BEE MOVIE

Nadat Jerry Seinfeld in Cannes voor de meest opvallende promotiestunt zorgde door van het dak van een hotel te vliegen in bijenoutfit, zoemt Bee Movie in de Verenigde Staten aan de box-office alles en iedereen omver. Maar dat kan niet verbloemen dat Dreamworks tegenwoordig wat te veel in dezelfde pot honing draait. Na het olijk persiflerende Shrek en het al even karikaturale Shark Tale ging het jammerlijk bergaf in de afkooksels Madagascar en Over the Edge. En in de Vlaamse versie van Bee Movie, met onder andere de BV tweeling Roel Vanderstukken en Stan Van Samang achter de microfoon, wordt te naarstig naar de juiste woordspelingvarianten gezocht. Bovendien is het verhaal zelf simpelweg te dunnetjes.
 
Ergens in een bijenkorf komt de pas afgestudeerde Barry B. Benson (stem van Adriaan van den Hoof en van Jerry Seinfeld in het origineel) plots tot het besef dat hij zijn leven lang door zal moeten brengen als een miezerige nectarbewerker. Hij besluit de korf te verlaten en aan de zijde van populaire pollenverzamelaars trekt hij op ontdekking in de buitenwereld. Al snel valt zijn angel op de bloedmooie Vanessa, een bloemiste in de Big Apple. Maar wanneer hij merkt dat zijn soortgenoten in haar wereld uitgerookt en uitgebuit worden, besluit hij via de rechtbank (!) in de tegenaanval te gaan.
 
Om de plot enigszins te rekken en ook voor volwassenen toegankelijk te houden, keken de producenten op geen inspanning. Ray Liotta, heerlijk digitaal nageboetseerd, en diens ‘private select honey’ vormen het uithangbord van de uitpersende mensenwereld. Maar ook de eigenzinnige Larry King en een mediterende en in ‘marcel’ voor de rechtbank verschijnende Sting worden ten tonele gevoerd. Het zijn de gebruikelijke ingrediënten voor Dreamworks, dat ervan houdt in zijn digitale pracht het Hollywood van vandaag in zijn blootje te zetten. Met de goedkeuring van die Hollywoodsterren overigens. Sting, King en Liotta leenden maar wat graag hun stem voor Bee Movie.
 
De vrijheid van anderen noopt tot jaloezie bij de mens en heeft vaak een soort drang tot inperking van die vrijheid tot gevolg, zo lijkt Jerry Seinfeld ons te willen inpeperen. De Amerikaanse stand-up comedian had aan een lunch met Steven Spielberg genoeg om zijn bijenidee in een tekenfilmscenario te gieten. En het moet gezegd, visueel is het voor Spielbergs studio weer een pareltje geworden, met een fel kleurenpalet en cartooneske personages (let op de straatscènes in New York en de beer). Maar het visuele en een mager zedenlesje volstaan niet om het niveau van bijvoorbeeld de eerste Shrek te halen.
 
Daarvoor vervalt Bee Movie te zeer in cliché’s. Het liefdesverhaaltje lijkt al een kort leven beschoren nog voor het begonnen is en het vervelende rechtszaalgedeelte is overbodig. In plaats van het uit te proesten haal je als kijker hooguit eens je schouders op. Het vermaak is simpelweg te zeldzaam om te blijven boeien. De woordspelingen gaan storen en nemen Kiekeboe trekjes aan en Sven De Ridder als hippiemug met Antwerps accent vonden we toch iets te ver gezocht.
 
Misschien ligt het anders bij het Amerikaanse origineel. Je kan er nu eenmaal niet omheen dat Vlaamse versies van Hollywood producties een soort bezigheidstherapie geworden zijn voor kinderen die het Engels nog niet al te eigen zijn en nog niet snel genoeg lezen om de ondertitelde versies te kunnen volgen.
 
Door het dubben van Bee Movie vielen er zonder twijfel heel wat van Seinfelds kurkdroge grappen weg. De in België niet al te populaire New Yorker is zowel acteur, schrijver als stand-up comedian. De laatste aflevering van diens gelijknamige comedy serie haalde in de VS om en bij de zesenzeventig miljoen kijkers, iets meer dan de dertigduizend Vlaamse fans, die de serie op Eén volgden. Kenmerkend aan Seinfelds humor zijn diens oneliners, die duidelijk heel wat aan kracht inboetten in de Vlaamse variant. Visueel om vingers en duimen bij af te likken, verhalend niks bijzonders.