Beautiful Thing is de eerste film van de Briste cineaste Hettie MacDonald. Op het eerste gezicht is dit weer zo'n typisch sociaal drama type Ken Loach, maar schijn bedriegt. Beautiful Thing is een grappige feel-good film over twee tieners die ontdekken dat ze homoseksueel zijn. Geen makkelijk thema, maar in de juiste verpakking...
Jamie is een wat schuchtere jongen die op school gepest wordt. Hij woont samen met zijn moeder, Sandra, in een appartementenblok in Londen. Naast hem woont zijn beste vriend Ste en nog een huis verder woont Leah, een geflipt meisje met een hele platencollectie van The Mamas and Papas.
Ste leeft samen met zijn luie vader en tirannieke broer in het appartement naast dat van Jamie. Wanneer die hem op een avond iets te zwaar aanpakken, klopt Ste aan bij Jamie. Omdat er geen extra bed is, moeten Jamie en Ste hetzelfde bed delen. En dan gebeurt het, of zoals The Rolling Stones zouden zeggen: 'Sparks will fly'.
De twee jongens worden verliefd op elkaar, wat toch wel voor de nodige probleempjes zorgt. Vooral wanneer Sandra een Playgirl - het is eens wat anders - vindt op de kamer van haar zoon, gaan de poppen aan het dansen en verandert Beautiful Thing in een hilarische komedie over ongewone personages in ongewone situaties.
Four Weddings and a Funeral wordt nog eens helemaal overgedaan, maar dit keer zijn de personages iets eenvoudiger. Vooral Tony, het neo-hippie vriendje van Sandra, is om je vingers aan af te likken en Sandra mag er zelf ook best zijn. De eigenwijze Leah vergeet je bovendien van je leven niet.
Toch zijn het de twee jongens zelf die de show stelen. Glen Berry (Jamie) en Scott Neal (Ste) studeren beide aan de Anna Scher theaterschool. Anna Scher moet zowat de Engelse Herman Teirlinck zijn, want de twee zeventienjarigen zijn helemaal niet aan hun proefstuk toe. Alle twee zaten ze al in tv-series als Casualty, Against All Ods en het populaire Eastenders. Beautiful Thing is hun filmdebuut.
Meteen een debuut dat kan tellen, want qua vitaliteit moeten ze helemaal niet het onderspit delven voor Four Weddings and a Funeral of The Snapper. Het budget ligt evenwel iets lager en dat zie je ook.
Beautiful Thing hangt bovendien niet altijd goed aan elkaar en de gaten in het verhaal zijn wat ze zijn, maar je zou echt al een rothumeur moeten hebben om je niet te amuseren. Voor de muziek moet je het trouwens ook al niet laten. Naast de hartverwarmende score, konden de makers het ook niet laten om nog eens enkele sappige klassiekers op te vissen.