THE KINGDOM

Terreur is en blijft een gevaarlijk onderwerp. Het is een dagelijkse realiteit die iedere mens op aarde wel even doet nadenken. De Amerikanen wanen zich de superieure macht die overal zijn gelijk dient te halen en denkt boven alles en iedereen uit te komen, maar gelukkig zijn er ook nog regisseurs als Brian DaPalma en (in een ver verleden) Oliver Stone die ook eens een andere kant van de V.S. durven te belichten.
 
Goede oude Brian werkt momenteel aan een controversiële prent over het Midden-Oosten die sterk zal doen terugdenken aan zijn Vietnamdrama Casualties of War. Regisseur Peter Berg (The Rundown) staat ook bekend om zijn niet al te geliefde uitspraken over de superioriteit van de V.S en kreeg zelfs de steun van grootmeester Michael Mann (Miami Vice). Samen trachten ze een politiek- annex thriller- annex actiedrama op poten te zetten dat de kijker even doet nadenken. Van twee bekwame vakmannen mag je verwachten dat je een superieur drama krijgt voorgeschoteld dat je een half uur na afloop nog steeds aan je stoel gekluisterd houdt. Helaas.
 
Zoals bijna elke politieke thriller start het verhaal met een bloeddorstige aanslag in Saoedi-Arabië. Er vallen verscheidene Amerikaanse slachtoffers wat kwaad bloed zet bij de FBI en meer bepaald bij FBI agent Ronald Fleury (Jamie Foxx blijft populair). Hij moet en zal zijn team ter plaatse krijgen om de zaak uit te spitten al dan niet met toestemming van hogerhand. De Arabieren zijn de Amerikanen liever kwijt dan rijk en de toekomstige samenwerking belooft dus niet veel goeds. Na enig duister overleg lukt het Fleury via allerlei omwegen een team samen te stellen dat naar Arabië zal trekken. Hun taak: de sinistere terrorist Abu Hamza opsporen en uitschakelen. Zijn collega’s (waaronder een mooie Jennifer Garner en een onkomische Chris Cooper) willen net als Fleury de zaak volledig uitspitten maar de arme mensen mogen zelfs nog geen bewijs verzamelen van de Arabische autoriteiten. Gelukkig voor de op wraak beluste Amerikanen krijgen ze de steun van kolonel Faris Al Ghazi (Ashraf Barhom uit Paradise Now) die de terrorist liever naar het hiernamaals wil knallen dan hem levend te arresteren. Heeft die man geluk dat de Amerikanen juist dezelfde denkwijze hanteren.
 
Lees het niet verkeerd: The Kingdom’is zeker geen slechte film. De brutale openingsscène grijpt je meteen bij het nekvel, er heerst zeker een steeds aanwezige spanning over het geheel en de shoot-out is in pure Michael Mann stijl weer heerlijk in beeld gebracht. Wat is er dan fout? De makers zijn tussen de dialogen door vergeten hun verhaal verder uit te bouwen zodat het niet lijkt op een doorsnee aflevering van CSI. De makers hadden duidelijk het hart op de juiste plaats, maar ze kunnen helaas niet verdoezelen dat naar Amerikaanse gewoonte het superieure westen weer de bovenhand moet hebben.
 
Zo is het Amerikaanse team veel intelligenter, deinzen ze niet terug om hun handen vuil te maken, spelen ze graag de baas en moeten we het als verdediging stellen met een enkele zin van een droog acterende Jamie Foxx: "America’s not perfect, but…" En de Arabieren? Die moeten duidelijk niet weten van de vrouwen (die arme Jennifer Garner!), zijn vooral goed in tegenwerken en hebben duidelijk een veel beter gevoel voor humor dan hun westerse collega’s omdat ze nooit lachen om de zwakke humor van Chris Cooper en Jason Bateman.
 
Om toch nog hun goede kant te tonen plaatst Peter Berg er enkele tussenscènes in - zoals de kolonel die zorgt voor zijn zieke vader - die best mooi ogen, maar helaas ook erg geforceerd overkomen. Toegegeven, het oog om de discussie op de moeilijke samenwerking tussen de twee in beeld te brengen getuigt van respect, maar de makers hebben duidelijk alsnog voor de voorzichtige aanpak gekozen. Peter Berg spiegelt zich trouwens duidelijk aan de veel betere Michael Mann, maar had zeker ook wat meer zijn eigen richting kunnen uitgaan.
 
Om te eindigen geven we nog mee dat het nooit duidelijk wordt of de makers nu voor een politieke thriller of actiethriller opteren, dus hebben ze beide genres maar gauw even bijeen gemixt. Leuk voor de sensatie, maar nefast voor het scenario. Maar laat dat laatste uw plezier niet vergallen, want het einde oogt behoorlijk spectaculair (al is Rambo nooit echt ver weg). Helaas is oog om oog nooit de juiste oplossing.