AANRIJDING IN MOSCOU

In de knappe openingsbeelden van Aanrijding in Moscou zien we een afgeleefde vrouw (Barbara Sarafian) als een zombie door de rekken van de Colruyt struinen. Ze ademt, maar leeft nog nauwelijks. Niet veel later in de film legt ze zelf haarscherp uit waarom: "Mijne man zit in zijn midlife crisis, mijn oudste dochter zit in haar puberteit, mijn jongste dochter denkt dat ze in haar puberteit zit en mijn zoon geraakt er maar niet in. En mijn auto moet naar de garage." Dat laatste is de schuld van Johnny (Jurgen Delnaet). Met zijn vrachtwagen rijdt hij tegen Matty's auto. Het komt tot slaande ruzie. Tot de haat omslaat in liefde.

Het vervolg laat zich raden. De macho ontpopt zich tot een echte gentleman. Johnny hangt constant aan de lijn, herstelt de ingedeukte koffer, en brengt uit Italië een mooi paar rode schoenen mee. Matty ligt met zichzelf in de knoop omdat haar man Werner (Johan Heldenbergh) haar vijf maanden geleden heeft laten zitten voor een jong ding. Uiteindelijk duiken de nieuwe geliefden letterlijk met elkaar in de koffer. Maar in de liefde gaat niets vanzelf en is niets eenvoudig.

De grote troef van Aanrijding in Moscou is zonder twijfel de authenticiteit van het verhaal. Echte mensen staan er in het echte leven. De locatie van Matty's appartement is typerend voor het leven waarin ze verstrikt zit. Op het E3-plein kijkt een typisch, troosteloos flatgebouw uit de jaren zeventig uit op de viaduct van de E-40. Het leven stroomt aan haar voorbij. Ze kijkt door het raam, ziet wat er gebeurt, maar is zelf toeschouwer. Als Matty niet in een duf postkantoor brieven ontvangt, staat ze hemden te strijken. De casting van Barbara Sarafian is perfect. Sarafian is een mooie vrouw, maar Matty leeft met een laagje stof op hart en ziel. De haarlokken zijn in de war.

Haar prins is theateracteur Jurgen Delnaet. Hij verschijnt niet op een wit paard, maar in een gele mastodont. Ook hij heeft een gebroken hart: zijn vrouw Nathalie is er anderhalf jaar geleden met haar minnaar vandoor gegaan. Zijn bestaan situeert zich tussen Ledeberg en Italië waar hij geleerd heeft dat een avond zonder liefde een verloren avond is.

Scenarist/producent Jean-Claude Van Rijckeghem kennen we onder meer als schrijver van De Bal, Sciencefiction en Man Zkt. Vrouw. Zijn scenario's gaan in stijgende lijn. In Aanrijding in Moscou doseert hij goed tussen tragedie en komedie, al dobbert het verhaal af en toe iets te onstuimig in het rond, en is het einde toch weer erg voorspelbaar. Gelukkig hebben zijn personages met hun Gentse tongval en al hun builen en blutsen een hoog realiteitsgehalte. Christophe Van Rompaey filmde eerder al de VTM-reeks Team Spirit en werkte mee aan de VT4-reeks Vermist. Zijn acteurs prijzen hem als een begenadigd acteursregisseur. Visueel houdt hij zich in Aanrijding in Moscou in. Het strakke opnameschema van twintig dagen liet ook niet veel tijd voor aanstellerige beeldengymnastiek.

Aanrijding in Moscou is minder sterk dan bijvoorbeeld het werk van Joost Wynant of Felix Van Groeningen. Net als bijvoorbeeld Man Zkt. Vrouw lijkt ook deze prent iets te uitgekiend. De zetten die op het schaakbord gedaan worden, leiden tot het verwachte resultaat. Graag hadden we het nog wat honkiger en bonkiger gehad. Aanrijding in Moscou is een echte film met echte mensen, maar doet te weinig pijn. De weerhaken hadden gerust wat dieper mogen snijden.