TRADE

Marco Kreuzpaintner is een van de jonge Duitse regisseurs die onlangs de overstap hebben gemaakt naar de Engelstalige film. Voor Oliver Hirschbiegel (Der Untergang en Das Experiment) werd de transfer geen onverdeeld succes. The Invasion ging een paar weken geleden in première en werd zeer matig onthaald. Ook Tom Tykwer wist nog niet helemaal te overtuigen al zijn Heaven en Perfume: The Story of a Murderer veel sterker dan het gros van de films die bij ons in de zalen komen.
 
Marco Kreuzpainter draaide amper twee films voor hij aan Trade begon. Ganz oder Gar werd niet gereleased in de lage landen. Met zijn tweede film Sommersturm scoorde hij een bescheiden arthouse hit. Toen zijn landgenoot Roland Emmerich in 2003 een artikel las over vrouwenhandel in New York Times Magazine, zag hij de film al voor zich. Zelf maakt Emmerich grote, dure, Amerikaanser-dan-Amerikaanse spektakelfilms. Dat is niet het profiel dat nodig is om de verfilming geloofwaardigheid te verlenen. Hij liet het project evenwel niet los, werd producer en maakte zich sterk om Marco Kreuzpaintner binnen te halen als regisseur. Het scenario is geschreven door Jose Rivera, die eerder The Motorcycle Diaries neerpende.
 
Het onthullende artikel van Peter Landsman dat aan de basis ligt van deze filmt, schept een misselijkmakend beeld van vrouwenhandel en seksslavernij en de rol die de Verenigde Staten daarin spelen. Zeker zo belangrijk is de rol die de Amerikaanse overheid daar heel bewust niet in speelt. Wat niet weet, wat niet deert, of een variant daarop.
 
Trade is een film gemaakt uit woede, ongeloof en frustratie. Mensenhandel en seksslavernij is al eerder het onderwerp geweest van bioscoopfilms en tv-series. Het Vlaamse Matroesjka’s en de uitstekende Britse miniserie Sex Traffic waren oogopeners op tv. Bordertown, Lukas Moodyssons Lilya-4-ever, Amos Gitai’s Promised Land en Oscarwinnaar The Journey of Hope films die op verschillende manieren en een eigen toonzetting de problematiek onder de aandacht probeerden te brengen.
 
Dat ieder jaar meer dan een miljoen mensen worden verhandeld is wraakroepend. Om het verhaal van die mensen te vertellen, is roepen geen optie. Het onderwerp verdient reflectie en sereniteit. Trade is gelukkig een doordachte en goed opgebouwde film die zich ver houdt van alles dat naar sensatie neigt, de spanning geleidelijk opbouwt en heel erg focust op de mensen achter de handel.
 
De dertienjarige Mexicaanse Adriana en haar zeventienjarige broer Jorge zijn de hoofdpersonages. Jorge verdient geld door argeloze toeristen in Mexico-stad naar een achterbuurt te lokken waar ze overvallen worden door zijn kompanen. Met het geld dat hij op die manier bij elkaar sprokkelt, koopt hij een gloednieuwe, blinkende fiets voor zijn jarige zus. Tijdens haar eerste ritje, wordt ze ontvoerd door een bende vrouwenhandelaars die ook de hemel beloofd hadden aan twee Oost-Europese meisjes. Ze ondergaan allen hetzelfde lot: in de vrachtwagen richting Verenigde Staten om daar verkocht te worden aan de hoogste bieder. Jorge zet de achtervolging in. Per toeval ontmoet hij een Amerikaan die hem wil helpen zijn zusje terug te vinden.
 
Hoewel de achtervolging centraal staat, is Trade geen achtervolgingsfilm. Marco Kreuzpaintner heeft vooral oog voor het hele proces achter de handel in minderjarige seksslavinnen: van het moment van de ontvoering tot de levering aan de klant. Het is haast een feitelijke weergave van het drama. Hij gaat niet uit de weg dat de bende harteloos te werk gaat, maar hij schuwt het schandaal. Wanneer het te ondraaglijk wordt, zou niemand nog willen kijken en daar is niemand mee gebaat.
 
De droge aanpak zet Kreuzpaintner het verhaal van Trade extra in de verf. Minder dramatische Hollywoodingrepen zorgen voor meer menselijk drama op het scherm. De feiten spreken toch voor zich. Een enkele keer buigt hij voor de wetten van het genre. Niet alle plottwisten komen geloofwaardig en er vloeit al eens een traan op een fout moment, maar dat is detailkritiek. Trade bulkt van de rauwe aangrijpende scènes – de fotoshoot, de pogingen om de rivier over te steken, de bijna-ontsnapping… - en is een bijtende illustratie van de ironie van het lot: hoe een cadeau bijna een doodstraf wordt.
 
De chemie tussen Kevin Kline en debutant Cesar Ramos zit goed, maar de bijrol van Alicja Bachleda springt het meest in het oog. De manier waarop haar achtergrond stap voor stap verduidelijkt wordt, is een pad dat leidt naar tragedie. Bachleda speelt haar slachtofferrol als een ruwe diamant met ingehouden verdriet en onverzettelijke trots. Kreuzpaintner is met onderscheiding geslaagd voor zijn Amerikaans debuut.