30 DAYS OF NIGHT

Ghost House Pictures – het productiebedrijfje van Sam Raimi – heeft de voorbije jaren niet echt een mug weten dood te meppen met enerzijds remakes van Japanse horror (The Grudge, The Messengers) en anderzijds wel erg uitgeputte clichés (The Boogeyman). Met de op stapel staande remake van Raimi's eigen The Evil Dead en de release van deze 30 Days of Night lijkt de zon eindelijk op te komen aan de duistere horizon. 30 Days of Night heeft tégen dat het de zoveelste verfilming van een comic is, en nog maar eens zijn tanden zet in het vampierthema. Maar regisseur David Slade geeft aan het gegeven een nieuwe, frisse draai die goed uitpakt.

Het begin- en eindbeeld van 30 Days of Night is een romantische zonsondergang waar personages vol bewondering naar turen. De vreemdeling die er aan het begin van de film naar kijkt, is een onheilspellende boodschapper die de komst van dood en verderf aankondigt. De twee geliefden die op het eind in elkaars armen liggen, zijn de overlevenden van een maand bloedvergieten. Plaats van handeling is het onooglijke stadje Barrow, het meest noordelijke punt van Amerika. De dichtstbijzijnde andere stad ligt op honderd kilometer. Elke winter zinkt de zon voor dertig dagen achter de horizon weg. Wie bang is van het donker, vertrekt op vakantie. Sheriff Eben Oleson (Josh Hartnett) is een van de moedige inwoners die blijft.

Een maand leven in duisternis is sowieso geen pretje, maar dit jaar wordt het extra moeilijk. Een vreemdeling (Ben Foster) orakelt dat de extreme wintertemperaturen niet door het weer veroorzaakt worden, maar door de dood die nadert. De afslachting van een horde sledehonden is geen goed voorteken. Voor de plaatselijke sheriff de situatie goed kan peilen, snellen een troep hongerige vampiers met een vreemd zuiders accent door het stadje. Hun dodelijke raid laat een spoor van rood bloed achter in het witte sneeuwtapijt. Enkele overlevenden moeten zich onder leiding van Oleson verschansen en een plan uitdokteren om het tegen de vampiers op te nemen.

Door de vampiers te situeren in een in duisternis gehulde omgeving, geeft regisseur Slade ze een niet te onderschatten voordeel. De zonschuwe moordmachines kunnen zo vierentwintig uur per dag hun prooi besnuffelen en op elk moment genadeloos toeslaan. Die aardige premisse is de grote verdienste van Steve Niles en Ben Templesmith die verantwoordelijk waren voor de originele comics. Hun vampiers – onder leiding van Marlow (Danny Huston) - hebben in de verste verte geen affiniteit met Graaf Dracula, maar zijn wilde, ongeciviliseerde wezens met stroop om de bek en dood en verderf in de gitzwarte ogen. Als vraatzuchtige beesten verscheuren ze hun prooien. Hun krijsen en kreten gaan door merg en been.

De overgebleven inwoners van Barrow zitten als ratten in de val. Oleson is als sheriff de natuurlijke leider van het groepje, al valt wat dat betreft het wat bleke charisma van Josh Hartnett tegen. Al vroeg in de film maakt Slade de astmapatiënt niet tot de onkreukbare Rambo die zijn vuisten tegen de messcherpe vampiertanden zal timmeren. Zijn af/aan-relatie met zijn vrouw Stella (Melissa George) maakt hem even kwetsbaar als de geïsoleerde positie van de groep in de barre kou en genadeloze isolatie.

De Brit David Slade begon zijn carrière als videoclipfilmer, maar maakte in 2005 diepe indruk met Hard Candy. In 30 Days of Night houdt hij de teugels streng gespannen. Hij filmt met een nauwkeurig bestudeerd grondplan in de hand en slaat zelden of nooit onnodige zijstraatjes in. Dat laat de strakke structuur gelukkig ook niet toe. Slade wisselt intieme scenes tussen de overlevenden af met genadeloos harde beelden waarin de vampiers hun aas verscheuren en verslinden. In een ijzersterke montage pant Slade met de camera vanuit de lucht over het slachtveld dat de vampiers aangericht hebben. De afwezigheid van geluid versterkt het effect. Jammer genoeg vergeet Slade wel een paar voor de hand liggende vragen te beantwoorden: hoe geraken die vampiers in hemelsnaam per boot (!) tot in Barrow? En waar komen ze trouwens vandaan?

Bizar genoeg filmden Slade en zijn team 30 Days of Night niet in het hoge noorden. Ze trokken naar een zonnig Nieuw-Zeeland waar de WETA Workshop van Peter Jackson de set (digitaal) liet ondersneeuwen. Het visueel schitterende landschap is het ideale decor voor een gemeen spelletje kat- en muis. Wanneer de zon op het einde van de film weer opkomt, is er hoop en verlossing, maar ook opoffering. Het is een ijzersterk eindbeeld van een sterke film.