CLOVERFIELD

Cloverfield begint rustig. In New York geven een paar vrienden een afscheidsfeestje voor Rob (Michael Stahl-David), die binnenkort voor zijn werk naar Japan vertrekt. Hud (T.J. Miller) krijgt de opdracht om met de camera van alle gasten enkele afscheidswoorden te registreren, en hij besluit dan maar om de volledige avond te documenteren. Plots worden alle genodigden echter opgeschrikt door een aardbeving. Al snel blijkt er een enorm monster door New York rond te dwalen. Rob krijgt telefoon van een vriendin die half bedolven onder het puin in haar appartement ligt. Samen met Hud – die alles op video wil vastleggen – en enkele andere vrienden besluit hij om haar te gaan redden.

Gedurende heel de film krijgen we alleen maar de beelden te zien die Hud met zijn draagbaar cameraatje schiet. Shots zijn dus niet perfect gekadreerd, en heel wat zaken worden gewoonweg niet getoond. Soms hoor je mensen roepen zonder te zien wat er gaande is. Deze formule verhoogt dan wel aanzienlijk de geloofwaardigheid en het realisme van de film, toch is de beweeglijkheid van dergelijke beelden niet voor ieders maag bestemd. Om de kijker wat rust te gunnen, hebben de makers wel moeite gedaan om ook rustige scènes in te lassen. Maar tijdens onze voorstelling heeft dat er enkele bioscoopbezoekers toch niet van weerhouden om de zaal te verlaten.

De film begint traag, erg traag zelfs. Gedurende de eerste twintig minuten krijgen we enkel beelden van het afscheidsfeestje te zien, waar we kennismaken met de personages en waar hun onderlinge relaties worden uitgediept. En dat is nodig. Want zodra het monster de stad binnenstapt, vervalt de mogelijkheid om in te zoomen op de karakters. Vanaf de eerste aardschokken tot het einde van de film zit je als het ware op een achtbaan, die je van de ene looping naar de andere brengt. Hoewel niet alle scènes perfect werken – sommige zijn ronduit ongeloofwaardig, maar het betreft hier dan ook een monsterfilm –, spat de adrenaline bij momenten van het scherm. Eén scène zal wellicht niemand onberoerd laten: die waarin Hud opeens het monster voor zich ziet verschijnen, zich vervolgens omdraait, en vanuit de verte het Amerikaanse leger, goed bewapend met bazooka’s en ander zwaar geschut, het monster onder vuur ziet nemen.

Bij momenten probeert de film ook voor de nodige suspense te zorgen. Zo baart het monster kleine krabachtige wezentjes, die met hun beten mensen kunnen infecteren. De idee erachter is dat de personages nergens nog veilig zijn, zelfs niet onder de grond. Toch wordt dit aspect van Cloverfield niet goed uitgewerkt, waardoor het enigszins zijn doel mist. In de betrokken gedeeltes wordt de spanning op geen enkel moment echt goed opgevoerd. Gelukkig overheersen de scènes met het monster en kan Cloverfield toch blijven boeien.

De meeste acteurs zijn redelijk onbekend, wat de geloofwaardigheid van de film alleen maar ten goede komt. Bepaalde acteerprestaties zijn niet echt van een hoog niveau – de slotscène zal ieders tenen doen krullen –, maar voor dit soort films zijn ze uiteindelijk meer dan adequaat. De producent van Cloverfield is natuurlijk veel bekender: J.J. Abrams is de bedenker van onder meer Alias en Lost.

Het verhaal is quasi afwezig, maar dat is logisch aangezien ook de protagonisten geen idee hebben van wat er hen te gebeuren staat. Dankzij de lange marketingcampagne die aan de film voorafging, is het echter mogelijk om veel meer te weten te komen. Wie wil, kan het internet eens afzoeken op ‘Tagruato’, de onderneming die zogezegd nectar op de zeebodem is gaan verzamelen voor het Japanse bedrijf waar Rob voor gaat werken. De oplettende kijker zal in de film verschillende verwijzingen naar het achtergrondverhaal ontdekken. Eigenlijk zou je Cloverfield twee keer moeten zien: één keer zonder enige notie van het verhaal, en een tweede keer na het bekijken van alle filmpjes en websites die het volledige verhaal uit de doeken doen – al verwachten we dat heel wat van dat materiaal ook op de dvd-release zal terug te vinden zijn.

Cloverfield is een spectaculaire film die de verwachtingen inlost, maar ook niet meer dan dat. Het is allemaal net iets te voorspelbaar. Toch raden we geïnteresseerden aan om de film in de bioscoop te bekijken, want we vrezen dat een groot deel van het overweldigende effect verloren zal gaan op een kleiner scherm.