THE INVASION

Op het moment dat Nicole Kidman al vrij vroeg in The Invasion denkt dat de geest van haar ex-man overgenomen is door een buitenaards goedje, kan je niet anders dan aan Tom Cruise denken. Helaas, het grapje redt deze verrassend slechte film natuurlijk niet. Het is niet te begrijpen wat voor rommeltje The Invasion is.
 
Enkele van zijn verhalen werden gebruikt in Science Fiction Theatre en Amazing Stories, maar auteur Jack Finney ging toch de geschiedenis in als de geestelijke vader van Invasion of the Body Snatchers, een SF-roman die hij al in 1955 schreef. Finney stierf in 1995 aan een longontsteking en was getuige van drie verfilmingen van zijn boek: de inmiddels klassiek geworden versie van Don Siegel uit 1956, het Philip Kaufman-vehikel uit 1978 met Donald Sutherland en de iets vrijere, maar erg sterke Abel Ferrara interpretatie uit 1993. De drie films slaagden er op een subtiele en sublieme manier in het thema angst, vervreemding en identiteitsverlies op hun tijd te betrekken. Die subtiliteit is The Invasion volledig vreemd. De onhandige verwijzingen naar Irak en Darfur komen zo geforceerd en ongeloofwaardig over, dat je niet anders kan dan verontwaardigd het hoofd schudden: kon dat niet iets genuanceerder en fijngevoeliger? Jack Finney zou zich omdraaien in zijn graf.
 
Uit de proloog van The Invasion weten we meteen wat te gebeuren staat. In Washington crasht de space shuttle en die bevat – uiteraard – een smerig, buitenaards brouwsel dat gezonde, weldenkende mensen verandert in slaafde, emotieloze aliens. Die argumenteren te pas en te onpas dat een wereld zonder emoties ook een wereld is zonder haat en zonder oorlog. Het zal psychiater Carol Bennell (Nicole Kidman) worst wezen. Zij heeft allang door dat haar patiënten besmet zijn door het buitenaards virus en moet op zoek naar haar zoontje Oliver (Jackson Bond) dat bij haar ex-man (Jeremy Northam) verblijft. Probleem: ook deze man staat op het punt om in een zombie te veranderen. Hoe we dat weten? Zoontje Oliver sms't dat fijntjes naar mama.
 
De verhaallijn waarin Kidman samen met haar collega Ben (Daniel Craig) op zoek gaat naar haar zoontje moet de emotionele impact van de film vergroten. De ingreep werkt onvoldoende. Het verhaal springt van de hak op de tak, zapt van scène naar scène zonder enige vorm van samenhang. De gaten in de plot zijn zo groot dat je er als kijker niet zomaar eventjes overspringt. De warrige, kruimelige verhaallijn verraadt dat aan The Invasion stevig geknipt, geplakt en gemonteerd is. Debutant Dave Kajganich schreef het oorspronkelijke scenario, maar toen Warner Bros. vorig jaar het resultaat zag, was de studio niet tevreden. Het Amerikaanse filmdebuut van de nochtans erg getalenteerde Duitser Oliver Hirschbiegel (Der Untergang) was ondanks een budget van 50 miljoen dollar volgens Warner niet spectaculair genoeg. Het is onduidelijk wat sinds dat moment met de film gebeurde. Producent Joel Silver liet naar verluidt scènes bijschrijven door actiespecialisten Andy en Larry Wachowski en gooide het regiestokje richting James McTeigue, de second unit director van The Matrix-trilogie en eerder verantwoordelijk voor V for Vendetta. Hirschbiegel staat met zijn film mooi voor aap. Hij kan veel beter en zal dat hopelijk terug bewijzen met een solide, karaktergedreven Duitse film.
 
Het resultaat van de botte producersbijl is dat The Invasion een rommelige, knoeierige en zelfs chaotische film is geworden die als een zevenkoppig monster alle kanten tegelijk op wil. De dialogen zijn ondermaats simplistisch. De film weet in tegenstelling tot zijn drie haarscherpe voorgangers niet goed wat nu eigenlijk te vertellen. De psychologisch doorwrochten scènes staan haaks op de ongeïnspireerde en snel bij elkaar gescharrelde actiescènes. Het dubbelgangersmotief komt nooit goed uit de verf. De premisse van de film is dat wie in slaap valt, vatbaar is voor de buitenaardse entiteit die alle vrije wil uit je lichaam zuigt. Helaas is wat je op het witte doek te zien krijgt behoorlijk slaapverwekkend en sukkel je als een hersendode zombie de zaal uit.