SURF'S UP

Dit weten de meeste mensen niet, maar pinguïns zijn de werkelijk surfpioniers. Vergeet Laird Hamilton, Greg Noll en Kelly Slater, in werkelijkheid waren het de koddige pseudovogels die de golven sinds jaar en dag proberen te overwinnen. Sterk leunend op Stacy Peralta’s documentaire Riding Giants vertelt Sony’s nieuwe animatiefilm Surf’s Up de geschiedenis van de surfcultuur en het reilen en zeilen achter de schermen van een groot surftoernooi. Pinguïns doen het goed in de bioscoop en Surf’s Up is daar zeker geen uitzondering op. Hang Six!
 
In het middelpunt staat Cody Maverick (Shia Labeouf), een jonge pinguïn met grote dromen. Hij wil professioneel surfer worden, maar niemand in zijn omgeving in het kleine dorpje op Antarctica waar hij woont, gelooft in hem. Wanneer een scout van een groot herdenkingstoernooi voor een surflegende komt kijken, weet Cody hem te overtuigen. Het toernooi verloopt echter anders dan Cody had gewild waardoor hij in contact komt met een oude rot in het surfvak (Jeff Bridges). Van hem leert Cody een heel erg belangrijke les: winnen is niet het belangrijkste in het leven.
 
Sony Pictures Animation is nog een betrekkelijk nieuwe speler op de animatiemarkt, maar daar is weinig van te merken in Surf’s Up. Voor de regie haalden zij Ash Brannon en Chris Buck binnen, de mannen achter Pixar’s Toy Story 2 en Disney’s Tarzan - niet de minste titels. De productie was in handen van Christopher Jenkins, een van Disney’s digitale tekenaars tijdens de hoogtijdagen in de jaren negentig. Sony heeft overal de beste mensen vandaan getrokken om het beste team samen te stellen voor deze film. Het resultaat mag er zijn.
 
Surf’s Up is een hilarische film geworden. De quasi-documentaire aanpak werkt verfrissend en geeft de makers veel ruimte voor grappen en grollen die niet direct tot het verhaal behoren. Zo blijft de film luchtig en onvoorspelbaar. Een uitstapje naar een zee-egel die klaagt over een paar gebroken naalden is hiervan een goed voorbeeld. Het enige minpunt aan Surf’s Up is de centrale plot. Hier had iets meer werk in mogen zitten. Met een sterker plot had Surf’s Up zeker in de buurt van Finding Nemo kunnen komen.
 
Voor het inspreken van de stemmen namen Brannon en Buck (te horen in Surf’s Up als de filmmakers) een gok: ze besloten om de acteurs, die samen een scène moesten spelen, samen in één ruimte te zetten. Een aanpak die zeer geslaagd is uitgepakt. Er is veel meer chemie tussen de personages, vooral de scenes tussen Cody en zijn leermeester zijn zeer goed uit de verf gekomen. Dat is bij andere animatiefilms nog wel eens anders. Tot nu toe was het namelijk gebruikelijk om alle stemmen apart in te spreken en daarna aan elkaar te knopen. Door de nieuwe 'revolutionaire' aanpak komen de stemmen nu natuurlijker over dan voorheen.
 
De cast is ook nog eens goed op dreef. Jeff Bridges haalt “The Dude” uit The Big Lebowski nog eens naar boven, James Woods is heerlijk verachtelijk als de surfpromotor Reggie Belafonte en Shia LaBeouf is weer een rol verder in zijn bewijsvoering voor het verkrijgen van de titel “Meest Veelbelovende Acteur van 2007”. Surf’s Up is een verademing en bewijst eens te meer dat originele ideeën beter werken dan het voor de zoveelste keer opgraven van oude concepten. Dit is een animatiefilm voor het hele gezin. Een enorme aanrader.