GONE BABY GONE

Het succes van Gone Baby Gone is Affleck overigens meer dan gegund, want met zijn laatste optreden (als Georges Reeves in het onterecht afgebroken Hollywoodland) gaf de acteur al eerder aan klaar te zijn voor het zwaardere werk. Hij weet ook duidelijk de juiste mensen te kiezen voor het acteerwerk, want zijn jongere broer Casey Affleck mag na zijn schitterende rol in Jesse James - die hem hopelijk een Oscar oplevert- wederom terugblikken op een magistrale prestatie.

Het verhaal start met de kidnapping (of wat had u verwacht?) van het jonge meisje Amanda McCready. Het arme kind werd uit haar huis meegenomen toen haar moeder even de deur uit was. De hele politiemacht van Boston (geleid door een altijd charismatische Morgan Freeman) tracht het meisje op te sporen, maar haar weinig hoopgevend lot wordt met het moment triester. De moeder is echter niet van de zuiverste soort en haar verslaving doet sommigen vrezen dat haar inbreng om het kind terug te vinden betrekkelijk klein is. Als wanhoopspoging tracht haar broer (een schitterende Titus Welliver uit Deadwood) mede opgedragen door zijn vrouw een detective in te schakelen om de politie te helpen.

De enige man die de buurt kent en weet waar hij moet zoeken is privé-detective Patrick Kenzie (Casey Affleck). Samen met zijn vrouw/partner (Michelle ‘kiss kiss bang bang’ Monaghan toont duidelijk haar klasse) begeeft hij zich mee in het onderzoek en tracht hij informatie te achterhalen op plaatsen waar de politie geen antwoorden vindt. Het duo wordt bijgestaan door twee agenten (waaronder een sinistere Ed Harris) die in de jonge detective niet meteen het juiste postuur zien. De zoektocht naar het kind verloopt niet van een leien dakje en niemand weet of ze de antwoorden wel willen te weten komen.

Na zijn onvergeeflijke optreden in één van de grootste rampen uit de filmgeschiedenis (allemaal luidkeels: Gigli), was Ben Afflecks carrière ten dode opgeschreven. Maar de man heeft duidelijk geleerd uit zijn fouten en bewijst nog heel wat in zijn mars te hebben. Affleck ontpopt zich als uitstekend cineast, heeft een perfect gevoel voor timing en drama (de langzame opbouw getuigt van grote klasse) en is zelfs moedig genoeg om aan zijn film een erg on-Amerikaans einde te breien.

Casey Affleck beschikt over een enorme dosis charisma en zijn heerlijke dialogen tonen aan dat hij zich helemaal in de buurt kon inleven. Ook de rest van de cast is meer dan uitstekend. Michelle Monaghan houdt zich kranig staande en van klasbakken als Morgan Freeman en een opnieuw sublieme Ed Harris zijn we bijna niets anders gewend. Bij velen zal de film Mystic River wel even door het geheugen zweven bij het volgen van de schitterende karakterontwikkeling en misschien helaas ook wel bij de paar toevalligheden die het verhaal niet kan wegsteken. De film verliest evenwel nooit zijn greep op de kijker. De actiescènes zijn intens en doordacht op het scherm gebracht en de aantrekkelijke soundtrack van Harry Gregson-Williams vloeit mooi door het geheel heen. Let vooral op de scène waar het detective duo de chagrijnige moeder meeneemt in de auto. Het realisme druipt van het scherm.

Zonder ook maar iets van de sublieme climax te verklappen, kunnen we garanderen dat het slot nog dagen nazindert. Het getuigt van groot lef en vormt een knappe afwerking voor een volledig geslaagde thriller. De acteurs nemen je compleet mee in de hel die ze moeten doorkruisen (je voelt gewoon de haat in jezelf opkomen) en je morele principes worden meermaals op de proef gesteld. Bravo!