AUF DER ANDEREN SEITE

Na het overweldigende succes van zijn splinterbom Gegen die Wand nam Fatih Akin ruimschoots de tijd om de opvolger klaar te stomen. Als therapeutisch tussendoortje maakte hij de documentaire Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul, een muzikale liefdesverklaring aan de Turkse metropool, net als Fatih Akin geprangd tussen de tradities van het oosten en de moderniteit van het westen.
 
Na de Gouden Beer in Berlijn voor Gegen die Wand, pakte Akin in Cannes de Palm voor het beste scenario. Dat is niet de absolute oppergaai, maar als opvolger in die categorie van Volver, Caché en The Three Burials of Melquiades Estrada is het een niet te onderschatten bekroning.
 
In Auf der anderen Seite hupt Akin als een sprinkhaan van de ene verhaallijn naar de andere, van het ene personage op het andere. De plaatsen van actie zijn Bremen, Hamburg, Istanbul en de Zwarte Zee-kust. Akin heeft het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt en de lat bijzonder hoog gelegd, maar zijn film zit zodanig stevig in elkaar dat hij met vlag en wimpel slaagt voor zijn bevestigingsexamen.
 
Aanvankelijk lijkt Akin een uiterst klassieke film te presenteren. De oudere weduwnaar Ali (Tuncel Kurtiz) zoekt zijn plezier in de rosse buurt bij Yeter (Nursel Köse), een Turkse prostituee. Een beetje ondoordacht stelt Ali haar voor voltijds bij hem in te trekken. Hij heeft al zijn spaargeld over voor een beetje schijngezelschap die de eenzaamheid verjaagt. Zijn zoon Najat (Baki Davrak) – een professor Duitse literatuur - is niet gelukkig met de situatie. Dat Yeter geld stuurt naar haar dochter Ayten (Nurgül Yesilçay) in Turkije om haar studies te betalen, doet hem een lichte bocht nemen. En dan komt een eerste tussentitel die een verrassende, verwarrende plotwending aankondigt. De uitkomst van het eerste deel van de film is bekend, hoe Fatih Akin van punt a naar punt b zal geraken is nog koffiedik kijken. De tussentitel verraadt niets, vergroot in tegendeel de spanning. Verder in het verhaal herhaalt Akin de stunt met een nog straffere aankondiging die alle elementen uit Auf der anderen Seite in een heel ander daglicht plaatst.
 
Akin laat het toeval een grote rol spelen. Zijn personages staan voor belangrijke keuzes, vechten een grote persoonlijke oorlog uit en hoe zeer ze hun best ook doen, ze krijgen nooit helemaal greep op hun situatie. De ironie van het menselijke lot speelt hen parten. De vrouwen zijn sterker dan de mannen. Ze nemen meer risico’s en zijn meer vastberaden.Zuinig is Fatih Akin niet geweest. Met cultuurconflicten, moslimfundamentalisme, politieke onderdrukking en holebi-relaties als neventhema’s zit zijn film tjokvol.
 
Vrolijk word je er niet van, maar ondanks het uitgesproken zwaarmoedige karakter sijpelt er hier en daar een beetje hoop door. Erger is dat Auf der anderen Seite leidt aan krak hetzelfde gebrek als Gegen die Wand: de vertolkingen niet allemaal even betrouwbaar en soms bepaald gammel. Het enthousiasme van met name Nurgül Yesilçay en Patrycia Ziolkowska staat hun accuratesse in de weg. Het doet weinig af aan de kracht van Auf der anderen Seite dat in tegenstelling tot Gegen die Wand niet gaat voor de snelle overweldigende knock-out maar geconcipieerd is als een sluipend chemisch gif. Weken na de poëtische slotscènes komen nog nieuwe verbindingen tot stand en vallen stukjes op hun plaats.
 
Auf der anderen Seite is een knappe film en toch overheerst het gevoel dat we het beste van Fatih Akin nog niet gezien hebben. Een combinatie van de emotionele bom Gegen die Wand en de vertelkunst van Auf der anderen Seite is het doel dat Akin zich zou moeten stellen. Om uit te komen met een alles overtreffende, iedereen overtuigende film.
 
Gezien op het 34ste Filmfestival van Vlaanderen Gent.