RAMBO

Twintig jaar geleden steunde Rambo nog de Afghanen in hun strijd tegen het communistische Rusland. Vandaag leeft de veteraan teruggetrokken in het noorden van Thailand, waar hij zich in alle rust kan bezighouden met het vangen van slangen en andere activiteiten. Dat er in Myanmar (het vroegere Birma) een genocide aan de gang is, laat de veteraan aan zich voorbijgaan. Een groepje vredelievende christelijke mensenrechtenactivisten wil de noodlijdende Myanmarezen echter gaan helpen, en vraagt Rambo om de boot voor hun overtocht te besturen. Rambo reageert aanvankelijk met een welgemeende ‘fuck the world’, maar draait uiteindelijk bij door toedoen van Sarah Miller (Julie Benz), de enige vrouw in het gezelschap. Na een tussenstopje, dat voor verschillende Birmanen slecht uitdraait, slaagt Rambo erin om de zendelingen op hun bestemming te droppen. Maar dan slaat het onheil pas echt toe: het dorp wordt overvallen, de plaatselijke bevolking wordt uitgeroeid, en de missionarissen worden gevangengenomen. De actie zet kwaad bloed bij Rambo, en wederom besluit hij om de wapens op te nemen tegen elkeen die het aandurft om het goede te bestrijden. Samen met een groepje huurlingen – dat ondanks de debiele dialogen nog best meevalt – zet de held een reddingsoperatie op touw. Al snel blijkt Rambo daarbij een grote aanwinst…

Vanaf de eerste scènes valt het op hoe Stallone het geweld zo realistisch en zo brutaal mogelijk in beeld probeert te brengen. Het aantal emmers bloed dat vergoten wordt, is nauwelijks bij te houden. Baby’s worden in brandende huizen geworpen, kleuters krijgen bajonetten in hun borstkas gestoken, en de vrouwen krijgen zoveel klappen dat de feministenbond stof genoeg heeft voor het komende decennium. Ondanks het brutale geweld weet Stallone, net als vorig jaar met Rocky Balboa, te verrassen. Tussen het bloedspektakel door wordt de Thaise jungle mooi in beeld gebracht, en wederom laat Stallone zijn bicepsen de dialogen voeren, waardoor de man ook een stuk zelfverzekerder overkomt. Bij het zien van zo’n brutale volkerenmoord ga je als kijker nog meer met de held sympathiseren, en wacht je in spanning af tot de geliefde veteraan zijn granieten handen rond een volgende nek wringt.

Voor de nevencast, die grotendeels uit onbekende acteurs bestaat (onder de huurlingen speelt Matthew Marsden – Slater uit Resident Evil 3 – duidelijk degene met de hersenen naast zijn ontembare kanon dat letterlijk koppen wegrukt), geldt dezelfde stelregel als voor de hoofdrolspeler: de personages zijn best te smaken als ze hun wapens afvuren, maar wanneer hun infantiele dialogen de bovenhand halen, zijn ze een stuk minder sympathiek. Al zullen we Rambo net dat tikkeltje meer ontzien. Wanneer de actieheld in het heetst van de strijd een pijl voor iemands neus houdt en de woorden “Live for nothing, or die for something. Your call!” uitkraamt, valt zelfs heel even een greintje acteerernst in Stallone’s veelzeggende ogen te bespeuren. De actie wordt niet alleen zo bloederig mogelijk maar ook zo doeltreffend mogelijk in beeld gebracht, waardoor de hatelijke MTV-toestanden gelukkig achterwege blijven.

Voorstander of niet, iedereen zal moeten toegeven dat Stallone zijn geliefde personage nieuw leven heeft kunnen inblazen. Rambo is en blijft een filmheld om te onthouden, al zullen de films nooit eeuwige roem verwerven. Wie zin heeft in een goede hersenloze actieknaller met oneliners als “Nothing does change”, weet waarheen hij zich kan begeven. Maar wie een hondsbrutale geweldorgie schuwt, kan bij bepaalde actiescènes maar beter de ogen sluiten. En dan bedoelen we niet alleen tijdens de toch wel spectaculaire climax. Conclusie: Rambo is voer voor de actiefanaten.