STARDUST

Computers zijn tegenwoordig zo krachtig dat ze alles tevoorschijn kunnen toveren. Het is een kwestie van de juiste commando’s in te tikken en met genoeg processorkracht zouden binnen een mum van tijd zelfs een Belgische regering tevoorschijn komen.
 
Stardust is voor negentig procent het resultaat van computerwerk, chemisch gegoochel en acteerwerk voor blue screens. Het is er aan te zien. De Lord of the Rings-achtige landschappen zijn prachtig. De Harry Potter-achtige tovenarij overtuigt. The Lord of the Rings en Harry Potter. De namen zijn nu gevallen. Stardust wil meesurfen op het commerciële succes van de fantasyrevival van de afgelopen jaren. Om dat te verwezenlijken haalde Paramount de Engelse regisseur Matthew Vaughn naar Hollywood. De Londenaar producete de films van Guy Ritchie die geld opbrachten: Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch. Hij is ook de producer van de megaflop Swept Away uit 2002. Als regisseur heeft hij enkel Layer Cake op zijn palmares, een hippe onderkoelde Britse gangsterfilm die bij ons rechtstreeks in de rekken van de videotheek belandde. Beperkte adelbrieven om te mogen beginnen aan de peperdure Amerikaanse megaproductie.
 
Zijn eerste Amerikaanse film is gebaseerd op een roman van Neil Gaiman die meeschreef aan het scenario. Tristan (de jonge Brit Charlie Cox) is dolverliefd op de mooie blonde Victoria (Sienna Miller). Die rammelt eindeloos met zijn voeten. Wanneer hij het bijna opgegeven heeft, daagt ze hem uit. Als Tristan een vallende ster kan vinden en naar haar terugbrengen, dan wil ze wel met hem trouwen.
 
De jonge man laat het zich geen twee keer zeggen en verlaat onmiddellijk het dorp dat al eeuwen door een hoge, dikke en vierentwintig op vierentwintig bewaakte muur afgesloten van de buitenwereld is. De buitenwereld, dat is het koninkrijk Stormholt waarvan de oude koning (een amusante Peter O’Toole) op sterven ligt. Omdat de vorst geen zin heeft zelf een opvolger te kiezen, moedigt hij zijn zeven zoons aan elkaar te vermoorden. De laatste die overblijft, erft de troon.
 
Groot is Tristans verbazing wanneer de vallende ster een levende persoon blijkt te zijn die luistert naar de naam Yvaine en verdacht veel lijkt op Claire Danes. Ze had er ook kunnen uitzien als Ellen DeGeneres of Rosanne Barr dus Tristan heeft niet te klagen. Gehaast is hij zeker, want hij moet zondag al terug zijn met zijn ster. Wat Tristan niet weet, is dat ook de prinsen van het koninkrijk azen op de gevallen ster en dat een groep oude heksen aangevoerd door Michelle Pfeiffer haar ook dolgraag in handen zou krijgen.
 
Veel personages, veel nevenplots, veel special effects, veel geweldige bijrollen ook. Robert DeNiro – nooit te beroerd om zichzelf te relativeren - duikt op als nichterige scheepskapitein. De sinds The Office wereldbekende Ricky Gervais is een zakenmannetje dat alles kan leveren. Rupert Everett is een van de troonpretendenten.
 
Veel van alles en van alles een beetje te veel. Ondanks de waanzinnige visual effects en het razende tempo van de film is Stardust een lange zit. De personages krijgen te weinig tijd om zich te ontwikkelen. Ze hossen van het avontuur naar avontuur. Bij gebrek aan levensechte personages begint de magie nooit te werken. Charlie Cox is een revelatie als actieheld. Claire Danes is te oud geworden om een tiener te spelen. De romantische vonk tussen hen springt niet over. Echt schrikken is het pas van Michelle Pfeiffer die er op een bepaald moment uitziet als een gephotoshopte versie van zichzelf. Om fantasy echt te doen werken, is een topcast nodig in topvorm. George Lucas, Peter Jackson en de producers van de Harry Potterfims weten dat maar al te goed. Zij kiezen/kozen voor de absolute top van de top. In Star Wars spelen Alec Guinness, Ewan McGregor, Natalie Porman, Samuel L. Jackson, Liam Neeson en Terence Stamp. Richard Harris, Maggie Smith, Ian Hart, John Hurt, Alan Rickman, Kenneth Branagh, John Cleese, Robbie Coltrane, Michael Gambon, Miranda Richardson, Gary Oldman, Ralph Fiennes en Emma Thompson spelen in de Potters. Sean Bean, Cate Blanchett, Ian Holm, Ian McKellen, Viggo Mortensen, John Rhys-Davies, Liv Tyler, Hugo Weaving en Elijah Wood in The Lord of the Rings-saga. Personages in fantasyfilms zijn per definitie ongeloofwaardig, anders was het geen fantasy. Om hen geloofwaardigheid te verlenen zijn acteurs en actrices nodig met veel fond en een overschot aan star quality. Het is geen toeval dat de meest succesvolle films uit het genre gemaakt zijn door ervaren rotten uit de filmwereld. Mannen met kilometers pellicule op de filmteller. Matthew Vaughn is niet zo’n man. Hij heeft netjes de wensen van de studio vervuld met een tegenvallende, snel vergeten film als jammerlijk resultaat.

Gezien op het Filmfestival van Oostende 2007.