SUPERBAD

Onze middelbare schooltijd ligt alweer enkele jaren achter ons maar als we Hollywood moeten geloven is die puberale tijd op de schoolbanken een periode van drugs, seks en sloten naar binnen gegoten drank. Dat dit voor sommigen ongetwijfeld waarheid zal bevatten gaan we hier niet betwisten maar wij werden pas echt ondergedompeld in de geneugten des levens toen we, de adolescentie als een slangenhuid van ons afwerpend, de Grotemensenwereld betraden.
 
Hoewel het onderwerp van de nerds die op zoek gaan naar… ahum… “pussy” al eerder uitgebreid aan bod kwam in de uitgemolken American Pie-reeks bewijst Superbad toch dat het genre van de gortige tienerkomedie nog lang niet dood is. We horen het de kritische lezers al denken: “drie sterren voor een film als Superbad? Zijn ze opnieuw lijm aan het snuiven op de redactie?”. Het antwoord is echter gewoon: “nee, niet dit keer”.
 
In Superbad volgen we de belevenissen van de rustige Evan (Michael Cera; George Michael uit het schitterende Arrested Development) en zijn beste vriend, de vuilgebekte Seth (Jonah Hill, die door Cartman op zijn minst als “big boned” zou omschreven worden). We ontmoeten hen tijdens de laatste weken voor ze de deuren van de high school definitief achter zich dichttrekken en meteen wordt duidelijk dat er een conflict broeit tussen de twee. Evan zal zich naar een prestigieuze universiteit begeven terwijl Seth het met heel wat minder zal moeten doen. Als Seth plots wordt uitgenodigd voor een feestje bij een van de lokale deernes - Jules - kan hij zijn geluk niet op! Er is echter een adder onder het gras. Seth, ervan overtuigd dat alcohol de slipjes losser maakt, stemt toe om de nodige alcoholische dranken te kopen voor het feest. Het probleem; iedereen is minderjarig. Übernerd Fogell (debutant Christopher Mintz-Plasse die ongetwijfeld gewoon zichzelf speelt) is in het bezit van een valse identiteitskaart en besluit de klus te klaren. Als blijkt dat het echter om een grote hoeveelheid drank gaat en de identiteitskaart absoluut niet overtuigend is (Fogell heeft zichzelf de identiteit van McLovin; een vijfentwintigjarige orgaandonor uit Honolulu aangemeten) wacht de jongens een helse nacht!
 
Producent Judd Apatow is de nieuwe king of comedy aan de Hollywoodhemel. Hoewel de man al jaren aan de weg timmert is het pas recent dat zijn inspanningen beloond worden. Hij produceerde de Will Ferrell-vehikels Anchorman: The Legend of Ron Burgundy, Kicking & Screaming (een terugval), Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby en regisseerde het uitstekende The 40 Year-Old Virgin en dit jaar Knocked Up. De man heeft tientallen projecten in de steigers staan en het lijkt erop dat hij definitief de handen in elkaar heeft geslagen met Seth Rogen; de als een pijl naar de top doorgestoten acteur/schrijver en producent. Voor Superbad baseerde Seth zich op zijn eigen jeugdervaringen (en die van coscenarist Evan Goldberg). Het is maar de vraag in welke mate we de waarheid moeten zoeken achter de gebeurtenissen in deze prent maar feit is wel dat Apatow, Rogen, Goldberg en regisseur Greg Mottola een bijzonder vermakelijke, door groteske comedy gedomineerde klucht hebben afgeleverd die misschien niet zo oppervlakkig is als ze lijkt.
 
Meer nog dan een aaneenschakeling van onderbroekenlol (let wel, die is meer dan overdadig aanwezig) vertelt Superbad ook het verhaal van twee losers wiens levenspaden verstrengeld raakten. Ze kunnen niet zonder elkaar, zijn als een tweekoppig beest en het besef dat ze elkaar binnenkort zullen moeten loslaten wordt vrij subtiel gebracht. De inclusie van het “hart” in de producties van Apatows “posse” is wat zijn films onderscheidt van andere gelijkaardige onderbuikpulp. Waar een film als Harold & Kumar Go to White Castle niets meer biedt dan plaatsvervangende schaamte veroorzakende rotzooi blijft Superbad oprecht en voelen de personages in deze versie van de tienerwereld “echt” aan.
De cast gaat voluit: Jonah Hill steelt de film als Seth; het aantal “fucks” dat deze razende live-action Cartman uitkraamt bereikt hallucinante hoogtes maar het personage, dat zo’n etter zou kunnen zijn, klopt. Hij is, net als wij allemaal, iemand die niets anders wil dan aanvaarding en de scènes waarin dit verlangen naar de oppervlakte borrelt voelen altijd oprecht aan, zonder in meligheid weg te zinken (daar zorgen de makers op tijd voor).      
 
Michael Cera’s Evan staat in schril contrast met Seth. Evan is een schuwe jongeman die heel wat gelijkenissen vertoont met Cera’s alter ego uit Arrested Development. Pijnlijke pauzes, schaapachtige blikken… je ziet als kijker de radertjes in het hoofd van Evan draaien, wanhopig op zoek naar de oplossing om uit een pijnlijke situatie te komen. Of hij uiteindelijk de begeerde jongedame uit zijn dromen de zijne mag noemen laten we hier in het midden maar het “hoogtepunt” in hun al dan niet ontluikende relatie is heel wat meer volwassen en intelligenter dan wij bij aanvang hadden durven vermoeden.
 
En dan is er nog Christopher Mintz-Plasse, wiens McLovin nu al een deel van de popcultuur lijkt te zijn. Fogell is een blanke Steve Urkel, een “nerd’s nerd” en zijn belevenissen, aan de zijde van twee politiekincorrecte agenten (Seth Rogen zelf en Bill Hader) is een losgeslagen film op zich. Mintz-Plasse heeft geen acteerervaring maar zijn personage staat er en is een niet onbelangrijk deel van het succes van Superbad.
 
Van de “seventies” begingeneriek via de erg grappige droomsequentie (waarin Seth overloopt wat er zou kunnen gebeuren als hij de drank gewoon steelt) tot de geschifte feestjes, randpersonages en met tekeningen van, tja… mannelijke geslachtsdelen bezaaide (no pun intended) eindgeneriek; Superbad werkt. Hoe vreemd dat ook mag lijken.