MR. MAGORIUM'S WONDER EMPORIUM

In vergelijking met Stranger Than Fiction lijkt Mr. Magorium's Wonder Emporium een stap terug. Helm schreef het scenario voor deze film nochtans vóór dat van Stranger Than Fiction. Het geraakte zeven jaar lang verstrikt in de kantoren van Fox, voor Helm het terugkocht en zelf de touwtjes in handen nam. Dustin Hoffman had al een klein bijrolletje gespeeld in Stranger Than Fiction en is altijd wel te vinden voor een excentrieke hoofdrol. Om Nathalie Portman aan de haak te slaan, stuurde Helm haar het script ingepakt als een groot, magisch cadeau. Portman was weg van het hele idee, maar helaas blijkt de verpakking aantrekkelijker dan de inhoud. In het glinsterende papiertje met de rode strik zit een speeltje dat te weinig fonkelt om onweerstaanbaar te zijn.

De wonderwinkel uit de titel zou er eentje kunnen zijn uit een boek van Roald Dahl. Een beetje zoals Willy Wonka doorheen zijn magische chocoladefabriek huppelt, zo wandelt Edward Magorium (Dustin Hoffman) door zijn speelgoedwinkel. Alleen is de 243-jarige man met de veelkleurige pakken en het Einsteinkapsel vriendelijker en liever dan de bizarre allitererende gemenerik en zijn vreemde Oompa Loompa's. Magorium is de altijd lachende, optimistische, grappende suikeroom. De ongedwongen, gekke sfeer in de winkel is voor kinderen nog aantrekkelijker dan al het speelgoed dat op magische wijze tot leven komt.

Aan alle leut en lol lijkt een einde te komen als Magorium op een dag besluit dat het tijd is om andere oorden op te zoeken. Of, zoals hij het zelf uitdrukt: hij heeft zijn laatste paar schoenen gekocht. De laatste wandeling is er eentje waarvan hij niet meer terug zal komen. Dat slechte nieuws is een behoorlijke slag voor Molly Mahoney (Nathalie Portman), Magoriums rechterhand in de winkel. Zij voelt zich helemaal niet klaar om de magische winkel over te nemen. Molly – ooit een veelbelovende pianiste – bulkt namelijk niet meteen van het zelfvertrouwen. Bovendien gaat het niet zo goed met de financiële kant van de winkel. De stijve, grijze boekhouder Henry Weston (Jason Bateman) ontdekt dat Magorium de laatste twee eeuwen beter overweg kon met poppen en treinen dan met cijfers en letters. Met de komst van deze cijfermutant lijkt de ooit zo kleurrijke winkel overigens letterlijk te vergrijzen. Waar is de magie naartoe?

Helaas is die vraag een pars pro toto voor de hele film. Zach Helm is geen Tim Burton als het aankomt op visuele flair of verrassende parafernalia. De narratieve ellende is nog opvallender dan de visuele. Veel verrassingen vallen er namelijk niet te beleven in het behoorlijk makke scenario dat een samenraapsel lijkt te zijn van een hele stapel jeugdboeken en kinderfilms over hetzelfde thema. Dat de eindbalans toch nog positief doorweegt, is grotendeels te danken aan een betoverende cast, met een geweldige Dustin Hoffman, een aandoenlijke Nathalie Portman en een frisse Zach Mills, die als de jonge, hoedenverzamelende Eric Applebaum het hele verhaal vertelt. Het is hun verdienste dat het te doorzichtige verhaal, de mierzoete dialogen en de opzichtige moraal ("Your life is an occasion, rise to it!") toch nog draaglijk blijven. Maar het emporium twinkelt en rinkelt echt te bescheiden om helemaal bij weg te smelten.