HITMAN

In het rijtje van games die zonodig verfilmd dienen te worden, werd niet zo lang geleden (eindelijk) de gitzwarte film-noir Max Payne toegevoegd, een actieverhaal waar de dialogen even hard knetterden als een aanwaaiende vuurzee. Momenteel wordt Mark Wahlberg voor de hoofdrol genoemd maar de concrete plannen zijn nog veraf. Het wordt nu al duimen dat Hollywood het weer niet verpest. Zo is voor zowel vele filmliefhebbers als gameliefhebbers de Duitse cineast Uwe Boll een knoeier van formaat. Zal hij zich ook op dit werk willen storten? Laten we hopen van niet.
 
Deze week komt een andere langverwachte gameverfilming in de zalen. Hitman (genaamd 47) is een getrainde huurmoordenaar zonder enige gevoelens die niet kijkt op een litertje bloed meer of minder. Klinkt leuk, maar helaas bewijst de film nog maar eens dat games en films mijlenver van elkaar verwijderd zijn.
 
De Hitman in kwestie gaat door het leven als ‘47’ (rol van Timothy ‘Deadwood’ Olyphant die duidelijk van zijn succes geniet). Of het nu is om zijn dwaze naam of zijn training door een geheim genootschap, niemand is echt zeker waarom de jongen aan het moorden slaat. Maar de man kent zijn vak: spotten van het doelwit, goed plekje zoeken en de trekker overhalen. Door zijn job heeft de man uiteraard meer vijanden dan hem lief is. Interpolagent Mike Whittier (een zwakke Dougray Scott op tranquillizers) die hem graag wil inrekenen. Hij achtervolgt de man zelfs tot in Sint-Petersburg waar een van Hitmans missies anders uitdraait dan verwacht. Een dodelijk schot op de Russische president blijkt minder fataal te zijn dan verwacht. 47 wordt verraden en moet vluchten. Dankzij de inlichting van een goed menende baas lukt het de man een zogezegde getuige op te sporen die eveneens door de situatie in gevaar is. Samen met zijn metgezel (de oogverblindende Olga Kurylenko zal geen acteerprijzen winnen maar ze jaagt wel de testosteron de hoogte in) tracht hij zijn achtervolgers een stap voor te blijven en, als het even kan, orde op zaken te stellen door de snoodaards één voor één omver te knallen. Dat hij daarvoor de President moet achterna zitten, de KGB trotseren en Interpol moet voorblijven, is voor deze kerel allemaal maar bijzaak.
 
Ondanks de ogenschijnend eenvoudige plot wordt het geheel wel erg warrig in beeld gebracht. De plotgaten zijn echt niet te tellen en de onduidelijkheden stapelen zich stelselmatig op (acteurs komen en gaan dat het een lieve lust is). Uiteraard is de prent een groot hersenloos actiefestijn, maar dan nog vraag je je af hoe die man om de haverklap in een ander kostuum kan springen terwijl iedereen erop staat te kijken. Aan actie is er dan weer geen gebrek met enkele (min of meer) leuke shoot outs als gevolg, maar dat cineast Xavier Gens geen John Woo is valt dan weer duidelijk te merken. Het kruit knalt er tamelijk vlot door, maar echt nadampen doet het nooit. Dat proberen goed te maken door er een emmer bloed of vier bij te werpen, is verloren moeite.
 
Ook de acteurs breken geen potten. Timothy Olyphant doet nog wel zijn best om zijn personage wat vorm te geven, maar elke seconde hoop je dat de man plots terug in de gedaante verschijnt van zijn fantastisch Deadwood personage Sheriff Bullock. Dougray Scott had er duidelijk weinig zin in en tv-acteurs Robert Knepper (Prison Break) en Henry Ian Cusick (Lost) gaan verloren in hun oninteressante bijrollen. Even lijkt er nog wat amusement te komen uit de chemistry tussen 47 en zijn metgezel, maar de charismatische huurmoordenaar heeft evenveel gevoelens als haar op zijn hoofd, zelfs al wil deze Europese schone zijn menselijke kant naar boven halen.
 
Helaas is Hitman geen knetterende, naar kruitdampen ruikende actieprent geworden die het adrenalinegehalte de hoogte injaagt. Het potentieel is aanwezig, maar de afwerking laat duidelijk te wensen over. Het warrige verhaal is te eendimensioneel (de goede westerlingen tegen de slechte Russen), geen enkele dialoog blijft hangen en de goedbedoelde actiescènes zijn snel vergeten.