Dit is eigenlijk de korte inhoud van Apocalypse Now, maar schijn bedriegt. Het verhaal oogt simpel en lijkt op een doorsnee zoektocht maar in deze film worden de diepste krochten van de ziel bezocht, zowel bij kolonel Kurtz als bij eender welke gezagsdrager. We maken bijvoorbeeld kennis met luitenant Kilgore, een van de kleurrijkste en tegelijkertijd ook een van de engste personages uit de filmgeschiedenis. Kilgore deinst er immers niet voor terug middenin een napalmbombardement te gaan surfen en spuit ondertussen ook nog klassieke regeltjes dialoog zoals “I love the smell of napalm in the morning” in het rond. Maar wat de film echt zo fascinerend maakt, is dat hij weigert een standpunt in te nemen over de oorlog in Vietnam. Het politieke apparaat wordt geen enkele seconde met de vinger gewezen, ook al is het duidelijk dat deze oorlog totaal overbodig en uiterst smerig was.
Apocalypse Now was de laatste van een reeks meesterwerken die in de jaren zeventig werden uitgebracht: denk maar aan All The President’s Men, Klute, One Flew Over The Cuckoo’s Nest, Badlands en ga zo nog maar even door. Allemaal films die zich onderscheidden door hun onconventionele thema’s en intelligente mise-en-scène. Maar Apocalypse Now was wel de meest controversiële van het voorgenoemde rijtje. Francis Ford Coppola, de regisseur, beleefde zelf zijn apocalyps tijdens het draaien van zijn prent. De opnameperiode bedroeg 16 weken en draaide uit op iets van een 238 dagen verkennende opnamen. Tot overmaat van ramp bezweek protagonist Martin Sheen bijna aan een hartaanval op de set en keerde hij pas vijf weken later terug. Coppola financierde ook een groot deel van de film zelf en ging bijna failliet. Een paar jaar geleden werd er trouwens een uitstekende documentaire vrijgegeven over die rampzalige draaidagen getiteld “Hearts of Darkness: A Filmmaker’s Apocalypse”.
De hele film baadt in een wasem van rook en koortsachtige droomsequenties. Hoe dieper je het oerwoud binnendringt, hoe grimmiger de sfeer wordt. De psychologische gevolgen van de Vietnamoorlog worden op een zeer realistische manier in beeld gebracht; getuige daarvan het laatste halfuur waarin Kurtz als de duivel wordt voorgesteld die zijn discipelen met vaste hand regeert. Hij prevelt bizarre anekdotes waar een normaal mens zelfs nooit aan zou denken. Wanneer de aftiteling over het scherm rolt, heb je drie uur geniale cinema achter die kiezen die aankomen als een mokerslag. Maar wat deze hypnotiserende film echt zo eng maakt, is dat hij het ware ‘Nam zo goed schijnt te treffen. The horror, the horror!
Elke maand stoffen we een filmklassieker af. Surf doorheen het archief om de vorige klassiekers te lezen.