MR. BROOKS

Kevin Costner, wat een jeugdheld. Dances with Wolves, Robin Hood, JFK, en zelfs The Bodyguard, allemaal klassevolle films die diep in ons collectieve geheugen gebrand zitten, en nog steeds door iedereen met veel plezier kunnen bekeken worden. Toen kwamen daar ineens Waterworld, The Postman en Message in a Bottle, en het beeld spatte uiteen. Kevin kon niets goed meer doen en werd wereldwijd uitgespuugd en vakkundig gebashed.
 
Hetzelfde kunnen we ook van Demi Moore zeggen. Een enorm grote ster in de jaren negentig, maar sinds de eeuwwisseling werd er geen noemenswaardige film meer rond haar persoon gemaakt. Ze kwam meer in het nieuws met haar woelige liefdesleven, wat ons natuurlijk geen zier interesseert. Maar kijk nu, allebei hebben ze een nieuwe kans gekregen en met beide handen gegrepen. They're back, en hoe!
 
Kevin Costner is Mr. Brooks, een succesvolle zakenman. Een mooi huis, een eigen bedrijf, een leuk gezinnetje, alles wat personages in een film maar als geslaagd kunnen bestempelen. Toch heeft hij een aparte aandoening, een mannetje in zijn hoofd dat hem aanzet tot moorden. Dat mannetje in zijn hoofd wordt gespeeld door William Hurt, en hij kan best overtuigend uit de hoek komen. Zelfs AA-meetings helpen Brooks niet, en dus beslist hij om nog een laatste keer toe te geven aan zijn drang. Ondanks zijn meticuleuze voorbereiding en ervaring, wordt hij opgemerkt door een toevallige overbuurman (de Amerikaanse komiek Dane Cook). Deze blackmailt hem om ook dezelfde rush te voelen als hem, en ze beginnen een leraar-leerling relatie. De politie vindt dit echter allemaal niet zo erg jolig, en zet daarom hun beste inspectrice op de zaak: G.I. Jane! (Tracy Atwood dus, gespeeld door Demi Moore, natuurlijk).
 
Een kat- en muisspelletje ontvouwt zich, waar we niet te veel over vertellen om al de spanning niet weg te nemen. Wél willen we het hebben over de indrukwekkende acteerprestaties. Costner wordt altijd geassocieerd met meer sympathieke personages die bekend staan om hun zachte karakters en gemoedelijke levensstijl. In Mr. Brooks zien we het tegenovergestelde: een gewelddadig persoon die het ultieme plezier beleeft aan het vermoorden van compleet onbekenden. De scènes met Marshal, zijn geheime aanstoker, zijn erg knap gefilmd met knetterende dialogen. Let vooral op de bewegingen die soms subtiel overeenkomen, om zo toch te laten zien dat het om één en dezelfde persoon gaat.
 
Moore speelt dan weer een personage dat we meer van haar gewend zijn: serieus, vastberaden en koelbloedig. Dat benepen trekje om haar mond zal ze wel nooit kwijt geraken, wat in sommige films potsierlijk overkomt. Gelukkig is het in deze prent wel nodig, en dus kunnen we dit als een goede prestatie bestempelen, al komt ze niet op het niveau van Costner. Hetzelfde kunnen we zeggen van Dane Cook, waarvan je gedurende de hele film verwacht dat hij elke minuut het loodje zal leggen als een derderangs figurant, omdat hij niet echt het profiel heeft van een doorsnee sidekick. Dit draagt echter bij aan het onvoorspelbare karakter van Mr. Brooks.
 
Onvoorspelbaar, maar niet helemaal dragend tot het einde. Het laatste half uur voelt iets te langdradig aan. Eens de personages allemaal neergezet en omkaderd zijn, voelt het aan alsof het verhaal moeite heeft op gang te blijven. Dat is een beetje jammer, omdat het een waar plezier is om twee afgeschreven acteurs nog eens op goed bezig te zien. We hopen dat dit geen eenmalige gebeurtenis was, en dat hun volgende films opnieuw van dit niveau zijn met een voldragen verhaal (deze uitdrukking hebben we net zelf verzonnen, voor alle duidelijkheid). Tijd voor Robin Hood: King of Thieves, Dances with all Kinds of Animals of ander ongein om onze jeugdhelden opnieuw in volle glorie te zien optreden.