DEATH SENTENCE

Zijn nieuwste prent is gebaseerd op het boek van Brian Garfield. Het schrijven was al eerder aanleiding voor een vijftal klassieke B-films (of C-films, het is maar hoe je het bekijkt) met Charles Bronson. Het nieuwe millennium is een feit, hoog tijd om de overleden Bronson te vervangen door een nieuwe held. Het is niet echt duidelijk waarom, maar Kevin Bacon is zijn naam. Hij moet het nu opnemen tegen de moderne bad guy: het bendelid. Het oordeel is over de kijker geveld: een heftige hersenloze hetze van een uur en drie kwartier is zijn straf.

Het begint nochtans zo vrolijk. Nick en Helen Hunt vormen een gelukkig echtpaar met een stel prachtige zoons. De oudste, Brendan, ambieert een carrière als professioneel sporter. Op een avond rijdt hij na een training met zijn vader naar huis. Ze stoppen bij een afgelegen benzinestation dat uitgerekend op dat moment door een bende meedogenloze gangleden wordt overvallen. Brendan is het slachtoffer van een hersenloze moord.

Nick is te laat om zijn zoon te redden, maar vangt nog net een glimp op van het gezicht van een bendelid. Volgens zijn advocaat is dit echter niet genoeg om de lastpak voor lange tijd achter de tralies te krijgen. Ook al heeft hij de moord in koelen bloede begaan, Brendan is simpelweg gebruikt als toelatingsborg voor het lidmaatschap van de gang. Waar is toch de goede oude tijd gebleven dat je zonder ontgroening verenigingslid kon worden?

Nick ambieert voorlopig geen nieuwe hobby’s. Hij wil alleen nog maar het recht in eigen handen nemen. Nadat hij besluit zijn verklaring in te trekken, gaat het verse bendelid vrijuit. Voor even althans: diezelfde avond staat de doorgedraaide Nick nog voor hem. Oog om oog, tand om tand: Nick meet maar met één maat. Hij wenst ze allemaal dood. Dat zijn heel wat bendeleden, heel wat moorden, heel wat bloed. Maar goed, de beste man zijn zoon is dan ook vermoord.

Was het maar zo simpel. Misschien is in de VS dit soort geweldsgebruik dagelijkse kost, maar hier is het wat moeilijker om ons te verplaatsen in zijn keuzes en de bijbehorende manier van denken. Niet dat er teveel denken aan te pas komt bij Death Sentence overigens. Daar zorgen de karikaturale acteerprestaties en de ongeloofwaardige actiescènes wel voor. De normaal gezien uitstekende Bacon vervalt snel tot een op de automatische piloot rennende, schietende en schreeuwende maniak. De kijker wordt nergens uitgedaagd om na te denken.

Hoe anders was dat bijvoorbeeld in het uitstekende Falling Down. Daarin speelt Micheal Douglas een soortgelijke rol, zij het met veel meer flair. Death Sentence leent zich helaas wat minder voor nuances. Na de eerste moord is het dweilen met de geweldskraan open. Een orgie van zweet, bloed en tranen. En kogels, héél veel kogels. Een heuse testosteronflick. Wie daar op zit te wachten is vooralsnog onduidelijk. Misschien dezelfde mensen die Death Wish in hun kast hebben staan? De rest van de kijkers is beter af bij Saw IV. "There mr. Wan, I said it."