ALIENS VS PREDATOR - REQUIEM

Aliens vs Predator pikt onmiddellijk de draad op van het eerste deel. Een door een Alien bevruchte Predator wordt aan boord gebracht van het Predator-schip, dat als snel volledig door Aliens wordt overgenomen. Kort daarop stort het ruimtetuig neer in het uitgestrekte berglandschap nabij het rustige stadje Gunniston in de staat Colorado. Intussen heeft een verwonde Predator een noodsignaal kunnen uitzenden naar zijn thuisplaneet, waar men onmiddellijk een nieuw schip richting aarde stuurt. Wanneer de meedogenloze Aliens aan hun bloedige tocht doorheen het stadje beginnen, merken de pas uit de gevangenis ontslagen Dallas en zijn jongere broer Ricky al gauw dat er iets grondig fout is. Op het moment dat sheriff Morales in het bos enkele gevilde lijken ontdekt, is het hek helemaal van de dam. Een groepje overlevenden, met de bikkelharde ex-militair Kelly op kop, raakt gevangen in een wreedaardige strijd tussen de Aliens en de Predator…

Aan het roer van de sequel staan de debuterende Colin en Greg Strause. Hoewel ze met Aliens vs Predator pas aan hun eerste grote regieklus toe zijn, konden de broertjes in het verleden al meermaals hun stempel drukken op de filmindustrie. Het duo is namelijk de drijvende kracht achter het succesvolle SFX-bedrijf Hydraulx, dat onder meer instond voor de visuele effecten van The Day After Tomorrow, X-Men: The Last Stand en 300. Aangezien de heren naar eigen zeggen de grootste Alien- en Predator-fans zijn, denk je als kijker een degelijk verhaal te mogen verwachten. Helaas blijkt dat net de grootste zwakte van de film te zijn. Het door Shane Salerno geschreven scenario kunnen we misschien nog het best omschrijven als een ‘science fiction slasher’: het verhaaltje is letterlijk in één zin samen te vatten, en de personages hebben de diepgang van een badkamertegel. Het is duidelijk dat de protagonisten als kanonnenvlees worden opgevoerd, en dat Salerno’s woorden bijna enkel als kapstok voor de actie dienen.

Toch komt de entertainmentfactor van AVPR hierdoor niet in het gedrang. Integendeel zelfs. Van bij de aanvang zetten Colin en Greg de toon, en wordt het voor de kijker meteen duidelijk dat hij niet in het zoveelste familievriendelijke ‘PG-13’ actie-avontuur is aanbeland. De gebroeders Strause hebben keihard gestreden voor hun R-rating, een quotering die ze dan ook met de nodige trots opspelden. In Aliens vs Predator spat het bloed van het scherm en is niemand veilig. Personages worden in een hoofdrol gedwongen, om daarna zonder pardon aan de bloeddorstige Aliens ten prooi te vallen. Zelfs kinderen worden niet gespaard. Daarnaast staat de film bol van liefdevolle hints en verwijzingen naar Alien, Aliens en Predator, waarmee de regisseurs nogmaals hun fanstatus onderstrepen.

De broers zijn er bovendien in geslaagd om de monsters opnieuw angstaanjagend te maken, geen evidente klus na de soms afgestompte ontwerpen in AVP. De voortreffelijk ontworpen creaturen verplaatsen zich in de schaduw en in het donker, en roepen daarmee de claustrofobische sfeer uit de eerste films op. Bovendien zijn de sets en de actiescènes aangenaam groots van opzet. Jammer genoeg heeft de donkere atmosfeer ook zijn nadelen. AVPR boogt dan wel op een lekker strak tempo, toch maakten de heren Strause en cinematograaf Daniel Pearl niet altijd de meest gelukkige keuzes wat camerastandpunten en montage betreft. Dat maakt het bij momenten best moeilijk om uit te maken wat er allemaal gaande is.

Op de titelrol van Aliens vs Predator treffen we voornamelijk talenten uit het televisiewereldje aan. De bekendste gezichten zijn Steven Pasquale (Rescue Me), Ariel Gade (Invasion) en Robert Joy (CSI: NY). De charismatische Reiko Aylesworth (24) is duidelijk gecast als een Ripley-achtige ‘bad ass chick’. Hoewel ze helemaal niet kan tippen aan Alien-icoon Sigourney Weaver, zet ze prima acteerprestaties neer. Onder de bijrollen vallen wel enkele uitschuivers te noteren, maar dankzij het handige AVPR-ecosysteem blijft de schade gelukkig beperkt. Bovendien zorgt Brian Tylers bijzonder geslaagde soundtrack voor een mooie omkadering van het geheel. De gebroeders Strause laten dan misschien enkele steken vallen, het vlotte tempo, de geweldige speciale effecten en de hoge entertainmentwaarde tillen hun debuut knap boven Andersons debacle uit 2004.