I AM LEGEND

In 2009 wordt de hele wereldbevolking uitgeroeid door een virus, ontstaan uit een nieuw medicijn tegen kanker. Robert Neville (Will Smith), een militair die altijd heeft gevochten tegen de verspreiding van het dodelijke virus, blijkt er als enige immuun voor te zijn. Drie jaar later woont hij, samen met zijn hond, helemaal alleen in een verlaten New York. Althans, bijna alleen. Verscholen in het donker wonen nog gruwelijk gemuteerde mensen, die hun schuilplaats enkel bij nacht verlaten. Toch geeft Neville de moed niet op, en probeert hij een tegengif te ontwikkelen op basis van zijn eigen immune bloed.

Het lijkt wel alsof een sciencefictionschrijver uit een dozijn zich op een zondagnamiddag verveelde, en daarom maar besloot om het meest clichématige verhaal dat hij kon verzinnen op papier te zetten. Om zich zo te verkneukelen aan zijn eigen kneuterigheid. Opdracht volbracht, ware het niet dat dit in Hollywood tegenwoordig zowat de standaardmethode is om filmscripts te schrijven. Als er maar een paar mooie plaatjes te zien zijn en er een grote naam op de affiche staat, dan zullen de filmzalen wel volstromen. De inconsistenties zijn niet op één hand te tellen. Het lijkt wel alsof de scenaristen van deze film al een paar maanden vóór de grote schrijversstaking van november gestopt waren met werken.

Regisseur Francis Lawrence (Constantine) geeft onomwonden toe dat het tonen van een leeg New York dé grote motivatie was om deze film te maken. Dat levert wel indrukwekkende beelden op. Zo is er bijvoorbeeld het door gras overwoekerde Times Square, waar Neville rustig graan gaat verbouwen. Het is in elk geval een pluspunt dat Lawrence zoveel mogelijk gebruik heeft gemaakt van echte locaties. Logistiek moet het een nachtmerrie geweest zijn, maar dergelijke beelden verhogen wel het realisme.

Maar dat is dan ook zowat het enige positieve dat we over I Am Legend kunnen schrijven. Will Smith vervult zijn rol naar behoren, maar het lijkt ons niet bijster moeilijk om in je eentje door een stad heen en weer te wandelen. Eén keer mag hij toch zijn cynische zelf boven halen, in een scène waarin hij zijn ongeloof in God uitschreeuwt omdat die de ramp heeft toegelaten. Tja. In Amerika mag dit misschien vernieuwend klinken, maar in onze contreien is die gedachte inmiddels achterhaald. Voor de rest had Lawrence eigenlijk eender welke acteur voor deze rol kunnen kiezen, een uitdaging zit er voor Smith toch niet in. De flashbacks waarin geprobeerd wordt om Neville wat achtergrond mee te geven, doen niets ter zake. Bovendien wordt de film nog eens doorspekt met de nodige schrikmomenten. U mag rekenen op zo ongeveer één per vijf minuten. De eerste drie keer zit je dan nog wel een beetje in spanning, de overige 43 keer wil je dat ze nu gewoon eens vooruit gaan met het verhaal.

De gemuteerde mensen, ten slotte, werden volledig door de computer gegenereerd maar zijn compleet ongeloofwaardig. Het is lang geleden dat we nog CGI van deze belabberde kwaliteit gezien hebben. De makers doen hun best om de spanning op te bouwen, maar wanneer je de wezens dan uiteindelijk te zien krijgt, valt het moeilijk om een lachsalvo te onderdrukken. Een mens zou bijna met nostalgie terugkijken naar de dinosauriërs uit Jurassic Park. Hoewel het nu bijna 15 jaar geleden is dat ze digitaal werden geconstrueerd, zagen ze er realistischer uit dan de gedrochten die we in deze film voorgeschoteld krijgen.

Helaas is I Am Legend een film die rechtstreeks in de DVD-rekken had moeten belanden. Het concept is al te dikwijls uitgemolken - 28 Days Later is daar een mooi voorbeeld van. I Am Legend is een B-filmproject, verpakt in een glanzend maar heel erg dun jasje. Dit scharminkel haalt alleen de zalen omdat een grote naam zich aan het project heeft verbonden. De trailer was veel vermakelijker dan de volledige film, en u krijgt er toch bijna al de interessantste beelden van een leeggelopen New York in te zien. Deze film was beter een legende gebleven, lang vergeten en diep bedolven onder de grond.