PLANET TERROR

Ettelijke maanden na Quentin Tarantino’s Death Proof krijgen we eindelijk het tweede deel van het horrorexperiment Grindhouse”in onze zalen. Waar Tarantino vooral veel blabla verkocht, lijkt Robert Rodriguez gelukkig de nodige boemboem in huis te hebben. Planet Terror valt dan ook onmiddellijk met de deur in huis met de trailer van Machete, een fictieve maar heerlijk foute actieprent met Danny Trejo en Cheech Marin. Hier maakt de outlaw-cineast duidelijk dat al wie een politiek correct stukje zevende kunst verwacht er volledig aan is voor de moeite.
 
Wanneer er tijdens een gewelddadig dispuut tussen wetenschapper Abby (Naveen Andrews) en legerluitenant Muldoon (Bruce Willis) een gevaarlijk gas in de lucht terechtkomt, lijkt een klein pittoresk Amerikaans stadje ten dode opgeschreven. Een lokaal ziekenhuis wordt vanaf dat moment overspoelt met mensen vol met etterende zweren en rottende wonden. Het dokterskoppel William (Josh Brolin) en Dakota Block (Mary Shelton) – die al een tijdje met relationele problemen kampen – proberen tijdens de nachtdienst zoveel mogelijk slachtoffers te helpen zonder elkaar naar de keel te vliegen. Onder de gewonden bevindt zich de stripster Cherry (Rose McGowan). Haar been werd van haar lichaam gescheurd tijdens een aanval van enkele beestachtige wezens met een lege blik in hun ogen. Haar voormalige vriendje El Wray (Freddy Rodriguez) wijkt geen moment van haar zijde. Ook niet wanneer al de geïnfecteerde mensen veranderen in bloeddorstige zombies, met een onstilbare honger naar mensenvlees en uiteraard… BRAINS!
 
Het is al een tijdje geweten dat zowel Quentin Tarantino als Robert Rodriguez liefhebbers zijn van het jaren zeventig drive-in gebeuren, waar films vol seks, geweld en ander leuks steevast hun afzet vonden. Om dit zogenaamde Grindhouse-gebeuren nog eens lekker in de kijker te zetten, zogen de hedendaagse grootmeesters van de exploitation een origineel initiatief uit hun duim. Elke cineast zou een volwaardige genreoefening afleveren en deze zouden aan elkaar geplakt worden door een resem neptrailers. Alsof de bioscoopganger als het ware terug in de tijd zou gaan om een avondje gezellig wat exploitatieve terror op het netvlies te laten branden. Een verderfelijke wereld vol tough guys, hot bimbo’s and fancy cars. Echt iets voor mister Sin City – Robert Rodriguez dus. Het is vanaf de openingsmomenten dan ook duidelijk dat de man zich heeft uitgeleefd als een peuter. Rodriguez wist een geweldige cast vol genrefavorieten zoals Naveen Andrews, Michael Biehn, Tom Savini, Michael Parks en Jeff Fahey bij elkaar te sprokkelen en iedereen leeft zich enthousiast uit in de over-the-top wereld van Planet Terror. Bruce Willis steelt de show als de macho legerluitenant Muldoon en ook Josh Brolin is briljant als de ultieme klootzak William Block.
 
Aan de hand van Rose McGowan en Mary Shelton ontdekken we dat Rodriguez van wijven met ballen houdt. Deze fascinatie is blijkbaar ook buiten de set zo want de regisseur en de bad-ass McGowan zijn sinds kort een koppel. Enfin, terug naar de orde van de dag: Rodriguez weet de juiste snaren te raken qua zwarte humor, maar evenzeer op het gebied van horror. Met From Dusk Till Dawn en The Faculty bewees de regisseur al dat hij de nodige spanning en intensiteit kan opwekken en dit doet hij nog tig keren beter in Planet Terror. De monsters zijn bijwijlen echt angstaanjagend en zoals te verwachten is de film lekker goor en bloederig. Het bloed en andere lichaamssappen vliegt lustig in het rond en de speciale effecten zijn heerlijk old fashion. Het extra rode bloed spat regelmatig zelfs letterlijk tegen de camera. Het tempo is strak, de dialogen zijn snedig en de John Carpenter-achtige muziek zetten het exploitation sfeertje extra in de verf. Dat Rodriguez een vakman is wisten we al langer, maar toch zitten er weer enkele verrassend coole shots in deze film. Bovendien heeft de crew knap zijn best gedaan om de film echt om te vormen naar een film uit de gouden jaren zeventig. Soms vergeet je dat je naar een film uit 2007 aan het kijken bent.
 
Hoewel het verhaal volgepropt is met typische situaties en clichés uit het genre is Planet Terror gelukkig meer dan de zoveelste moderne zombiefilm. Tussen al de bloody mayhem is er zowaar een fragiel liefdesverhaal te ontwarren en de karakters zijn heerlijk overdreven en onnozel. De zombies zijn bovendien niet de ultrasnelle monsters uit de remake van Dawn Of The Dead of 28 Weeks Later, maar opnieuw de angstaanjagend trage duivels, hunkerend naar mensenvlees en sappige hersentjes. Denk ook niet dat het een blauwdruk is van de “George A. Romero-zombiewereld”. Planet Terror valt nog het best te omschrijven als een liefdesbaby van Umberto Lenzi en Lucio Fulci op LSD. Alles dus compleet uitvergroot en spectaculair over-the-top, met als climax de nu al legendarische scènes waarin het machinegeweerbeen van Rose McGowan de dienst uitmaakt!
 
Planet Terror is een geweldige hommage aan de exploitationcinema uit de ranzige jaren zeventig, die ongetwijfeld zal uitgroeien tot een cultfilm in het genre. Een zonde dat een dergelijk origineel initiatief als dit van Tarantino en Rodriguez genegeerd werd in de Amerikaanse bioscopen. Of Grindhouse nu geflopt is of niet, Robert Rodriguez is op het moment van schrijven toch volop in de weer om zijn Grindhouse-spin-off in de gedaante van een heuse Machete film in productie te krijgen. Aaaaay caramba!