JUNO

Echte gevoelens horen niet thuis in een Hollywoodfilm die in elkaar gepuzzeld is met een handboek scenarioschrijven netjes op de juiste pagina opengevouwen. Systematische post its om de zoveel pagina's geven aan waar een spanningboog ingelost moet worden. In fluo staat met mathematische zekerheid aangegeven waar een lach en waar een traan hoort. Personages zijn niet meer dan varianten op de vaste types uit de Commedia del'arte. Niets van dat alles in het verkwikkende Juno.

De openingsscène is briljant. Juno MacGuff (Ellen Page) staart met ontzetting naar de lelijkste zetel aller tijden waar alles voor haar mee begon. In dat logge, lelijke ding heeft ze – omdat ze zich nu eenmaal verveelde – voor het eerst seks met haar beste vriend Paulie (Michael Cera). De slome duikelaar die verslaafd is aan oranje tic-tac's is er niet helemaal gerust in. Zijn vriendendienst blijft inderdaad niet zonder gevolgen: Juno blijkt zwanger. Pech gehad. Samen met haar beste vriendin Leah (Olivia Thirby) gaat ze op zoek naar pleegouders voor haar kind. Het rijke koppel Vanessa en Mark Loring (Jennifer Garner en Jason Bateman) lijkt de beste keuze. Of toch niet?

Een film over een zestienjarig meisje dat onverwacht zwanger wordt, lijkt ideale kost voor een zwaarmoedige, melodramatische weekendfilm vol kommer en kwel. Het scenario van debutante Diablo Cody heeft in de verste verte niets te maken met die muffe mottenbollengeur, maar straalt met de verfrissende energie van een nieuwe, revitaliserende douchegel. Juno dartelt met de streken van Pippi Langkous door de film. Ze is slim, bijdehand, koppig en knuffelig tegelijk. Ze houdt van oude horrorfilms, Sonic Youth en heeft een coole hamburgertelefoon. Hoe hip kan je zijn?

Wanneer haar beste vriendin haar vertelt dat een embryo van twaalf weken al vingernageltjes ontwikkeld heeft, besluit ze niet met haar geplande abortus door te gaan. Gelukkig wordt ze in die beslissing bijgestaan door haar begrijpende vader Mac (J.K. Simmons) en haar pleegmoeder Bren (Allison Janney). De negen maanden die daarop volgen, worden voor Juno een verwarrende periode, zeker wanneer blijkt dat de aanstaande pleegvader niet helemaal klaar is voor het vaderschap en Juno haar beste vriend op een afstand houdt.

Als de immer kwieke en opgewekte Juno is Ellen Page perfect gecast. De nu 20-jarige Page maakte twee haar geleden indruk als wraakengel in het pijnlijk sterke Hard Candy en forceerde bij het grote publiek een doorbraak als Kitty Pryde in de X-Men films. Page heeft de zeldzame eigenschap om zó natuurlijk en fris over te komen dat je haar niet als een actrice ziet, maar als het personage zélf. Ze is ontwapenend. Page krijgt overigens uitstekend tegenspel van de slungelige Michael Cera. Zijn enige talent is dat hij uitstekend kan hardlopen en dus zien we hem op gezette tijden met het schoolteam door beeld rennen.

Jason Reitmans regie is even opgewekt en pittig als de rest van de film. Alsof krijtjes ze op een bord schrijven, verschijnen de seizoenen op het scherm. De openingsscène is deels geanimeerd. Eenvoudige, vrolijke liedjes van onder meer Belle and Sebastian en The Moldy Peaches passen mooi in het geheel.

Juno is een eerlijke, heerlijke en leerrijke film. Zelfs de oude brompotten van de Academy Awards gingen overstag en gaven de Juno vier nominaties: eentje voor Reitmans regie, Pages hoofdrol, Cody's scenario en eentje voor de film zelf. Dat handjevol nominaties valt niet bij iedereen in goede aarde: zowel filmisch, thematisch als historisch gezien zullen er in 2008 betere films in de zalen verschijnen. Dat doet echter niets af aan de vier sterren die bij deze recensie horen. Ze komen misschien niet uit het verstand, maar regelrecht uit het hart.