LA MAISON

In de luwte bouwt de Franse regisseur Manuel Poirier aan een indrukwekkend oeuvre. Ook La Maison zal hem geen wereldroem opleveren. Hij sluit naadloos aan bij zijn eerdere films. La Maison is gedrenkt in nostalgie en droefgeestigheid. Dat zijn niet de gevoelens die cinema’s doen volstromen. Poiriers fetisjacteur Sergi López speelt de hoofdrol.
 
Een regisseur die Western, Marion en Les Femmes... ou les enfants d'abord heeft gemaakt verdient een standbeeldje. Poirier blijft echter een buitenbeentje. Hij maakt geen commerciële hits en hij heeft ook de critici niet altijd op de hand. Gelukkig filmt de brave man filmt rustig voort. Hij heeft dat met La Maison meer dan uitstekend gedaan.
 
Sergi López speelt de indrukwekkende hoofdrol in deze bedrieglijk eenvoudige film. Ook zijn rol lijkt simpel. Hij is Malo, een Spaanse dertiger al lang in Parijs woont. Hij is aan het scheiden van zijn vrouw. Wanneer zijn drie kinderen met zijn toekomstige ex op vakantie gaan, heeft hij tijd voor zichzelf. Hij gaat uit met zijn vrienden, drinkt graag te veel en luistert in zijn flat naar droevige muziek. Op de terugweg van een nachtje boemelen met zijn maten, ergens op het platteland buiten Parijs, stoppen ze om te plassen. Hun oog valt op een affiche die de gedwongen openbare verkoop van een landhuis aankondigt. Nog een beetje onder de invloed van de drank gaan Malo en zijn vriend Rémi naar het huis, klimmen over het hek, vinden een openstaande deur en sluipen binnen. In een van nog niet verhuisde dozen vindt Malo een brief van een meisje aan haar vader. De kleurrijke tekeningen en het meisjeshandschrift raken hem. De brief weekt een onverwachte stroom emoties los. Malo zoekt contact met de volwassen geworden schrijfster en niets zal nog zijn wat het was.
 
Achter ieder huis schuilt een persoonlijk verhaal: herinneringen en trauma’s. Vertrekkend een alledaags gegeven, de verkoop van een huis en de daarbij horende gele affiche met het telefoonnummer van de notaris vertelt Manuel Poirier de geschiedenis van de twee meisjes die opgroeiden in het huis. Hij doet meer dan dat. Hij maakt tastbaar hoe iets ontastbaar als gemis kan zijn en worden. Met de verkoop van hun geboortehuis, verdwijnt een deel van hun verleden en een deel van hun persoonlijkheid. La Maison gaat onder andere over afscheid nemen van het verleden, over het fysieke en zichtbare loslaten en aanvaarden dat een hoofdstuk afgesloten moet worden.
 
Poirier houdt het zoals steeds erg eenvoudig. Zijn verhaal is beperkt, maar hij gaat erg diep in wat hij vertelt. Hij analyseert de verhouding tussen de twee zussen tot op het bot. Ook de weerslag van Malo’s toevallige ontmoeting met de zussen is groot. Hij wankelt, de zussen wankelen. Keerpunten dienen zich ineens aan.
 
Met kleine scènes zonder veel poespas borduurt Poirier een innemend verhaal. Sobere cinema met een superieure cast aangevoerd door Sergi López die voor de negende keer al samenwerkt met Manuel Poirier. Wie López enkel kent van zijn rollen als de moordenaar in Harry, un ami qui vous veut du bien of als kapitein Vidal in El Laberinto del fauno zal de man haast niet herkennen. Zijn aarzelend gestuntel is zeer aandoenlijk en warm. De vastberadenheid van zijn personage staat buiten kijf maar de twijfel en onhandigheid blijven doorschemeren. Geniaal hoe López beide gevoelens op de meest natuurlijke manier uitbeeldt. De bijrollen zijn gespeeld door dames en heren die zich duidelijk op hun gemak voelden. Barbara Schulz en Bruno Salomone zijn niet de bekendste namen buiten Frankrijk. Schulz bevestigt haar eerdere sterke rollen. Solomone van zijn kant speelde tot nu toe vooral komische rollen. Wat hij hier doet, is ongepolijst en raak. Zijn bereik als acteur is groot. La Maison is voor Vlamingen en Nederlanders de eerste gelegenheid om Bérénice Bejo aan het werk te zien in een volbloed dramatische rol. Ze was dit jaar al het liefje van Barthélemy Grossmann in de uitstekende actiefilm 13m². Bejo heeft de looks en de emotionele fond om een ongrijpbaar verdriet neer te zetten. Hopelijk is dit het begin van veel meer ernstige rollen met pak aan.
 
La Maison is een kleine film over grote emoties van een unieke filmmaker die keer op keer bewijst dat de Frans cinéma d’auteur nog springlevend is. Dank u wel Manuel.

Gezien op het festival International du Film Francophone de Namur 2007.