FRED CLAUS

Het verhaal start met een droevige familiegeschiedenis die zelfs Steven Spielberg niet voor mogelijk zou kunnen houden. De Kerstman (gespeeld door Paul Giamatti, die zich duidelijk van set heeft vergist) heeft namelijk een oudere broer, de irritante Fred Claus (vertolkt door (on)komisch wonder Vince Vaughn, die beseft dat grote rollen toch niet voor hem zijn weggelegd). Tot zijn grote ergernis heeft Fred steeds in de schaduw van Santa moeten leven. Elke poging om zijn broer bij te benen strandt immers op de vaststelling dat er toch weinig te beginnen valt tegen de man die elk kind op aarde gelukkig kan maken. Al vlug raakt Fred aan lager wal en verknoeit zowat elke zaak die hij in handen krijgt. Om de familiebanden enigszins aan te scherpen, besluit Fred dan maar om voor zijn jongere broer te gaan werken. Hoewel dit niet door iedereen in dank wordt afgenomen, geeft zijn familie hem toch een kans. Fred komt in het atelier terecht, waar al snel duidelijk wordt dat hij niet de meest bekwame en handige jongen is. Ondertussen krijgt Santa af te rekenen met enkele hooggeplaatste heren (waaronder een totaal verloren gelopen Kevin Spacey, die duidelijk niet aan het hoogtepunt van zijn carrière toe is) die erop uit zijn om het bedrijf van de Kerstman te sluiten. Was dit meteen gebeurd, dan had de goedhartige kijker het einde van dit misbaksel niet moeten afwachten.

De eerste vraag die deze film tussen de poederachtige sneeuw oproept, is wat een fantastische acteur als Paul Giamatti heeft kunnen bezielen om in deze prent aan te treden. We kunnen alleen maar besluiten dat de man het hart op de juiste plaats heeft – de baard staat hem niet eens zo slecht – en na zijn zware rollen in Sideways en Shoot 'Em Up duidelijk eens toe was aan het luchtigere werk. Helaas spiegelt Giamatti zich al te snel aan de veel lichtere acteerprestaties van zijn irritante tegenspeler(s), waardoor hij geen hoge toppen scheert (de sneeuw blijft mooi liggen). Van een acteur als Vince Vaughn weet je dat de man heel af en toe eens grappig uit de hoek kan komen, maar dat hij zich voor het grootste deel beperkt tot jeugdhumor waarbij zelfs tieners bedenkelijk de wenkbrauwen fronsen. Elke grap zie je van mijlenver aankomen, zoals bijvoorbeeld de broedertwist tussen Santa en Fred die wel moet uitmonden in een helse rit. Bovendien blijft alles mooi binnen de grenzen van de moraliteit. Sommigen vinden dat leuk, maar voor anderen is het slaapverwekkend. Wanneer je dan ook nog eens acteurs als Kevin Spacey en Rachel Weisz voorbij ziet paraderen, kan je alleen maar besluiten dat Kerstmis enkele zakken goed heeft gevuld. Toegegeven, in een kerstfilm verwachten we niet de zwarte humor van een Kiss Kiss Bang Bang. Maar dat regisseur David Dobkin (Shanghai Knights) niet verder komt dan een sneeuwballengevecht waarin de Kerstman op zijn donder krijgt, doet weinig positiefs vermoeden voor zijn komende verfilming van The Flash.

Voor gezinnen is de keuze natuurlijk weer wat gemakkelijker. Uw jonge oogappels zullen waarschijnlijk een paar keer goed grinniken, en u achteraf bedanken voor het bezoekje aan de cinema. U zult daarentegen een traantje wegpinken voor het weggegooide geld. Maar bedenk daarbij dat de innige omhelzing van uw geliefde de kilte van het scherm vlug kan doen vergeten. Prettig kerstfeest.