de gewogen dialogen over recht en eigen recht.
 
Jodie krijgt uitstekend weerwerk van een schitterende ingetogen Terrence Howard (blijft steeds goed op dreef) die tussen zijn zware scènes door heerlijke dialogen mag voeren met zijn partner op de crime scene. Het plaats makende luchtig gevoel getuigt van heerlijk sarcasme. In het kleine bijrolletje mag Naveen Andrews zijn heerlijk Engels accent blootleggen.
 
Hoewel velen vaak even zullen terugdenken aan genregenoten als Death Wish is The Brave One uit heel ander hout gesneden. Het geheel zakt af in een ietwat twijfelachtige finale waar verschillende kijkers met de wenkbrauwen zullen fronsen, maar het acteerwerk van Foster en Howard maakt veel goed. Een diepgravende wraakthriller: het was een tijdje geleden.