RUSH HOUR 3

De kans dat Rush Hour 3 voor files zal zorgen aan de zaterdagse bioscoopkassa is even groot als vertraagd verkeer op de Brusselse ring. Het derde deel in het Jackie Chan/Chris Tucker partnerschap is een makkelijke, snelle en licht verteerbare actiekomedie. Wie de lat wat hoger legt, merkt dat de Rush Hour reeks zijn beste tijd gehad heeft. De vuisten van Chan zijn moe en de tong van Tucker lang niet meer zo glad.  
 
De eerste twee Rush Hour films brachten wereldwijd bijna 600 miljoen dollar op, dus het mag geen wonder heten dat New Line Cinema 25 miljoen dollar (en 20 procent van de winst) ophoestte om Chris Tucker opnieuw aan boord te takelen voor Rush Hour 3. Tucker geniet sinds zijn rol als detective James Carter van een vervroegd filmpensioen. Van de zes films die hij de afgelopen tien jaar maakte, vormden drie daarvan de Rush Hour trilogie. Afgaande op wat de afgelopen maanden her en der te lezen viel, blijkt Tuckers ego nog groter dan zijn mond. Omdat hij zich op de set vaak als een verwend joch gedroeg, liepen de opnames wat vertraging op.
 
Tucker mag wel meteen de show stelen in de openingsscène van de film. Al kontschuddend en met de i-Pod in de oren gepropt, regelt James Carter het verkeer op een druk kruispunt in Los Angeles. Zijn coole danspasjes draaien het verkeer in de soep, maar leveren hem wel een date op met twee mooie meiden. Elders in de stad gaat het er ernstiger aan toe. Inspecteur Lee (Jackie Chan) begeleidt de Chinese ambassadeur Han tijdens diens toespraak op een internationaal veiligheidscongres. Nog voor hij kan onthullen wie het gezicht is achter een belangrijke Chinese geheime misdaadorganisatie, wordt Han beschoten. Na een holderdebolder achtervolging botsen Carter en Lee tegen elkaar op. Het onfortuinlijke team krijgt de opdracht Han's dochter te beschermen en uit te zoeken welke machtige figuur de consul wilde vermoorden. Zo belanden ze in Parijs waar ze de Chinese Triades moeten oprollen.
 
De Rush Hour franchise moet het hebben van het lenige lijf van Chan en de snedige smoel van Tucker. De grofgebekte vrouwenzot werkt zich steevast in de problemen, terwijl de pocketvechter hem telkens weer uit de penarie moet redden. Die formule voelde fris en fluks aan in het eerste deel, maar het scherp is van de snee. Chan is inmiddels 53 en zijn vege lichaam begint sporen van slijtage te ondervinden. Hij doet nog steeds de meeste stunts zelf, maar in Rush Hour 3 rechtvaardigt alleen de langgerekte spectaculaire finale op de Eiffeltoren het budget van 140 miljoen dollar. Wanneer Chan en zijn opponenten 125 meter hoog in het restaurant Le Jules Verne aan het vechten gaan, lijkt regisseur Brett Ratner (X-Men: The Last Stand) pas echt goed op dreef te komen. Chans snedig goochelwerk blijft verder beperkt tot een aantal scènes met dragon lady Youki Kudoh en dat is jammer. Tucker heeft een paar oneliners die popcorngevaar inhouden: niet te hard lachen of die vliegt door de zaal. Anderzijds zijn veel grappen zo ongelooflijk flauw dat je je afvraagt hoe de scenaristen dit allemaal hebben kunnen bedenken. Traditioneel eindigt de film met een paar outtakes waaruit blijkt dat Tucker soms grappiger is naast de camera dan ervoor en dat Chans Engels even slecht is als zijn timing bij een stunt waarin hij in een achterwaartse rol een zeteltje over zich heen moet trekken.  
 
Omdat de verhaallijn rond de zoektocht naar de leider van de Chinese Triade wel erg dunnetjes is, moeten enkele bijrollen de saus dikken. Chan en Tucker zijn nog maar in Parijs geland, of ze lopen al tegen het lijf van Roman Polanski die in zijn eerste Amerikaanse filmrol sinds 1992 een hardhandige Franse politie-inspecteur speelt. Die ontmoeting is het begin van een merkwaardig kwartier wrange anti-Amerikahumor. Yvan Attal mag als taxichauffeur Amerika uitlachen als verliezers van de Vietnam- en Irakoorlog. Bizar. Attal is later best grappig omdat hij zich ontwikkelt tot een soort deus ex machina die telkens opduikt om Chan en Tucker uit de nesten te halen. Een handigheidje wellicht van de scenaristen. De bad guy van dienst blijkt een vergeten broer van Lee te zijn en wordt gespeeld door Hiroyuki Sanada. Dat Steven Seagal en Jean-Claude Van Damme ooit in de running waren voor de rol van slechterik is nu nog slechts een weetje voor de filmtrivia. Max von Sydow speelt te sinister om buiten verdenking te staan.
 
De sterkte van de eerste Rush Hour is de zwakte van de derde film: Chan en Tucker zijn een parodie van zichzelf geworden. Het aantal ondermaatse scènes – een gevecht tegen een reuzengrote kungfu-meester, de Babylonische spraakverwarring met twee personages die Yu en Mi heten, een non die als vertaalster wordt ingezet – is te groot.
 
In China mag de film niet vertoond worden. De officiële verklaring luidt dat het om commerciële redenen is. Anderen fluisteren dat de Chinese overheid niet wil dat hun land in diskrediet wordt gebracht door insinuaties over de maffia. Dat de film bij ons wél de zalen haalt, kunnen we in een milde bui nog best verdragen. Maar het is nu genoeg geweest: een vierde Rush Hour komt hopelijk ook niet door de Europese censuur.