Disney's nieuwe digitale animatiefilm was al bijna klaar toen John Lasseter door de deal met Pixar de nieuwe creatieve baas van alle tekenfilms werd. De regisseur van onder meer Toy Story en Cars bekeek de film en krabbelde wat ideetje op een blad papier. Het resultaat? Regisseur Stephen J. Anderson – eerder al artistiek leider van Brother Bear - kon terug aan de slag. De volgende tien maanden veranderde hij meer dan de helft van zijn film.
De anekdote is tekenend voor de nieuwe wind die door de Disney-studio's waait. Als ze naast Pixar ook hun eigen Walt Disney Animation Studios willen behouden, moet de kwaliteit steil omhoog. Met Brother Bear, Home on the Range en Chicken Little leek de ooit prestigieuze tekenfilmgigant immers voorgoed op de verkeerde weg. Gelukkig konden de animatoren bij de ontwikkeling van Chicken Little stoeien met een nieuw cinematografisch 3D-proces, dat ook al gebruikt werd voor de re-release van The Nightmare Before Christmas: Disney Digital 3-D. De verfilming van het boek A Day With Wilbur Robinson van schrijver William Joyce is her en der dan ook in drie dimensies te bekijken.
Zowel technisch als artistiek is Meet The Robinsons voor Disney een stap in de goede richting. Het verhaal concentreert zich rond de twaalfjarige Lewis, een weeskind met blond piekhaar en een Harry Potter-brilletje dat in zijn vrije tijd, tot groot ongenoegen van zijn kamergenoot Goob, de meest gekke dingen uitvindt. Zijn laatste uitvinding is een soort geheugenscanner die hem moet toelaten zijn onbewuste herinneringen aan zijn moeder vanonder het hersenstof te halen. En passant wil Lewis er de eerste prijs mee winnen op de wetenschapswedstrijd van zijn school. Helaas wordt Lewis' uitvinding gestolen door een mysterieuze man in het zwart en een bolhoed op het hoofd. Lewis wordt tot zijn grote verbazing de toekomst in gekatapulteerd wanneer hij kennis maakt met Wilbur Anderson.
Visueel exploderen de glanzende, glimmende kleuren in deze mengeling van Robots, The Incredibles en Jimmy Neutron bijna letterlijk van het scherm. De toekomst waarin Lewis belandt, lijkt qua stralende felheid op de standaard wallpaper die bij Windows XP hoort: die met de fonkelend blauwe lucht en het doordringende groene gras. De personages zijn geen fotorealistische tekenfilmfiguren, maar ogen eerder gestileerd sober. De in het zwart gehulde Bowler Hat Guy (overigens de stem van de regisseur zelf) springt als boosdoener van dienst het meest in het oog. Hij is niet de sardonische überslechterik die we uit de oude Disneydoos kennen, maar eerder een zielige, mislukte op de koop toe lelijke schurk die zijn kwaadaardige plannetjes ingefluisterd krijgt door zijn futuristische hoed Doris.
Het hyperkinetische verhaal lijkt in eerste instantie het ideale snoepje voor de jeugdige ADHD-generatie. Het tempo ligt verschroeiend hoog en flitst zonder verpinken van de ene naar de andere scène. Je moet goed bij de les blijven om alles goed te kunnen volgen, maar helaas zijn niet alle grappen en grollen geslaagd. Gelukkig stokt het onhoudbaar hoge tempo na een tijdje en spit een relatief nieuw negenkoppig scenaristenteam – waarvan een deel ook tot de stemmencast behoort - de thema's een beetje dieper uit. In de soundtrack van Danny Elfman en de goddelijke singer/songwriter Rufus Wainwright maken de opgewekte tekenfilmtonen plaats voor een duisterder timbre. In goede oude Disney-traditie leert het hoofdpersonage belangrijke lessen over vriendschap en familie. Het einde gaat wat dat betreft heerlijk all the way – en heeft een behoorlijk inventieve twist in de staart - maar omdat Meet the Robinsons het hart op de juiste plaats heeft zitten, slik je de overduidelijke moraal met de glimlach weg.
Titel: Meet the Robinsons
Genre: Tekenfilm
Speelduur: 1u42
Regisseur: Steve Anderson
Acteurs: Angela Bassett, Tom Selleck, Harland Williams, Laurie Metcalf, Adam West, Ethan Sandler en Tom Kenny